บทที่ 312 สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าช็อกโกแลต

หลินเนี่ยหรานสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

เขาลืมตาโพลง หอบหายใจเข้าปอดคำโต สายตาจับจ้องรอยเชื้อราบนเพดานอยู่นานกว่าจะได้สติ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนเย็นเฉียบไปหมด

เขายันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดตามองรอบด้าน คนอื่นยังคงหลับปุ๋ย ด้านนอกประตู คนเฝ้ายามเปลี่ยนกะเป็นเถาหยวนแล้ว