บทที่ 84 กฎครอบครัวแสนสุข

เขาสำรอกแห้งๆ ไร้เสียง มือข้างหนึ่งกุมกระเพาะ ส่วนอีกข้างรีบคีบหัวปลาทั้งหัวขึ้นมาทันที

แม่เห็นเข้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็คลี่คลายกลายเป็นดูปลอดภัย เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน "ต้องกินให้หมดนะจ๊ะ"

ลูกสาวร่วมส่งเสียงเชียร์ตาม "กินให้หมดเลย!"

ในสายตาของฉินรั่ง หัวปลาตัวนั้นกลายสภาพเป็นหัวทารกแรกเกิดที่กำลังแสยะยิ้มกว้างให้เขา

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบวางหัวปลาลงในชามของแม่ งัดทักษะการแสดงทั้งชีวิตออกมาแสดงความรักใคร่ดูดดื่ม "คุณกินเถอะ ผมขอยกของโปรดที่สุดให้คุณ คุณเองก็เหนื่อยมามากแล้วเหมือนกันนะที่รัก"

พูดจบโดยไม่รอให้แม่ได้เอ่ยปาก ฉินรั่งก็ชิงลุกขึ้นเก็บชามและตะเกียบอย่างกระตือรือร้น เดินกลับห้องไปหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วเปลี่ยนรองเท้า "ผมไปบริษัทก่อนนะ"

ปัง!

ประตูถูกปิดลง ฉินรั่งยืนพิงหน้าประตู พลางโก่งคอสำรอกแห้งๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือด บางทีอาจเพราะการตัดสินใจเมื่อครู่ได้ผล อาหารที่ปั่นป่วนอยู่ในกระเพาะจึงค่อยๆ สงบลง

ร้ายกาจจริงๆ อาหารที่จะกลายพันธุ์ก็ต่อเมื่อกระตุ้นเงื่อนไขกฎเนี่ย เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ฉินรั่งกล้าฟันธงเลยว่า หากเมื่อกี้ตนรับมือได้ไม่ดีพอ จุดจบของเขาคงเป็นการถูกอาหารที่ควรจะถูกย่อยกลืนกินเสียเอง

แต่จะไม่กินอะไรเลยก็ไม่ได้ ครั้งนี้ที่เข้ามานอกจากสิ่งประหลาดและอาวุธประหลาดบนตัวแล้ว อย่างอื่นก็เอาเข้ามาไม่ได้เลย ดังนั้นการหาอาหารที่กินได้ในโลกประหลาดแห่งนี้จึงสำคัญมาก

ดูจากตอนนี้ แม้อาหารที่บ้านจะอันตราย แต่อย่างน้อยก็ยังมีบางส่วนที่กินได้ รอให้อาหารในกระเพาะย่อยหมดแล้วค่อยกลับบ้านก็แล้วกัน

ต้องขอบคุณตัวตนนี้ที่เพิ่งถูกไล่ออก แถมคนในครอบครัวก็ยังไม่รู้ ฉินรั่งเลยไม่มีแรงกดดันเรื่องงาน ตอนนี้จึงนับว่าเป็นคนตกงานชั่วคราว

แต่เขาก็ต้องคิดหาข้ออ้างเผื่อไว้ในกรณีที่คนในบ้านจับได้ว่าถูกไล่ออก เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกฆ่าตายเพราะกับดักข้อนี้

คิดถึงตรงนี้ ฉินรั่งก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา นี่มันกับระเบิดที่สิ่งประหลาดจงใจวางไว้ชัดๆ จะปลดชนวนยังไงเขายังไม่มีเบาะแสเลยสักนิด

บ้านของเขาคือห้อง 201 ฝั่งตรงข้ามมีห้อง 204 มองลึกเข้าไปเป็นห้อง 203 กับ 202 เป็นผังแบบสองลิฟต์สี่ห้อง

ตอนนี้ประตูอีกสามห้องล้วนปิดสนิท ไม่รู้ว่าข้างในมีผู้เล่นอยู่ หรือว่ามีสิ่งประหลาดอาศัยอยู่กันแน่

ถ้าทั้งชุมชนนี้มีแต่สิ่งประหลาดอาศัยอยู่ล่ะก็…

ฉินรั่งไม่กล้าคิดลึกไปกว่านี้ เขาเดินไปหลังประตูหนีไฟ อาศัยพื้นที่ลับตาหลังประตูคลี่เศษกระดาษที่ฉีกมาจากบนบานประตูออกอ่าน

【กฎของครอบครัวแสนสุข ห้อง 201 ยูนิต 1 ตึก 4】

【1. ในฐานะพ่อ คุณต้องแบกรับค่าใช้จ่ายในบ้าน ตั้งใจทำงาน ไปทำงานตรงเวลา กลับบ้านตรงเวลา】

【2. ในฐานะพ่อ คุณรักลูกสาว ดูแลภรรยา รักษาความสงบสุขกลมเกลียวของครอบครัว】

【3. ในฐานะพ่อ คุณจะไม่ตามใจลูกสาว ไม่ปล่อยปละละเลยภรรยา】

【4. ในฐานะพ่อ คุณชอบลูกชายมากกว่า รังเกียจลูกสาว】

【5. ในฐานะพ่อ คุณติดเหล้า มีนิสัยรุนแรง มักนอนไม่หลับในตอนกลางคืน】

6. ในฐานะพ่อ คุณชอบแม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีแดง รังเกียจแม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีดำ แต่ขอเพียงกอดแม่หนึ่งครั้ง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ได้

7. ครอบครัวแสนสุขไม่มีการหลอกลวง ไม่มีความขัดแย้ง พวกคุณคือครอบครัวแสนสุข】

กฎนี้มีปัญหาเหมือนเคย ในเมื่อเขาชอบลูกสาวและต้องรักษาความสงบสุขในครอบครัว แล้วจะไปรังเกียจลูกสาวได้ยังไง ในบ้านก็ไม่มีเด็กผู้ชาย หรือว่าเมื่อเช้าเขารีบร้อนเกินไปจนไม่ทันสังเกตน้องชายที่อาจจะยังแบเบาะอยู่ในผ้าอ้อมกันแน่

ในครอบครัวแสนสุข "เขา" ติดเหล้า เผลอๆ อาจจะใช้ความรุนแรงในครอบครัวด้วยซ้ำ แต่กลับบอกว่าครอบครัวแสนสุขไม่มีการหลอกลวงและความขัดแย้ง เรื่องพรรค์นี้มันจะเป็นไปได้ยังไง

เพราะขนาดตัวเขาเอง แค่เริ่มเรื่องมาก็เพิ่งหลอกคนในครอบครัวไปหยกๆ ว่ายังไม่ตกงาน

อ่านกฎจบ ฉินรั่งก็เก็บเศษกระดาษแนบอก

กฎพวกนี้ขัดแย้งกันเองหลายข้อ แต่กลับไร้กลิ่นอายของการปนเปื้อน ทว่าตอนนี้คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์

ไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง เขามองบันไดพลางลังเลว่าจะขึ้นไปดูชั้นบน หรือจะลงไปหาเบาะแสข้างล่างดี

ขณะกำลังคิดจะลงไปข้างล่าง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังแว่วมาจากบันไดด้านบน

เด็กสาวผมลอนสีชมพูสวมกระโปรงยาวผ้าหนาเตอะตัดต่อสีน้ำเงินกำลังเดินลงมา เธอแต่งตัวสวยเก๋ล้ำสมัย ที่เอวสะพายเลื่อยยนต์สีชมพูสดใสขนาดใหญ่ยักษ์เอาไว้

"เถาหยวน?"

"หัวหน้า?"

ทั้งสองคนบังเอิญมาเจอกันที่นี่ ความดีใจในแววตาแทบจะล้นทะลัก

"คุยตรงนี้ไม่ปลอดภัย ไปบ้านฉันเถอะ" เถาหยวนเอ่ยเร็วปรี่

ฉินรั่งนึกถึงบ้านตัวเองแล้วชะงักไปนิด "บ้านเธอไม่มีคนอยู่เหรอ"

"ไม่มี มีฉันคนเดียว" เถาหยวนบอก "บทบาทที่ฉันได้คือหญิงสาวที่อาศัยคนเดียว"

"โอเค ไปสิ"

"เดี๋ยวนายตามฉันมาติดๆ นะ เพื่อนบ้านของฉันมีสิ่งประหลาดโรคจิตอยู่ตัวหนึ่ง น่าจะระดับ S"

คำพูดของเถาหยวนทำเอาฉินรั่งที่เพิ่งนึกอิจฉาในใจเมื่อวินาทีก่อนว่าเธอช่างโชคดี ต้องกลืนคำนั้นกลับลงคอไปทันควัน

"อีกอย่าง ฉันเห็นคนรู้จักด้วยนะ" เถาหยวนกระซิบกระซาบ "เถ้าแก่หลินร้านอาวุธ อยู่ชั้นสี่ ห้อง 404"

…

หลินเนี่ยหรานยืนพิงโต๊ะอาหารอย่างเกียจคร้าน มองแม่สิ่งประหลาดยิ้มแย้มพลางยกเกี๊ยวที่เขาไม่ชอบกินออกไป แล้วเปลี่ยนเป็นยกเกี๊ยวน้ำมาให้แทนหนึ่งชาม

พ่อสิ่งประหลาดกำลังนั่งดูข่าวเช้าอยู่บนโซฟา ด้านข้างวางน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ส่งควันกรุ่นไว้หนึ่งชาม

แสงแดดนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาในห้อง พลอยนำพาความอบอุ่นจางๆ เข้ามาด้วย

อ่า ช่างเป็นคืนวันที่คุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยยังไง

ตอนเด็กๆ เขาเคยผ่านวันเวลาแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน กฎประหลาดพวกนี้จึงฝังหัวจนช่ำชองไปนานแล้ว

"พ่อ แม่ ทำไมผมยังเห็นพวกพ่อแม่อยู่อีกเนี่ย พวกพ่อแม่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

ระบบ 007: 【โฮสต์ ระวังคำพูดด้วยครับ!!】

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบในคราบหมาลายจุดตัวนี้ยังลอยอยู่ตรงหน้า หลินเนี่ยหรานคงอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งของตัวเอง

"เด็กคนนี้นี่ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน" แม่สิ่งประหลาดเดินเข้ามาตบกบาลเขาไปทีหนึ่ง ก่อนจะยื่นแก้วน้ำอุ่นมาให้

หลินเนี่ยหรานยอมโดนตบแต่โดยดีอย่างเอื่อยเฉื่อย พลางพึมพำงึมงำ "คุณนายหวังอวี้เหมย สักวันแม่คงตีลูกชายตัวเองจนสมองกระทบกระเทือนแน่ๆ"

"ถ้าอย่างนั้นบ้านเราคงต้องหวังพึ่งให้น้องชายนายสอบเข้ามหาวิทยาลัยแทนแล้วล่ะ" พ่อสิ่งประหลาดพูดยิ้มๆ

"บ้านเราไปมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่ พ่อแม่จำผิดอีกแล้วนะ" หลินเนี่ยหรานเอ่ยเตือนเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่อาจนับ

"ลูกชายคนดีของพวกเราจริงๆ ด้วยสินะ" แม่สิ่งประหลาดหัวเราะ

"พ่อ" หลินเนี่ยหรานเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง "จะเจ็ดโมงครึ่งแล้วนะ แปดโมงพ่อต้องเริ่มงานไม่ใช่เหรอ ยังไม่รีบไปทำงานอีก ถ้าไปสายเถ้าแก่คนนั้นของพ่อได้หักเงินอีกแน่"

พ่อสิ่งประหลาดถึงเพิ่งลุกขึ้นใส่รองเท้า หลินเนี่ยหรานแทบไม่ต้องหันมองก็พูดขึ้น "อย่าลืมหยิบกล่องเครื่องมือไปด้วยล่ะ"

"อ้อ ใช่ๆ ดูความจำพ่อนี่สิ" พ่อสิ่งประหลาดหิ้วกล่องเครื่องมือซ่อมแซมแล้วเดินออกจากบ้านไป

พอกินมื้อเช้าเสร็จ หลินเนี่ยหรานล้างชามจนสะอาดแล้วพูดขึ้น "แม่ ผมออกไปเล่นข้างนอกนะ"

หวังอวี้เหมยหยิบเสื้อผ้าออกจากเครื่องซักผ้าเตรียมเอาไปตาก พอได้ยินก็พูดโดยไม่หันกลับมามอง "จะไปหาหลินอี้อีกล่ะสิ ผู้ใหญ่บ้านนั้นเขารับมือยากนะ อย่าไปอยู่นานนักล่ะ"

"แล้วก็อย่าเล่นเพลินจนลืมเวลา ขากลับช่วยแวะซื้อกับข้าวให้แม่ด้วย"

"รับทราบครับ!" หลินเนี่ยหรานวิ่งกลับเข้าห้องตัวเอง เหลือบมอง 【กฎครอบครัวแสนสุข ห้อง 404 ยูนิต 1 ตึก 4】 ที่แปะอยู่บนโต๊ะแวบหนึ่ง แล้วหยิบเงินค่าขนมจำนวนหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก ก่อนจะบอกลาหวังอวี้เหมยแล้วก้าวออกจากบ้านไป