บทที่ 54 กฎของร้านหนังสือ

ฝูงชนแหวกทางออกโดยอัตโนมัติ เปิดช่องให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเดินเข้ามา

เถาหยวนเงยหน้ามองชายร่างยักษ์กล้ามโตที่สูงไม่ต่ำกว่าสองเมตร ในมือถือกระบองไฟฟ้าคอยฟาดใส่พวกที่ขยับตัวช้าจนกระเด็นเปิดทาง มุมปากของเธอถึงกับกระตุก

มิน่าล่ะคนพวกนี้ถึงหลบกันไวนัก ถ้าพลาดไปนิดเดียวคงได้โดนฟาดตายจริงๆ

เถาหยวนเห็นกับตาว่ามีสองสามคนโชคร้ายโดนกระบองไฟฟ้าฟาดตายคาที่ ทว่าวินาทีถัดมา คนพวกนั้นกลับยันตัวลุกขึ้นมาได้อย่างหน้าตาเฉย ลูบตรงจุดที่โดนฟาดพลางร้องโอดโอย

"…มาอีกแล้ว เจ้าหน้าที่พวกนี้จะเบามือลงหน่อยไม่ได้หรือไง รุนแรงชะมัด!"

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว! คราวนี้หน้าผากต้องบวมปูดแน่ๆ!"

เถาหยวนคิดในใจ: พี่ชาย นายไม่ได้แค่หน้าผากบวมปูดหรอกนะ เมื่อกี้หัวนายหลุดกระเด็นไปแล้วด้วยซ้ำ!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนใช้มือหิ้วผู้หญิงที่สลบกับผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ขึ้นพาดบ่าคนละข้าง แล้วเดินย้อนกลับไป

เถาหยวนกับอันอิ๋งอยากจะตามไป ทว่าข้างหน้าคนแน่นเกินไป แถมฝีเท้าของอีกฝ่ายยังเร็วมาก เพียงไม่กี่นาทีก็คลาดสายตาจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาหลัง

โดนพาตัวไปแล้วจะปลอดภัยจริงเหรอ

เถาหยวนกับอันอิ๋งยังคงเดินตามกระแสคนมุ่งหน้าไปยังห้องรักษาความปลอดภัย เพียงแต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ระหว่างเดิน เถาหยวนก็ประมวลสถานการณ์ที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ไปด้วย

พวกเขากินอาหารแล้วไฟลุก วิ่งหนีก็ไฟลุก น่าจะไปละเมิดกฎข้อไหนเข้า ถึงได้ถูกเผาตายกันหมด

เรื่องนี้ตรงกับกฎข้อที่หกของถนน ถนนเกลียดเปลวไฟ

ทำไมถึงเกลียดเปลวไฟ ทั้งที่ร้านขายของกินพวกนั้นก็ยังใช้ไฟย่างอาหารกันอยู่แท้ๆ

ดังนั้นเป็นไปได้สูงมากว่า ถนนสายนี้ไม่ได้รกร้างไปเองตามธรรมชาติเมื่อยามสิ่งประหลาดมาเยือน แต่ก่อนที่สิ่งประหลาดจะมา ที่นี่เคยเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่มาก่อน

เพลิงไหม้ครั้งนั้นคงสร้างความเสียหายมหาศาล หรืออาจถึงขั้นทำลายล้างที่นี่จนพินาศ

ตอนนั้นต้องมีคนตายไปไม่น้อย ไฟคงโหมรุนแรงมาก ถนนถึงได้เกลียดเปลวไฟและทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับไฟ คนที่ฝ่าฝืนกฎถึงได้ถูกเผาตาย

【เวลาเกม: 07:30 น. เกมหนีตายครั้งที่สามเริ่มต้นขึ้น】

ตัวอักษรสีเลือดที่คุ้นตาพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า ทั้งสองชะงักฝีเท้า หนังศีรษะชาดิก

อย่าเพิ่งพูดถึงเลยว่าทำไมกลางวันแสกๆ บ้าบอนี่ถึงยังมีเกมหนีตาย เอาแค่พอเสียงประกาศสิ้นสุดลง จู่ๆ ก็มีเด็กกลุ่มใหญ่โผล่พรวดขึ้นมากลางอากาศแล้วล้อมพวกเขาไว้เป็นวงกลม แค่นี้ก็ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

ผู้คนที่เคยดูปกติทยอยกลายสภาพเป็นซากดำไหม้เกรียม เบ้าตากลวงโบ๋จ้องเขม็งมาที่พวกเขา

ถนนที่เพิ่งจะอบอุ่นครึกครื้นเมื่อครู่ พริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นบรรยากาศแดนปรโลก

"คิกๆ~"

"พี่ชาย พี่สาว ตัวพวกพี่กลิ่นหอมจังเลย ขอกินคำหนึ่งได้ไหม"

"แง้—— แม่หนูล่ะ! แม่หนูอยู่ไหน!"

"เธอคือแม่ของฉันใช่ไหม"

ตัวอักษรสีเลือดค่อยๆ เลือนหายไป เสียงร้องไห้กรีดแหลมและเสียงหวีดร้องของเด็กๆ เสียดแทงเข้ามาในหัวของทั้งสองคนทันที ราวกับมีมีดคมกริบกรีดเฉือนอยู่ข้างใน เจ็บจนตาพร่ามัวไปหมด

เถาหยวนกุมหัว พยายามดึงสติกลับมา ยัยหนูพวกนี้ปล่อยคลื่นเสียงโจมตีได้ด้วย!

ตามกฎข้อที่เจ็ด เถาหยวนไม่เสียเวลาคิด เธอคว้าหมับเข้าที่ตัวเด็กสามคน หิ้วคอเสื้อขึ้นมาไว้ในมือ รัดแน่นจนเด็กทั้งสามพูดไม่ออก เลิกตามหาแม่ไปโดยปริยาย ได้แต่กลอกตาขาวหน้าเขียวคล้ำ

"หลบหน่อย หลบหน่อย! มีคนทำเด็กหาย!"

เถาหยวนแผดเสียงตะโกนลั่นอย่างมีพลัง บรรดาเอ็นพีซีรอบข้างที่กลายสภาพเป็นก้อนถ่านดำพากันขยับเท้าหลีกทางให้เธอตามสัญชาตญาณ

อันอิ๋งช้าไปครึ่งจังหวะ แต่ก็ใช้ท่อนแขนหนีบคอเด็กที่เหลืออีกสามคนแล้วรีบสาวเท้าตามเถาหยวนไปติดๆ เด็กๆ ถูกแขนรัดแน่นจนแลบลิ้นปลิ้นตา ร่างกายบิดดิ้นไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสองคนเข้าใจคำว่า "อ่อนโยน" ในกฎคลาดเคลื่อนไปไกลโข

ทว่าหลังจากตัวอักษรเลือดปรากฏขึ้น เอ็นพีซีทั้งหมดก็กลายสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายถ่านไหม้เกรียม แม้เด็กพวกนี้จะไม่ได้กลายเป็นถ่านดำ แต่ก็หน้าเขียวคล้ำ หัวแตกเลือดอาบ ไม่มีเค้าของเด็กปกติเลยสักนิด

ที่นี่มีแต่คนตายทั้งนั้น

เถาหยวนวิ่งไปพลาง เห็นคนอื่นๆ กำลังถูกฝูงเอ็นพีซีไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง และยังเห็นบางคนที่อุ้มเด็กยืนมองคนที่ถูกไล่ล่าด้วยสีหน้างุนงงเหมือนพวกเธอ ทันใดนั้นเธอก็เบรกกึกกะทันหัน

อันอิ๋งที่ตามหลังมาเกือบจะเซถลา

"มีอะไรเหรอ"

"ยังไม่ต้องรีบคืน พวกถ่านดำพวกนี้ไม่ไล่ตามคนที่อุ้มเด็ก" เถาหยวนหอบหายใจเบาๆ "กฎข้อสุดท้ายไม่ได้กำหนดเวลาไว้ เราจะเอาเด็กพวกนี้ไปส่งคืนตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น"

"ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องเก็บเด็กพวกนี้ไว้ พอเกมหนีตายเริ่มขึ้น เราก็กระตุ้นกฎข้อแรกไปแล้ว"

อันอิ๋งก้มมองผิวพรรณขาวผ่องมีเลือดฝาดของตัวเอง แล้วหันไปมองร่างที่เหมือนถ่านดำรอบๆ ก็พลันเข้าใจความต่างขึ้นมาทันที

"จะไม่หน้าด้านเกินไปหน่อยเหรอ"

"ก็หน้าด้านแบบนี้แหละ" เถาหยวนสีหน้าเคร่งเครียด "พวกเขาเป็นคนตาย แต่พวกเราไม่ใช่ ถึงได้โดนไอ้พวกผีนี่ไล่ฆ่า แต่เราดันจับพลัดจับผลูอุ้มผีเด็กไว้ เลยรอดจากการตกเป็นเป้าหมายแรกในการไล่ล่าของพวกสิ่งประหลาด"

"กฎพวกนี้น่าจะมีลำดับก่อนหลัง อย่างน้อยตอนนี้มีเด็กอยู่กับตัว พวกมันก็ยังไม่พุ่งเป้ามาที่พวกเราก่อน"

"เวลาเรามีจำกัด อาศัยจังหวะนี้แอบเข้าไปดูที่อื่นกันเถอะ รอหาทางแก้กฎข้อที่หนึ่งได้แล้วค่อยเอาเด็กไปส่งคืน"

เถาหยวนชี้นิ้ว อันอิ๋งมองตามไป ที่ตรงนั้นมีร้านหนังสือร้านเล็กๆ ตั้งอยู่ ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ว่า 'ร้านหนังสือสวรรค์'

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เถาหยวนหยุดกะทันหันเมื่อครู่

กฎของร้านหนังสือแปะอยู่ตรงประตูหน้า มองเห็นได้ชัดเจนตั้งแต่ทางเข้า

【กฎของร้านหนังสือ

หนึ่ง: หนังสือในร้านพูดไม่ได้ และเดินไม่ได้ หากคุณเห็นหนังสือร้องเพลงหรือเต้นระบำได้ นั่นคือภาพหลอนจากการพักผ่อนไม่เพียงพอของคุณเอง

สอง: ร้านหนังสือไม่มีเถ้าแก่ ที่นี่เป็นร้านหนังสือแบบบริการตัวเอง หากมีใครมาทวงเงินคุณ อย่าให้เด็ดขาด

สาม: ภายในร้านหนังสือต้องรักษาความสงบ อย่าส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นที่กำลังอ่านหนังสือ

สี่: ถนนสายนี้ไม่มีร้านหนังสือ】

กฎเพียงแค่สี่ข้อ ทว่ากลับทำให้หัวใจของพวกเธอเต้นสะดุด

"กฎข้อสี่ผิดปกติชัดๆ กฎของร้านหนังสือนี้ถูกปนเปื้อนแล้ว" เถาหยวนวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว "ดูท่าตอนกลางวันกฎก็อาจเกิดการปนเปื้อนได้เหมือนกัน กฎข้อสองกับข้อสี่ของร้านหนังสือนี้ไม่ชอบมาพากล เราต้องรีบหน่อยแล้ว"

"ได้"

ทั้งสองคนหิ้วเด็กทั้งหกเข้าไปในร้านหนังสือแล้วปล่อยมือ พอเด็กทั้งหกได้รับอิสระก็พากันถอยหนีไปให้ไกลที่สุด เบิกตาขาวซีดมองพวกเธอด้วยความหวาดระแวง

อาจเป็นเพราะมีกฎคอยควบคุม พอเข้ามาในร้านหนังสือ เด็กพวกนั้นก็ไม่กล้าปล่อยคลื่นเสียงโจมตีอีก ได้แต่ทำภาษามือสื่อสารกันเงียบๆ

เถาหยวนจ้องเด็กพวกนั้นอยู่สองสามที รู้สึกไม่วางใจ จึงปลดเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูตรงเอวขึ้นมาเงื้อใส่เหล่าผีเด็กตัวน้อย

แววตาของพวกผีเด็กพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

อันอิ๋งยื่นมือไปจับเลื่อยไฟฟ้าเอาไว้

เถาหยวนส่งสายตาถาม: ทำอะไรน่ะ

อันอิ๋งตอบกลับทางสายตา: เสียงดังเกินไป อย่าเพิ่งลงมือ มัดไว้ก็พอ

เถาหยวนยอมลดมือลง เธอไม่ได้อธิบายว่าเดิมทีตั้งใจจะฟันแขนขาเด็กพวกนี้ทิ้ง แต่พอถูกอันอิ๋งห้ามไว้แล้วคิดทบทวนดูอีกที หากพ่อแม่เด็กตามมาเอาเรื่องจะทำยังไง เธอไม่ได้มีความสามารถต่อแขนกลับคืนให้เสียหน่อย

เธอคิดน้อยไปเองจริงๆ

เธอพยักหน้า ทั้งสองช่วยกันมัดเด็กทั้งหกคนรวมกันไว้ แล้วล่ามไว้ตรงทางออกของร้านหนังสือ

พอลุกขึ้นยืน เถาหยวนก็รีบปรี่ไปค้นของบนชั้นข้างเคาน์เตอร์คิดเงินอย่างรวดเร็ว จนเจอหนังสือพิมพ์เก่าๆ ฉบับหนึ่ง

อันอิ๋งไม่รีบร้อนอ่าน เขาเอาแต่กวาดตามองการจัดวางผังของร้านหนังสือแห่งนี้