บทที่ 162 ช่องลับของหลินอี้

“ถ้าอย่างนั้น พวกนายก็ต้องแน่ใจว่าจะรั้งคนให้ออกไปด้วยกันได้อย่างน้อยสองร้อยคนเหรอ” ไป๋หยางที่อยู่ข้างตัวฉินรั่งดึงหูยาวของกระต่ายพลางกะพริบตาปริบๆ ถาม

“ใช่” ฉินรั่งจับขนปุยของกระต่ายไว้ข้างหนึ่ง อีกด้านก็คุยกับอันอิ๋ง “ทางฝั่งนายคอยรายงานจำนวนคนให้ฉันทราบทุกครึ่งชั่วโมงนะ ผีประหลาดทางนั้นยังต้านไหวอยู่ใช่ไหม”

นัยน์ตาสีชมพูของอันอิ๋งกลอกมองไปยังนักเขียนที่นั่งอยู่ตรงประตู “…น่าจะไม่มีปัญหาครับ”