บทที่ 161 ฉินรั่งกับไป๋หยาง

เถาหยวนกับถังผินชะงักการโจมตี ทั้งคู่จำได้ทันทีว่านี่คือวัตถุประหลาดของใคร

พวกเธอลังเลพลางมองหนามกุหลาบบนข้อมือโดยไม่ผลีผลามขยับ และก็เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมาหนามกุหลาบก็เหวี่ยงพวกเธอไปด้านหลังอย่างแรง

ร่างของทั้งสองลอยละลิ่ว ก่อนจะก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นจนเจ็บระบมแทบแยกเป็นสี่เสี่ยง