บทที่ 206 แอ่งน้ำ

นักเขียนสวมชุดสีขาวขลิบทอง ใบหน้าซีดเซียวจนแทบจะโปร่งแสง สีหน้าดูอ่อนแอป่วยไข้ ริมฝีปากไร้สีเลือด ดูเปราะบางไร้พิษสงอย่างยิ่ง

ดูเหมือนเขาจะแปลกใจไม่น้อยที่พวกตนหาที่นี่เจอ รอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปากทำเอาฉินรั่งและเซิ่งฉิงเฉียวเย็นวาบไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกผิด

ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน ได้ยินไปเท่าไหร่แล้ว คงไม่ได้ยินที่พวกตนแอบนินทาหรอกนะ?