บทที่ 311 นายตายแล้ว

ทว่าท่านพ่อดูเหมือนจะชอบดวงตาของเขามาก ไม่ว่าบนร่างของเขาจะมีอัญมณีส่องประกายระยิบระยับอยู่มากเพียงใด สิ่งแรกที่ท่านพ่อมองก็ยังคงเป็นดวงตาของเขาอยู่ดี

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงเอ่ยเรียกพ่อบ้านไว้อีกครั้ง “อย่าเพิ่งเก็บเลย เอาไปทำเป็นเข็มกลัดแล้วกัน หรือไม่ก็ต่างหู สีแดงแบบนี้ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะชอบไหม”

“ขอรับ นายน้อย”