บทที่ 163 ประวัติการรักษาของหลินอี้

มีทั้งเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนคราบสกปรก หนังสือที่ถูกกรีดจนขาดวิ่น และผ้าก๊อซที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง… นอกจากนี้ยังมีข้อความบันทึกถ้อยคำด่าทอจากเพื่อนบ้านในหมู่บ้าน รวมถึงร่องรอยน้ำโสโครกที่เคยถูกสาดใส่

สิ่งของเหล่านี้ถูกแขวนไว้บนผนัง ราวกับการจัดวางบัญชีหลักฐาน

ไม่อาจรู้ได้เลยว่าความหมายที่เขาเก็บของพวกนี้ไว้คืออะไรกันแน่ คงไม่ใช่เพื่อเป็นที่ระลึกหรอกนะ คนปกติไม่มีทางอยากเห็นสิ่งเหล่านี้อีกหลังถูกรังแกแน่ๆ แต่เขากลับปิดผนึกมันไว้ในห้องของตัวเอง