บทที่ 53 กฎของแผงขายของกิน

“นี่ร้านบ้านป้าเหรอครับเนี่ย ความจริงพวกเรายังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่…”

เมื่อเห็นว่าสุดทางเป็นร้านขายของกินเล่น ทั้งสี่คนก็เริ่มนึกเสียใจ รีบคิดจะถอยกรูดทันที

คุณป้ากระตือรือร้นสุดขีด “ไม่หิวก็ชิมดูสักหน่อยสิ ลูกเอ๊ย ย่างเนื้อเสียบไม้ให้แขกสองสามไม้นะ”

“ไม่ดีกว่าครับ ไม่ดีกว่า เช้าตรู่ขนาดนี้ใครเขากินของพวกนี้กัน เลี่ยนเกินไปครับ”

คุณป้าทำเสียงค้อนใส่พวกเขา “มาถึงที่แล้วก็นั่งลงชิมดูเถอะ ไม่กินนี่ไม่ไว้หน้าป้าแก่ๆ คนนี้เลยนะ”

พูดมาถึงขั้นนี้ก็เหมือนบีบให้ทั้งสี่คนจนมุมแล้ว แต่พวกเขายังอยากจะดิ้นรนต่ออีกหน่อย “แต่ว่า พวกเรา…พวกเราไม่มีเงินแล้วครับ”

“ไม่เป็นไรน่า” พวกเขาปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า รอยยิ้มของคุณป้าจึงเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป “มื้อนี้ป้าเลี้ยงพวกเธอเอง”

คราวนี้ ทั้งสี่คนจึงได้แต่ถูกคุณป้ากดตัวให้นั่งลงบนเก้าอี้ของร้านแผงลอยด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อันอิ๋งกับเถาหยวนหาตำแหน่งที่เหมาะต่อการสังเกตการณ์ แล้วแอบจับตาดูอยู่เงียบๆ

ไม่ใช่แค่พวกเธอ เอ็นพีซีอีกหลายคนก็พากันมองไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน แทบไม่ต้องจินตนาการเลยว่าหากความผิดปกติของทั้งสี่คนนี้ถูกจับได้ จุดจบจะเป็นอย่างไร

เจ้าของร้านเป็นชายร่างผอมเกร็ง ผิวคล้ำ ทว่าดูกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสี่เพิ่งจะนั่งลง เขาก็ยกจานอาหารว่างสารพัดอย่างที่ในสายตาของเถาหยวนนั้นดูอุดมสมบูรณ์น่ากินเหลือเกินออกมา

กลิ่นหอมเค็มเผ็ดจัดจ้านลอยมาปะทะหน้า ยั่วน้ำลายจนเถาหยวนเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งเอื๊อก ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าพะอืดพะอมของคนทั้งสี่ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนั้นในสายตาของพวกเขาอาจไม่ใช่ของดีเด่อะไร

“ทานให้อร่อยนะจ๊ะ” ชายคนนั้นวางอาหารลงพร้อมรอยยิ้มเต็มดวงหน้า

อาหารที่ดูเอร็ดอร่อยเหลือเกินในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นเนื้อสดคาวแดงฉานเปื้อนเลือดในสายตาของคนทั้งสี่ ผิวนอกดูเหมือนจะถูกไฟแรงเผาจนเกรียมเกินไป หลงเหลือเป็นรอยไหม้สีดำกระดำกระด่าง ถึงขั้นมีเศษถ่านดำๆ ป่นเป็นผง

สิ่งนี้ทำให้คนเกิดภาพลวงตาได้ง่ายมากว่าเป็น ‘เนื้อมนุษย์ย่างสุก’

แท้จริงแล้วมันคือเนื้อมนุษย์หรือไม่ ทั้งสี่คนไม่กล้าคิดให้ลึกไปกว่านั้น

ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะไม่กินเช่นกัน หัวหน้าทีมผู้เป็นแกนนำสูดหายใจเข้าลึก กวาดตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นว่ามีกฎอะไรอยู่ที่ร้านแผงลอยนี้ จึงแอบใช้สิ่งประหลาดที่เป็นเม็ดยาไปหนึ่งชิ้น แล้วฝืนใจคีบเศษเนื้อเกรียมสีดำชิ้นเล็กๆ ส่งเข้าปาก

ทั้งขม เผ็ด และคาวคลุ้ง รสชาติประหลาดพรรณนาไม่ถูกระเบิดออกในลำคอ กลิ่นฉุนรุนแรงจนเขาแทบจะอ้วกออกมา

เขาพยายามควบคุมสีหน้าแล้วกลืนมันลงไป พร้อมฝืนปั้นรอยยิ้ม “อร่อยครับ”

เมื่อได้ยินคำชมของเขา ทั้งเจ้าของร้านและคุณป้ากลับคลี่ยิ้มประหลาดชวนขนลุกออกมา

ยังไม่ทันที่เขาจะทำความเข้าใจสถานการณ์ เขาก็พลันรู้สึกว่าเนื้อชิ้นที่กลืนลงไปนั้นร้อนลวกผิดปกติ ราวกับกลืนลูกไฟเข้าไปทั้งก้อน แผดเผาจนทรมานไปทั้งตัว

“ฮ่อก—ไม่ถูก—ต้อ—”

“เร็ว รีบเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัย! อ๊ากกกกกกก!!!”

หัวหน้าทีมเพิ่งจะพ่นคำนี้ออกมา ก็กรีดร้องโหยหวนพร้อมพ่นเปลวไฟกลุ่มใหญ่ออกมาจากช่องปาก ท้องไส้ราวกับกลืนลาวาเข้าไปจนปะทุพวยพุ่งออกมาข้างนอก

อีกสามคนที่อยู่ข้างๆ ตกใจกลัวเปลวไฟจนรีบหดตัวถอยไปด้านข้าง หนึ่งในนั้นลุกพรวดออกจากที่นั่งแล้ววิ่งหนีออกไป ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นร้านแผงลอย เปลวไฟเป็นระลอกก็เริ่มปะทุออกมาจากภายในร่างของเขาเช่นเดียวกัน

ไม่ถึงกี่วินาที สองคนนั้นก็ถูกเผาทั้งเป็นจนมอดไหม้ เหลือทิ้งไว้เพียงกองเถ้าถ่านสีดำอยู่ตรงนั้น

จนถึงตอนนี้เอง อีกสองคนที่เหลือซึ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนถึงได้พบเศษกระดาษใบหนึ่งจากอาหารจานที่หัวหน้าทีมเพิ่งจะกินเข้าไปคำหนึ่ง

【กฎของร้านแผงลอย:

กฎข้อที่ 1: ห้ามทิ้งขว้างอาหารของร้านแผงลอย สั่งเท่าไหร่ต้องกินให้หมดเท่านั้น ห้ามโลภมาก

กฎข้อที่ 2: อาหารของร้านแผงลอยล้วนมีหน้าตาปกติ หากคุณเห็นอาหารที่เจ้าของร้านนำมาให้มีสีดำไหม้เกรียม กรุณาอย่ารับไว้และให้ออกไปทันที

กฎข้อที่ 3: ห้ามกินแล้วชักดาบเป็นอันขาด! ร้านนี้ปฏิเสธการกินฟรี!】

สองคนที่เหลือหน้าซีดเผือด หันขวับไปมองเนื้อสีดำสี่จานบนโต๊ะพร้อมกัน

พวกเขาก้าวพลาดตั้งแต่ก้าวแรกแล้ว ตอนนี้เนื้อสีดำถูกยกมาเสิร์ฟแล้ว กินก็ตาย ไม่กินก็ตาย!

หญิงสาวสองคนสบตากันคล้ายตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ หนึ่งในนั้นหลับตาปี๋แสร้งทำท่ากิน แต่แท้จริงแล้วแอบฉีดยาเข้าตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้มตึงหมดสติลงไปกับพื้นเสียงดังตุบ

“ว้าย! เธอเป็นอะไรไปน่ะ อาหารเป็นพิษเหรอ!”

“หน่วยรักษาความปลอดภัยล่ะ! รีบเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยเร็วเข้า! เพื่อนฉันกินของของเจ้าของร้านนี้แล้วสลบไปแล้วนะ!”

กฎของถนนข้อที่สี่ระบุไว้ว่า หน่วยรักษาความปลอดภัยจะปกป้องทุกคนในบ่อนพนัน และจะสังหารผู้บุกรุกจากภายนอกทุกคน

เช่นนั้นหากเป็นคนที่ ‘อาหารเป็นพิษ’ หน่วยรักษาความปลอดภัยก็ย่อมต้องรับผิดชอบแน่ หญิงสาวไม่รู้ว่าบนถนนสายนี้มีหมอหรือไม่จึงไม่กล้าตะโกนเรียก ได้แต่ตะโกนเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยเพื่อเดิมพันดูสักตั้ง

เคราะห์ดีที่วิธีนี้ได้ผลอย่างรวดเร็ว เอ็นพีซีรอบข้างที่เดิมทียังยืนล้อมมองก้อนถ่านดำสองก้อนด้วยท่าทางดุร้าย พอได้ยินคำว่า ‘อาหารเป็นพิษ’ สติก็พลันกลับคืนมา สายตาดูแคลนต่างพุ่งเป้าไปที่แผงลอยของชายคนนั้นเป็นอันดับแรก

“ป้าจ้าวคนนี้เป็นอะไรไปอีกเนี่ย ปกติของบ้านแกก็รสชาติแย่ที่สุดอยู่แล้ว นี่ยังทำคนกินจนอาหารเป็นพิษอีก”

“สกปรกน่ะสิ ก็เหมือนผัวบ้านแกนั่นแหละ ตอนอยู่ในสวรรค์ก็เคยถูกตัดมือเพราะโกงพนัน ถึงตอนนี้จะต่อกลับมาได้แล้ว แต่ก็ยังเลิกนิสัยเฮงซวยนั่นไม่ได้อยู่ดี”

“ได้ยินว่าผัวแกเล่นทีไรก็หมดตัวทุกที ดวงกุดสุดๆ!”

“ฝีมือห่วยแต่บ้าเล่น อยู่ห่างๆ บ้านนั้นไว้เถอะ เสนียดจัญไรจริงๆ”

“แม่หนูสองคนนี้นี่ซวยชะมัด อุตส่าห์มากินข้าวแท้ๆ ยังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้…”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนรอบข้างให้ข้อมูลแก่เถาหยวนและอันอิ๋งมากมาย ทั้งสองแสร้งทำเนียนวิ่งเข้าไปมุงดูเรื่องสนุกในฝูงชนด้วย

เถาหยวนหาหญิงสาวคนหนึ่งแล้วยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง “ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าพวกเขาดวงกุด แต่ตาแก่ที่ขายไอติมตรงหัวถนนฝั่งตะวันออกนั่น ได้ยินว่าดวงดีไม่เบาเลยนี่คะ”

หญิงสาวคนนั้นชะงักไปเมื่อเห็นหน้าเถาหยวน ก่อนจะพูดอย่างเกรงอกเกรงใจ “เธอเพิ่งมาใหม่เหมือนกันใช่ไหมเนี่ย หน้าตาสะสวยเชียว แต่เธออย่าไปโดนตาแก่นั่นหลอกเอาล่ะ ถึงคนที่นี่จะไม่ยอมรับกันก็เถอะ แต่คนที่มาตั้งแผงลอยข้างนอกได้น่ะ จะมีสักกี่คนที่ดวงดีกันเชียว?”

“ถ้าดวงดีจริง ก็ต้องเหมือนพวกเราสิ ได้อยู่ในห้องพักสบายๆ ตกกลางคืนยังมีกะจิตกะใจไปหาความสุขในสวรรค์ ไม่ใช่ต้องมากระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดเหมือนพวกนั้น”

เถาหยวนพยักหน้าเห็นพ้อง “ถึงฉันจะเพิ่งมาใหม่ แต่ฉันคิดว่าพี่สาวพูดถูกเผงเลยค่ะ”

อันอิ๋งผู้ไม่สันทัดการเจรจาจึงยกนิ้วโป้งให้ถูกจังหวะพอดี

หญิงสาวหลุดขำออกมา “พวกเธอสองคนนี่ตลกจัง หน้าตาสวยขนาดนี้ ต่อไปต้องได้เป็นพนักงานประจำของสวรรค์แน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

เถาหยวนทำหน้ากังวล “ใครจะไปรู้ล่ะคะ เรื่องแบบนี้พูดยากจะตาย”

“นั่นสิ ใครก็พูดไม่ได้หรอก แต่พวกเธอไม่ต้องห่วงหรอกนะ หุ่นสุขภาพดีสมส่วนแบบพวกเธอน่ะเนื้อหอมที่สุดที่นี่แล้ว! ขอแค่รักษามันไว้ต่อไป สักวันจะต้องเจริญก้าวหน้าอย่างแน่นอนจ้ะ” หญิงสาวขยิบตา จ้องมองทั้งสองด้วยสายตาร้อนแรงขึ้นมาเล็กน้อย

พอเธอพูดคำนี้จบ อันอิ๋งถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า คนที่ตั้งแผงลอยอยู่รอบๆ นี้ ไม่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ก็อ้วนฉุ ไม่ก็หลังค่อม พิการ ไม่มีคนที่มีรูปร่างสมส่วนเลยสักคนเดียว

ตรงกันข้าม คนที่เดินเล่นไปมาอยู่แถวนี้ บางคนแต่งตัวหรูหรา บางคนรูปร่างสมส่วน ดูมีสุขภาพจิตและสภาพร่างกายดีเยี่ยม รวมไปถึงหญิงสาวที่กำลังคุยกับพวกเธอคนนี้ด้วย

ขณะกำลังพูดคุยกัน หน่วยรักษาความปลอดภัยก็มาถึงในที่สุด