บทที่ 200 พังบ้าน

นี่มันพลังอะไรกัน ทำไมทั้งที่เป็นแค่ภาพลวงตา แต่พอเห็นคำสามคำว่า ‘สำนักพิพากษา’ ถึงยังรู้สึกขนลุกขนพองได้ขนาดนี้ ราวกับว่าคำสามคำนั้นแฝงไว้ด้วยกฎบางอย่างที่มิอาจฝ่าฝืน

แสงเงาค่อยๆ สลายตัวไป คราวนี้ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติ ไป๋หยางก็ไปยืนอยู่บนค่ายกลเคลื่อนย้ายที่อยู่ไม่ไกลพลางเร่ง "ไปกันเถอะ อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ ที่นี่กว้างมาก ถ้าเดินไปคงเสียเวลาแย่ นั่งไอ้นี่ตรงไปเลยดีกว่า"

แม้ทุกคนจะอยากเดินสำรวจดูให้เห็นกับตาว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่ แต่เวลานี้ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอ