บทที่ 83 วันหยุดใกล้จะหมดแล้ว การบ้านทำเสร็จหรือยัง

คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งประหลาดตัวนี้จะยังคงเฝ้าอยู่หน้าประตูตั้งนานสองนานโดยไม่ยอมไปไหน ฉินรั่งตกใจจนหัวใจเต้นระทึก ทว่ายังโชคดีที่ดึงสีหน้ากลับมาได้ทันเวลา รักษาบทบาทไว้ได้สำเร็จ

หากเขาก้าวไปข้างหน้าอีกเพียงก้าวเดียว คงได้ชนเข้ากับใบหน้าเละเทะของเด็กหญิงอย่างจัง

เด็กหญิงเห็นพ่อไม่ตอบสนองเสียที ศีรษะที่ผิดรูปจึงค่อยๆ คืนสู่สภาพของคนปกติ

เธอหน้าตาน่ารัก มัดผมแกละสองข้าง สวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีชมพูที่เนื้อผ้าธรรมดาๆ นับว่าเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีทีเดียว

ติดก็แต่ใบหน้าที่ยังคงขาวซีดไร้สีเลือด นัยน์ตาสีดำสนิทกลอกไปมา ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนเป็น

"พ่อคะ พ่อทำอะไรอยู่ข้างในน่ะ หนูได้ยินเสียงพ่อเดินไปเดินมา พ่อไม่ได้นอนอยู่เหรอ" น้ำเสียงของเด็กหญิงเย็นยะเยือก จ้องมองหัวใจของเขาด้วยความมุ่งร้ายเต็มเปี่ยม

ราวกับว่าเพียงแค่เขาตอบไม่เข้าหู เธอก็จะพุ่งเข้ามาฉีกกินเขาเป็นชิ้นๆ

ฉินรั่งปั้นหน้าขรึม วางมาดผู้ใหญ่ทันควัน "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ามาจุ้นจ้าน แล้วการบ้านปิดเทอมฤดูหนาวน่ะเขียนเสร็จแล้วหรือยัง"

สีหน้าของเด็กหญิงพลันสลดลงทันที "ยังค่ะ…"

ฉินรั่งแอบโล่งอก วันที่สองมีนาคมยังไม่ถึงเทศกาลโคมไฟ เด็กคนนี้ดูโตเต็มที่ก็แค่แปดเก้าขวบ ต้องไปโรงเรียนแน่ๆ แล้วช่วงนี้ก็เป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาวที่ใกล้จะเปิดเทอม ถามเรื่องการบ้านไปไม่มีทางพลาดแน่นอน

"งานทบทวนกับเตรียมบทเรียนล่วงหน้าที่ครูสั่งไว้ ทำเสร็จหมดแล้วเหรอ"

เด็กหญิงเริ่มถอยหลังไปเรื่อยๆ สายตาที่จ้องมองเขาเหมือนกำลังมองปีศาจ "ยังค่ะ…"

"งั้นก็อย่ามัวแต่เหลิง กินข้าวเสร็จแล้วก็กลับไปทำการบ้านซะ"

เด็กหญิงก้มหน้าก้มตาเดินคอตกจากไป ราวกับถูกดาเมจทางใจซัดเข้าอย่างจัง

หมัดที่กำแน่นของฉินรั่งค่อยๆ คลายออก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ

เขาเดาถูกจริงๆ ขอแค่เบี่ยงประเด็นไปเรื่องผลการเรียน เด็กที่ไหนก็ไม่อยากมาสุงสิงด้วยทั้งนั้น ต่อให้เป็นเด็กที่เป็นสิ่งประหลาดก็ไม่เว้น

พอลูกสาวเดินไปแล้ว ฉินรั่งก็จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พยายามปรับสีหน้าแล้วเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

ห้องนั่งเล่นตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น มีโซฟาสีเหลืองนวล โต๊ะไม้สะอาดสะอ้าน หลังประตูกระจกบานเลื่อนใส แม่ที่เป็นสิ่งประหลาดกำลังยืนหันหลังทำอาหารอยู่

สายตาของฉินรั่งจับจ้องไปยังประตูใหญ่ที่แง้มอยู่ นอกประตูมองเห็นป้ายเลขห้องฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน: 204

เขาสาวเท้าไวๆ ไปหน้าประตู อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ชะโงกหน้าสำรวจทางเดินด้านนอกหนึ่งรอบ ก่อนจะรีบดึงแผ่นกระดาษที่แปะอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองออกมายัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

ทว่าพอหันกลับมา ใบหน้าของเขาก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของแม่ที่เป็นสิ่งประหลาดในระยะประชิด

【เชี่ยเอ๊ย】

【ตกใจหมด หน้ามืดไปแวบหนึ่งเลย】

【รบกวนมุมกล้องถ่ายทอดสดอย่าตัดเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่งของกัปตันฉินรั่งได้ไหม】

【หน้าขาวซีดขนาดนี้ ถ้าแต่งหน้าคงต้องใช้รองพื้นเบอร์สว่างสุดแล้วมั้ง?】

【สิ่งประหลาดตัวนี้ไอปิศาจแรงมาก】

ปลายจมูกเฉียดผิวหนังเย็นเฉียบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตาย สบเข้ากับเบ้าตากลวงเปล่าไร้ประกายชีวิตของอีกฝ่ายตรงๆ แม้แต่ฉินรั่งที่จิตใจมั่นคงยังแทบต้านทานปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณไม่ไหว เขาข่มมือที่จวนเจียนจะพุ่งออกไปกำจัดสิ่งประหลาดเอาไว้อย่างยากลำบาก

"ทำไมเช้าตรู่แบบนี้ไม่ปิดประตูล่ะ ถ้ามีใครแอบย่องเข้ามาขโมยของจะทำยังไง" ฉินรั่งชิงตัดหน้าตำหนิด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แม่ที่เป็นสิ่งประหลาดกลอกลูกตา คอที่ยืดยาวค่อยๆ หดกลับ ศีรษะหมุนควงเป็นวงกลมกลับเข้าสู่ร่างที่อยู่ในครัว "ซื้อกับข้าวกลับมาแล้วลืมตัวน่ะค่ะ"

พูดจบ เธอก็ยกจานกับข้าวสองใบเดินมาวางที่โต๊ะ "กินข้าวได้แล้วค่ะ"

อาหารบนโต๊ะไม่ได้ดูแย่หรือพิลึกพิลั่นอะไร ตรงกันข้ามมันกลับดูปกติอย่างเหลือเชื่อ ฉินรั่งกล้าแตะเฉพาะผักเท่านั้น ภายนอกดูเหมือนกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ความจริงแล้วทุกคำที่เคี้ยวนั้นแสนยากเย็น

ฝั่งของเขายังดูสงบราบรื่น ให้ความรู้สึกเหมือนจะผ่านด่านไปได้ง่ายๆ ทว่าในห้องถ่ายทอดสดห้องอื่นกลับไม่เป็นเช่นนั้น

ผู้เล่นในอาคารแปด ยูนิตสอง ห้อง 105 เป็นชายวัยกลางคนที่มีอายุพอสมควร ใบหน้าเหลี่ยม ดูเข้ากับบทบาทที่ได้รับมาอย่างยิ่ง

เขาได้รับตัวตนเป็น【พ่อ】เช่นกัน และพบสัญญาเลิกจ้างเหมือนกันด้วย

เขารื้อค้นห้องจนกระจุยกระจาย และหาภาพถ่ายใบหนึ่งเจอในกระเป๋าเอกสารจริงๆ มันเป็นภาพที่เขากำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อย ทั้งสองคนยิ้มแย้มสดใส

ส่วนนอกประตู เด็กชายที่เรียกเขาไปกินข้าวเริ่มหมดความอดทนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายค่อยๆ บิดเบี้ยว ราวกับมีคนจับหัวดึงยืดขึ้นไปด้านบน แก้มตอบลง หัว ลำตัว และขาทั้งสองข้างถูกยืดออกจนเรียวเล็กและยาวเฟื้อย

เด็กชายซัดประตูห้องของพ่อจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยหมัดเดียว ก่อนจะส่งยิ้มชวนขนลุกให้คนในห้อง

"พ่อครับ ผมเรียกพ่อตั้งนาน ทำไมพ่อไม่สนใจผมล่ะ"

สีหน้าของชายวัยกลางคนบิดเบี้ยวหลุดการควบคุมไปชั่วขณะ รูปถ่ายในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นเบาๆ เขาเค้นความเยือกเย็นทั้งหมดมากำกับสีหน้า แล้วฝืนยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้

"ลูกรัก เมื่อกี้พ่อไม่ได้ยินน่ะ ยกโทษให้พ่อนะลูก"

สิ่งประหลาดเอียงหูฟังราวกับตั้งใจฟังคำพูดของเขา พอเขาพูดจบ ฝีเท้าของมันก็หยุดลง ดูเหมือนจะค่อนข้างพอใจกับคำตอบ

ทว่าสายตาของมันกวาดมองไปทั่วร่างของชายคนนั้น จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายบนพื้น แล้วหันกลับมามอง "พ่อ" ที่ไม่สะทกสะท้าน ไอสังหารพลันระเบิดออกมาอย่างรุนแรง!

"แกไม่ใช่พ่อฉัน!" เสียงของสิ่งประหลาดแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นและละโมบ มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมกัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ฉีกกระชากเนื้อสดๆ ชิ้นใหญ่ออกมาเคี้ยวกลืนอย่างตะกละตะกลาม

"อ๊ากกกกก!"

ชายวัยกลางคนกรีดร้องอย่างโหยหวน ผลักสิ่งประหลาดออกไปสุดแรง มือสั่นระริกพยายามคลำหาสิ่งของในกระเป๋า แต่ความเร็วของเด็กชายนั้นเหนือชั้นเกินไป วินาทีถัดมาหลังจากถูกผลักออก คมเขี้ยวก็ฝังเข้าที่ลำคอของชายคนนั้นแล้ว

"อึก… กริ๊ก…"

เลือดสดๆ พวยพุ่งทะลักออกมาจากหลอดลม ไม่นานนัก ร่างบนพื้นก็สิ้นลมหายใจ

เด็กชายจึงค่อยๆ คืนร่างกลับสู่สภาพที่ดูไร้พิษภัย แล้วหันไปมองแม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ตรงประตู

"แม่ครับ ผมกำลังจะมีพ่อจริงๆ แล้วใช่ไหม?"

แม่ที่เป็นสิ่งประหลาดมองชายที่มีรูโหว่ขนาดใหญ่ตรงลำคอซึ่งกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางยิ้ม "ดูสิ พ่อของลูกมาแล้วนี่ไง"

"เย้! ผมมีพ่อแล้ว!"

【ห้อง 105 ตึก 8 ตายแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเพราะรูปถ่ายใบนั้น ทำไมกันล่ะ?】

【คนที่ถามคำถามนี้ไม่เคยลงด่านหรือไง? ในรูปสองพ่อลูกกอดกันกลม ชัดเจนว่าสนิทกันมาก ผู้เล่นคนนี้จับจุดนี้ได้เลยใช้น้ำเสียงสนิทสนมเข้าหาเด็ก แต่คิดไม่ถึงว่าคนเป็นพ่อจะหวงแหนรูปถ่ายใบนี้ขนาดไหน】

【เขาค้นมันออกมาจากช่องลับในกระเป๋าเอกสารแท้ๆ รูปที่เก็บรักษาไว้อย่างดีขนาดนั้น จะปล่อยให้ตกพื้นแล้วไม่ยอมก้มเก็บได้ยังไงกัน?】

【มีกับดักอยู่ทุกย่างก้าวเลยจริงๆ…】

【รายงาน ผู้เล่นตึกเก้าเพิ่งตายรวดเดียวสามคน อยู่ชั้นสามทั้งหมด ชั้นนั้นมีหมาอยู่ตัวหนึ่ง ไล่กัดพวกเขาทีเดียวตายเรียบ】

【ตึกหนึ่งห้อง 405 ก็ตายเหมือนกัน คนที่ได้บทลูกกินข้าวไม่หมด โดนแม่กดหัวจมลงไปในจานกับข้าว ถูกหัวปลาที่กลายร่างเป็นสิ่งประหลาดกัดหัวขาดกระเด็น】

ฉินรั่งจ้องมองหัวปลาบนโต๊ะอาหารที่เบิกตากลมโตอย่างตายตาไม่หลับ พลางชะงักตะเกียบไม่ยอมลงมือคีบเสียที

"กินสิคะ ปกติคุณชอบกินหัวปลาที่สุดไม่ใช่เหรอ วันนี้เป็นอะไรไปล่ะ?" น้ำเสียงของแม่อ่อนหวานนุ่มนวลเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเธอกับลูกสาวไม่แม้แต่จะแตะหัวปลานี้เลยสักตะเกียบเดียว เขาคงหลงเชื่อไปแล้ว

บนโต๊ะอาหารอันอบอุ่น สองแม่ลูกต่างฉีกยิ้มกว้าง ทว่าเจตนาร้ายอันเย็นเยียบในแววตากลับกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

จู่ๆ ฉินรั่งก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก อากาศในโพรงจมูกลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว อาหารที่เพิ่งกลืนลงไปเมื่อครู่คล้ายกับมีชีวิตขึ้นมาในกระเพาะ เขาสัมผัสได้ว่าพวกมันเริ่มงอกแขนงอกขา ขยับดิ้นพล่านและชอนไชไปตามผนังกระเพาะอาหารของเขา