บทที่ 112 จำกัดเวลา

“จะเรียกว่าแย่งอาวุธของเถาหยวนได้ยังไงกันคะ” เวินเข่อเข่อทำสีหน้าไร้เดียงสา “พวกเราก็แค่จะไปกำจัดสิ่งประหลาดตัวนั้น เพื่อไม่ให้มันไปฆ่าคนเพิ่มก็เท่านั้นเอง”

“สิ่งประหลาดนั่นฉันจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้ก่อน ถ้าเถาหยวนยังต้องการอยู่ ฉันก็พร้อมจะคืนให้เธอโดยไม่มีเงื่อนไขเลยค่ะ”

พูดจบ เวินเข่อเข่อก็สบตาทั้งสองคนด้วยแววตาเว้าวอนและเปี่ยมด้วยความจริงใจ “พวกคุณเข้าใจฉันใช่ไหมคะ”