บทที่ 85 กฎการอยู่คนเดียว

【โฮสต์ คุณจะไปช่วยพวกทีมตัวเอกแล้วเหรอครับ!】 พอได้ยินว่าเขาจะออกไปข้างนอก เสียงสังเคราะห์ของ 007 ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"ไม่รีบ ตอนนี้พวกเขาอยู่ตึกไหนกัน" หลินเนี่ยหรานถาม

【ใกล้มากเลยครับ ทั้งฉินรั่งกับเถาหยวนอยู่ตึกเดียวกับคุณแถมยังทางเข้าเดียวกันด้วย ฉินรั่งอยู่ชั้นสองห้อง 201 เถาหยวนอยู่ชั้นสามห้อง 301】

หลินเนี่ยหรานชะงักไป สีหน้าดูมีสีสันขึ้นมาทันตา "งั้นเหรอเนี่ย ดวงกุดกันแบบสุดกู่จริงๆ"

【โฮสต์ มันแปลกมากเลยนะ คุณดูคุ้นเคยกับที่นี่ชอบกล】

【แถมตามเส้นเรื่องเดิม พออันอิ๋งในทีมตัวเอกตายในสนามเกมด่านประหลาด พวกเขาก็พักไปนานมาก ได้รับสิ่งประหลาดระดับสูงอันใหม่มาเสริมแกร่ง ถึงค่อยเข้าออกด่านประหลาดกันอีกครั้ง】

【สิ่งประหลาดไพ่ทั้งสำรับนั่นก็ควรจะเป็นหนึ่งในสูตรโกงของพวกเขาแท้ๆ】

【แต่ตอนนี้เพราะมีคุณเป็นสาเหตุ ทุกคนเลยโดนดูดเข้ามาในด่านความเสี่ยงสูงระดับ S นี้ ถ้าวัดตามขีดความสามารถของพวกเขาตอนนี้ คงไม่มีใครรอดออกไปได้สักคน ถ้าพวกเขาตาย ภารกิจของเราก็แทบจะล้มเหลวไปเกินครึ่งแล้วนะ คุณไม่เป็นห่วงเลยเหรอ?】

"นายก็พูดเองว่าผมคุ้นเคยกับที่นี่ดี แล้วยังจะต้องห่วงอะไรอีกล่ะ การที่คนเราคิดว่าสิ่งประหลาดอันตราย ส่วนใหญ่ก็เพราะความไม่รู้ทั้งนั้นแหละ"

007 ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ มันรีบมุดกลับเข้าไปในความจำระบบเพื่อเปิดค้นหาข้อมูลทันที

หลินเนี่ยหรานเดินผ่านระเบียงทางเดิน เลี่ยงลิฟต์ไป ลิฟต์สองตัวนี้ขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ขืนขึ้นไปมีหวังได้ร่วงลงมาตายแหง

เมื่อมาถึงหน้าบันไดหนีไฟ จู่ๆ 007 ก็โงหัวขึ้นมาจากกองข้อมูลทั้งหลาย เสียงสังเคราะห์แหลมสูงขึ้นมาทันควัน

【คุณโตมาในชุมชนซิ่งฝูเหรอเนี่ย?】

หลินเนี่ยหรานเอ่ย "เพิ่งรู้หรือไง ตอนเลือกโฮสต์ไม่ได้เช็กประวัติภูมิหลังก่อนรึไงกัน"

007 กวาดตามองข้อมูลในระบบอย่างพูดไม่ออก ในนั้นระบุว่า หลินเนี่ยหราน เพศชาย บิดามารดายังมีชีวิตครบถ้วน อาศัยอยู่ที่ชุมชนซิ่งฝู เพื่อนบ้านรักใคร่กลมเกลียว ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเขตอู๋ถง

ก่อนหน้านี้มันเคยดูผ่านตาไปรอบหนึ่ง ตอนนั้นคิดว่านี่เป็นประวัติภูมิหลังที่แสนจะธรรมดาและปกติทั่วไป จึงไม่ได้เชื่อมโยงชุมชนซิ่งฝูเข้ากับเรื่องพรรค์นี้เลยสักนิด

【โฮสต์… ตอนคุณเด็กๆ ที่นี่ก็เป็นแบบนี้เหรอครับ】 007 ถามอย่างระมัดระวัง

หลินเนี่ยหรานกลั้นขำ "ก็ใช่น่ะสิ นายยังไหวไหมเนี่ย"

ระบบชักจะไม่ค่อยไหวแล้วจริงๆ

พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ครบถ้วน แต่ใครจะไปนึกว่าพ่อแม่ดันเป็นสิ่งประหลาดทั้งคู่!

ชุมชนซิ่งฝูก็มีสิ่งประหลาดอยู่กันเต็มไปหมด

ส่วนไอ้เพื่อนบ้านรักใคร่กลมเกลียวนั่น ขอพักไว้ก่อนเถอะ

มันจำได้ว่าฐานข้อมูลนี้ระบบ 009 เป็นคนรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ มันกรอกข้อมูลประสาอะไรของมันกันเนี่ย! ในโปรแกรมโดนไวรัสประหลาดๆ เล่นงานอยู่หรือไง!

มันจะไปรายงานความผิดฐานละเลยหน้าที่ของ 009 แน่!

【แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมหนีออกไปจากที่นี่ล่ะครับ】

"พ่อแม่รักผม คอยปกป้องผม เพื่อนบ้านก็รักใคร่ปรองดอง แถมยังมีเพื่อนเล่นด้วย แล้วผมจะหนีไปทำไมล่ะ"

หลินเนี่ยหรานพูด "ตื่นขึ้นมา จากเด็กกำพร้าก็กลายเป็นคนมีพ่อมีแม่ มันไม่ดีตรงไหนกัน"

【แต่ว่า สิ่งประหลาดมีแค่กฎ ไม่มีคำว่าความรักหรอกนะครับ】

"ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องรักไม่รักน่ะ ถ้าผมคิดว่ามี มันก็มีนั่นแหละ"

สมกับเป็นสมองของคนบ้า ช่างคิดต่างไม่เหมือนใครจริงๆ!

เดิมทีระบบคิดว่าหลินเนี่ยหรานในบุคลิกหลักนี้จะเป็นคนที่ปกติที่สุดแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้คงต้องใส่เครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ไว้เสียแล้ว

"พี่ชาย พี่ชาย ดูนั่นสิ นั่นมันบ้านของถวนเอ๋อร์นี่นา!"

ในหัวมีเสียงใสของเด็กผู้หญิงดังขึ้น หลินเนี่ยหรานมองไปยังห้อง 402 ตรงนั้นมีพ่อเลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งอาศัยอยู่กับเสี่ยวถวนเอ๋อร์ เมื่อก่อนเขาเคยช่วยดูแลเธออยู่ช่วงหนึ่ง เป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักและซุกซนอยู่นิดหน่อย

หลังจากย้ายออกจากที่นี่ ในหัวเขาก็มีบุคลิกของเด็กผู้หญิงเพิ่มขึ้นมาอีกคน คอยเจื้อยแจ้วไม่หยุดเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด

เพียงแต่ในความทรงจำ เสี่ยวถวนเอ๋อร์ที่เป็นเพื่อนบ้านทั้งว่าง่ายและน่ารัก แค่ซนไปบ้างเล็กน้อย ทว่าเสี่ยวถวนเอ๋อร์ที่แยกตัวตนออกมาในหัวของเขานั้น พลังต่อสู้กลับดุร้ายจนน่ากลัว

หลินเนี่ยหรานเคยไปพบจิตแพทย์ด้วยซ้ำ หมอบอกกับเขาว่า อาจเป็นเพราะเขาคิดถึงเพื่อนเล่นพวกนี้มากเกินไป หรือไม่ก็มีความทรงจำฝังใจต่อบางคนลึกซึ้งเกินไป ถึงได้แยกบุคลิกที่คล้ายกันออกมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนตัวเอง

เขาคิดว่าก็อาจเป็นไปได้ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนหมอพูดจาไร้สาระ เพราะดูๆ ไปแล้วจิตแพทย์คนนั้นก็ไม่ค่อยจะปกติ เผลอๆ อาจจะป่วยน้อยกว่าเขาแค่หน่อยเดียวเท่านั้นเอง

หลินเนี่ยหรานดึงสติกลับมา มือจับราวบันไดที่ค่อนข้างทรุดโทรมพลางก้าวลงไป แต่กลับชนเข้ากับสายตาของเถาหยวนที่ยืนแหงนมองขึ้นมาจากชานพักบันไดชั้นสามเข้าพอดี

"เอ๊ะ? เถ้าแก่หลินเหรอคะ?" เถาหยวนชะงักไป ร้องเรียกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"อ้าว? คุณเถาหยวน บังเอิญจังเลยนะครับ" หลินเนี่ยหรานยิ้มตาหยี

"เถ้าแก่หลิน คุณไม่ได้อยู่ที่เขตอยู่อาศัยหรอกเหรอคะ? ทำไมถึงโผล่มาที่นี่ได้ล่ะเนี่ย"

หลินเนี่ยหรานถอนหายใจ "เรื่องมันยาวน่ะครับ พอดีผมกะจะไปซื้อกระดาษเงินกระดาษทองมาไหว้ญาติตามประเพณีสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าระหว่างทางจะโดนดึงเข้ามาที่นี่ ตอนแรกผมยังกังวลอยู่เลยว่าคราวนี้คงเอาชีวิตมาทิ้งแน่ๆ พอเห็นว่าคุณก็อยู่ด้วย ผมค่อยโล่งใจขึ้นมาเยอะเลย"

"ไม่คุยแล้วดีกว่า พอดีผมยังมีภารกิจตามบทบาท ขอตัวก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวสิคะ!"

เถาหยวนอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป ได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขา จากนั้นก็หันไปมองชั้นสี่พลางสูดหายใจเข้าลึก

ถึงจะไม่รู้ว่าที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่อย่างน้อยร่มของคุณอันอิ๋งก็ยังมีหวัง ถ้าซ่อมแซมอาวุธได้ โอกาสรอดชีวิตของพวกเธอก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย

เธอลองตามลงไปดูชั้นล่างด้วยดีกว่า รีบไปหาพวกเพื่อนร่วมทีมให้เจอก่อน ป่านนี้พวกนั้นก็คงกำลังหาจังหวะออกจากห้องอยู่เหมือนกัน

ทว่านึกไม่ถึงว่าเพิ่งก้าวไปได้แค่สองก้าวก็เจอเข้ากับฉินรั่ง ทั้งคู่จึงพากันกลับเข้าห้องเพื่อปรึกษาแผนรับมือสั้นๆ

พอปิดประตูห้องลง เถาหยวนก็ผ่อนลมหายใจออกมายกใหญ่ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ห้อง 303 ฝั่งตรงข้ามฉัน มีสิ่งประหลาดอะไรก็ไม่รู้อยู่ เมื่อเช้านี้ฉันเห็นพวกตุ๊กตากระดาษตัวจิ๋วมีตัวหนังสือผุดออกมาจากห้องเขาเป็นฝูงเลย ถ้าดูจากคลื่นพลัง น่าจะอยู่ราวๆ ระดับ S ได้"

"ชั้นของฉันยังไม่ได้สำรวจเลย บทบาทที่ได้มาคือพ่อ เดี๋ยวพอกลับไปฉันจะลองหาข้ออ้างเอาของกินของดื่มไปส่งเพื่อลองเชิงดู"

"จริงสิ นี่กฎของฉัน" เถาหยวนยื่นกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่งให้ ฉินรั่งเองก็ยื่นกฎของเขาแลกไปเช่นกัน

【กฎของหญิงสาวผู้อาศัยอยู่คนเดียว ห้อง 301 ยูนิต 1 อาคาร 4

1. ในฐานะหญิงสาวที่อาศัยอยู่คนเดียว เธอต้องระมัดระวังตัวตลอดเวลา อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า

2. ในฐานะหญิงสาวที่อาศัยอยู่คนเดียว เวลาทั้งหมดเป็นของเธออย่างอิสระ แต่จงระวังอย่าส่งเสียงรบกวนเพื่อนบ้าน

3. เพื่อนบ้านห้อง 303 ของเธอเกลียดเสียงดังรบกวนเป็นที่สุด เพราะมันจะรบกวนการสร้างสรรค์ผลงานของเขา

4. เพื่อนบ้านห้อง 302 ของเธอ ดูเหมือนจะมีเจตนาร้ายต่อเธอ โปรดสังเกตและแยกแยะให้ดี

5. เพื่อนบ้านห้อง 304 ของเธอ ดูเหมือนจะมีความเป็นปรปักษ์ต่อเธออยู่บ้าง

6. การอยู่คนเดียวไม่ใช่เรื่องง่าย หวังว่าเธอจะมีชีวิตรอดปลอดภัยต่อไปได้】

ตอนแรกฉินรั่งยังแอบอิจฉาในอิสระของเธออยู่บ้าง ทว่าค่าตอบแทนของอิสระนี้มันช่างแพงลิบลิ่วเหลือเกิน

ทั้งสองสบตากันแล้วต่างก็ยิ้มเจื่อนออกมา

"ถ้าไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นฉันจะอ้างว่าต้องทำงานล่วงเวลา แล้วแอบลงมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"

เถาหยวนส่ายหน้า "ไม่ได้หรอก บทบาทของฉันคือหญิงสาวที่อาศัยอยู่คนเดียว ถ้าตกดึกมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน มันก็ไม่ใช่การอยู่คนเดียวแล้ว ถึงตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครบอกได้"

ฉินรั่งยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง "นั่นสิ ฉันคิดน้อยไปเอง"

"นายก็กังวลเกินไป ทำไมฉันรู้สึกว่านายดูใจร้อนผิดปกติยังไงชอบกล" เถาหยวนรู้จักฉินรั่งดี พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกันมาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องมาคอยเตือนเรื่องเหตุผลง่ายๆ พรรค์นี้

ฉินรั่งชะงักไป นึกถึงกฎที่ระบุว่าบทบาทพ่อมีพฤติกรรมชอบใช้ความรุนแรงทุบตีคนอื่น จึงเข้าใจขึ้นมาทันที "บทบาทนี้กำลังส่งผลกระทบต่ออุปนิสัยของฉันอยู่สินะ"

เถาหยวนขมวดคิ้วมุ่น "นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยแฮะ"

"เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง เวลาช่วงกลางวันจะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ พวกเรารีบออกไปข้างนอกกันก่อนเถอะ"