บทที่ 132 มั่วตี๋อัน

ชิงช้าสวรรค์ในสวนสนุกยังคงหมุนวน แสงไฟนีออนกะพริบเป็นตัวอักษรต้อนรับไม่หยุดหย่อน เครื่องสำอางบนใบหน้าของตัวตลกเปรอะเปื้อนคราบสกปรก ทว่าเขากลับยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเศษเนื้อและกองเลือด ฮัมเพลงไร้ทำนองอย่างอารมณ์ดี

ฉากของด่านกำลังพังทลาย รถไฟเหาะในระยะไกลค่อยๆ ทรุดตัวถล่มลงมา พลังงานรั่วไหลออกมาไม่ขาดสาย

ท่ามกลางสีแดงฉาน ภาพสุดท้ายถูกเนื้อและเลือดสาดบดบังจนบันทึกอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้ มีเพียงเสียงหัวเราะแหบแห้งราวกระบอกสูบเครื่องจักรของตัวตลกดังขาดๆ หายๆ