บทที่ 149 บาดแผลบนใบหน้า

"คิดจะโยนเขามาให้ฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! เด็กคนนี้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แกมีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูเขา!"

'หลินอี้' ฟังเสียงความรังเกียจเดียดฉันท์และการปัดสวะให้พ้นตัวของคนทั้งคู่ ความเจ็บปวดทั้งทางกายและใจในที่สุดก็เอ่อล้นเข้ามาในหัว เขารู้สึกทรมานและน้อยเนื้อต่ำใจอย่างเชื่องช้า พลางคิดในใจว่า ตัวเองทำผิดไปจริงๆ หรือ

เขาไม่ควรสู้กลับตอนโดนซ้อมในห้องน้ำ ไม่ควรไปฟ้องครู และไม่ควรเห็นแก่กินจนทำให้พ่อต้องออกไปซื้อของอร่อย