บทที่ 55 หนังสือซุบซิบ

ร้านหนังสือไม่ใหญ่นัก แต่มีของอัดแน่นอยู่เยอะมาก

ตามกฎบอกว่าไม่เสียเงิน ที่นี่เป็นร้านหนังสือไร้คนดูแล ทว่าด้านในกลับมีทั้งเคาน์เตอร์คิดเงินและจุดชำระเงิน ชั้นหนังสือบางชั้นยังติดป้ายโปรโมชันลดราคาแบบจำกัดเวลาเอาไว้อีกด้วย

หนังสือที่นี่มีสารพัดภาษา จนดูไม่ออกเลยว่าเป็นของประเทศไหน

หนังสือเบียดเสียดกันแน่นขนัด อันอิ๋งเดินผ่านโซนข้อสอบ พอเฉียดเข้าใกล้โซนนิยาย จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง "แปะ" ดังขึ้น

เขาหันไปมอง เห็นหนังสือเล่มหนึ่งร่วงอยู่บนพื้น มันกำลังใช้หน้ากระดาษยันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พลางกระพือหน้ากระดาษไปมาราวกับกวักมือเรียกเขา

อันอิ๋งรีบหันหน้ากลับมาทันที แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะหลังจากหนังสือเล่มนี้ ก็มีเสียงร้องเพลงลอยมาจากชั้นวางที่ไม่ไกลนัก แถมยังร้องเป็นเวอร์ชันดีเจเสียด้วย

อันอิ๋งหลับตาลง ผ่อนลมหายใจ เพื่อปรับสีหน้าให้ดูสงบลง

พวกสิ่งประหลาดพวกนี้ประสาทกลับชะมัด

ยังดีที่เขามีประสบการณ์ในการควบคุมอารมณ์มากพอจนไม่หลุดแสดงพิรุธ หากแสดงออกว่ามองเห็นหรือได้ยินความผิดปกติของหนังสือพวกนี้ คงนับว่าละเมิดกฎเข้าแล้ว

อันอิ๋งหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู ทว่าข้างหูกลับมีเสียงซุบซิบของหนังสือสองสามเล่มดังขึ้นมาอีก

"เฮ้อ เธอได้ยินข่าวหรือยัง แม่หนูที่มายืมหนังสือเมื่อไม่กี่วันก่อนตายน่ะ!"

"ตายยังไง ตายยังไงเหรอ"

"เสพติดอยู่ในสวรรค์ จนหาทางออกไม่ได้น่ะสิ"

"โถ น่าเสียดายจัง ไอ้หนุ่มที่ยืมฉันไปคราวก่อนก็ไม่ได้มาหลายวันแล้วเหมือนกัน ครั้งก่อนมันยอมไปเป็น 'กล่องไพ่' เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ ได้เงินไปตั้งเยอะ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย"

"ไปเป็นกล่องไพ่แล้วยังจะรอดได้อีกเหรอ คงรอดยากมั้ง"

"ดูนั่นสิ เจ้าหนุ่มคนนั้นกำลังฟังพวกเราคุยกันอยู่หรือเปล่า"

อันอิ๋งสะดุ้งในใจ รีบแกล้งทำเป็นพลิกหาหนังสือด้วยท่าทีกระวนกระวาย เผือกเรื่องชาวบ้านจนเกือบซวยแล้วไหมล่ะ!

"ดูท่าจะไม่ใช่นะ"

【หนังสือพวกนี้ ดูขี้เผือกกว่ากูอีก】

【ฮ่าๆ ขำจะตายอยู่แล้ว ร้านหนังสือนี้ทำไมมันตลกจังวะ】

【หนังสือประสาทแดกมาก เหมือนสภาพกูตอนทำงานจนแทบบ้าตอนนี้เลย】

【พวกมันก็ชอบนินทาเหมือนกันเหรอเนี่ย รู้เยอะไม่ใช่เล่น】

【ฉันดูล่ะลุ้นจนตัวเกร็ง หนังสือพวกนี้ช่วยพูดเรื่องที่มีประโยชน์หน่อยได้ไหม】

"อย่าไปสนใจสองคนนั้นเลย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเด็กใหม่"

"ไม่รู้ว่าเด็กใหม่ชุดนี้จะทนได้นานแค่ไหน คราวก่อนเด็กพวกนั้นก็ถูกจัดการไปหมด สภาพน่าเวทนาชะมัด"

"คิดสั้นจริงๆ ดันมาคลอดลูกในที่แบบนี้ กะให้มารับกรรมแท้ๆ"

"ช่วยไม่ได้นี่นา ลูกค้าคือพระเจ้านี่ ถึงแม้ว่า…"

ยิ่งฟัง อันอิ๋งก็ยิ่งรู้สึกว่าในหัวเริ่มมีเสียงวิ้งก้องสะท้อน ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและกระโดดโลดเต้นอย่างรวดเร็ว เขารีบสะบัดหัว ท่องเคล็ดชำระใจในอกรัวๆ

เขาท่องซ้ำไปมากว่าสิบจบ เสียงข้างหูถึงค่อยๆ จางหายไป อาการมึนงงหนักอึ้งในหัวจึงค่อยๆ ทุเลาลง

เขาลืมตาขึ้น หนังสือตรงหน้ากลับคืนสู่สภาพปกติ รอบตัวไม่มีหนังสือพูดได้อะไรทั้งนั้น ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

อันอิ๋งถอนหายใจโล่งอก เมื่อกี้เขาตั้งใจฟังเกินไปจนเกือบละเมิดกฎเข้าแล้ว

น่าเสียดายที่ไม่ได้ยินสิ่งที่พวกมันคุยต่อ ข้อมูลที่พวกหนังสือรู้มีเยอะมาก และแต่ละประโยคก็เป็นประเด็นสำคัญทั้งนั้น

คำว่าเสพติดในสวรรค์น่าจะหมายถึงติดการพนัน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าในสถานที่แห่งนี้จะมีความหมายแอบแฝงอื่นอีกไหม หรืออาจหมายถึงยาเสพติด ทุกอย่างยังไม่อาจฟันธงได้

ประเด็นสำคัญคือคำว่า "กล่องไพ่" ที่หนังสือพวกนั้นพูดถึง มันชวนให้นึกถึงไพ่โป๊กเกอร์ที่ซ่อนอยู่ในตัวสิ่งประหลาดในเกมของเขา ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริงๆ กล่องไพ่พวกนั้นก็คงเป็นไปตามที่เขาสันนิษฐานไว้…

"อันอิ๋ง นายเจออะไรบ้างไหม" เวลานี้เถาหยวนอ่านหนังสือพิมพ์สองสามฉบับในมือจบแล้ว จึงเดินเข้ามาถามข้างๆ

อันอิ๋งดึงสติกลับมาแล้วส่ายหน้า "ไม่เห็นอะไรที่เป็นประโยชน์เลยครับ แต่ได้ยินมาบ้าง"

เถาหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์และกดเสียงต่ำลง "พวกเราเสียเวลาอยู่ที่นี่พักหนึ่งแล้ว เมื่อกี้ฉันเห็นสิ่งประหลาดส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับมากันแล้ว พวกเราไปกันก่อนเถอะ"

"ครับ"

ทั้งสองหันหลังเดินไปทางประตู แต่พอมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ จู่ๆ ก็มีสิ่งประหลาดตนหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมาตรงจุดชำระเงิน

"เวลาอ่านห้านาที คนละหนึ่งร้อย"

สิ่งประหลาดร่างดำมะเมื่อมยื่นมือสีดำสนิทออกมาขวางคนทั้งสองไว้

ทั้งคู่พลันนึกถึงกฎข้อนั้นขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

【สอง: ในร้านหนังสือไม่มีเถ้าแก่ ที่นี่คือร้านหนังสือไร้คนดูแล หากมีคนทวงเงินจากพวกคุณ ห้ามให้เด็ดขาด】

เห็นได้ชัดว่ากฎถูกปนเปื้อน กฎข้อนี้อาจมีส่วนที่ผิด แต่ไม่รู้ว่าประโยคไหนกันแน่ที่ผิด

ควรให้หรือไม่ให้ดี

เถาหยวนกะพริบตา ก่อนจะแย้มยิ้มร่าเริงขึ้นมาทันที "อ๋อ ใช่ๆ ฉันลืมไปเลย คุณรอแป๊บนะคะ"

"พ่อของลูก นายช่วยแก้มัดเด็กๆ ก่อนสิ"

อันอิ๋ง: …

เขาเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าแข็งทื่อเพื่อแก้มัดให้เด็กประหลาด

เถาหยวนยิ้มพลางเอ่ยกับผู้ที่มาทวงเงิน "ขอโทษด้วยนะคะเถ้าแก่ พอดีบ้านเรามีลูกหลายคน กลัวว่าเด็กๆ จะส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น ก็เลยให้อยู่ที่หน้าประตู ไม่ได้รบกวนใช่ไหมคะ"

สิ่งประหลาดที่ทวงเงินปรายตามองเด็กทั้งหกคน พยักหน้าด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ไม่ง่ายเลยจริงๆ นะ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้รบกวนอะไร"

ยอมพูดด้วยก็แปลว่ามีความหวัง

มือที่กำลังควานหาเงินของเถาหยวนยิ่งเชื่องช้าลงไปอีก เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "ใช่แล้วล่ะค่ะ คุณดูสิ เพื่อเด็กพวกนี้ พ่อของลูกเขาเหนื่อยจนผมขาวโพลนไปหมดแล้ว"

อันอิ๋ง: …

"นั่นสิ ลำบากจริงๆ แต่ฉันดูเธอนี่…" สิ่งประหลาดมองผมสีชมพูแสนสวยของเถาหยวนด้วยสายตากังขา

"ฉันเองก็กลุ้มใจจะแย่ค่ะ!" ในที่สุดเถาหยวนก็หยิบชิปออกมาได้สี่อัน แต่เธอยังไม่ยอมยื่นให้ พลางพูดต่ออย่างกระตือรือร้น "เถ้าแก่ไม่รู้หรอกว่าฉันแทบจะเลี้ยงพวกเขาไม่ไหวแล้ว เฮ้อ คนเป็นแม่อย่างฉันมันลำบากจริงๆ นะคะ แค่สวรรค์ฉันยังไม่กล้าตัดใจไปเลย"

อันอิ๋งจูงเด็กทั้งหกคนเดินตามเข้ามาสมทบเพื่อร่วมเล่นละครด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวผมไปเป็นกล่องไพ่เอง"

แม้เถาหยวนจะไม่รู้ว่ากล่องไพ่ที่เขาพูดถึงคืออะไร แต่รู้แน่ว่าไม่ใช่ของดี สีหน้าของเธอจึงพลันเปลี่ยนเป็น "ตื่นตระหนก" ขึ้นมาทันควัน

"ทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ!"

"ผมทนเห็นคุณกับลูกๆ ต้องลำบากไม่ได้หรอก"

เถาหยวนตีหน้าตื่น "เถ้าแก่คะ ช่วยฉันเกลี้ยกล่อมเขาทีสิคะ!"

สิ่งประหลาดทวงเงินจึงช่วยพูดขึ้นมา "อย่าคิดสั้นเด็ดขาดเชียวนะ ไอ้กล่องไพ่นั่นน่ะ ถ้าไปแล้วไม่มีทางได้กลับมาหรอก"

"ใช่ไหมล่ะคะ เฮ้อ ไม่พูดแล้ว ยิ่งพูดยิ่งปวดใจ!" ระหว่างที่พูด เถาหยวนก็ยกมือปิดหน้าทำท่าเหมือนคุมอารมณ์ไม่อยู่จนแทบจะแตกสลาย ก่อนจะตบชิปลงบนเคาน์เตอร์ส่งๆ ชิปหมุนติ้วอยู่บนโต๊ะสองสามรอบแล้วกลิ้งตกลงไปบนพื้น

สิ่งประหลาดทวงเงินชะงักไป พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กอีกหกคนก็ใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปไกลแล้ว

หากตอนนี้ทั้งสองคนหันกลับไปมอง ก็จะพบว่าร้านหนังสือเบื้องหลังเริ่มเลือนรางวูบวาบ ก่อนจะถูกกองเพลิงขนาดใหญ่กลืนกินไปในพริบตา

ทั้งคู่พุ่งพรวดออกมาจากร้านหนังสือ แต่ละคนมีเด็กเกาะอยู่บนตัวคนละสามคน พลางวิ่งกระซิบกระซาบกันไปตลอดทาง

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นครับ" อันอิ๋งถาม

"ท่อนแรกของกฎข้อที่สองมันผิด" เถาหยวนตอบ "ฉันเรียกมันว่าเถ้าแก่ไปตั้งหลายคำ มันไม่ปฏิเสธเลยสักนิด แสดงว่าที่นั่นมีเจ้าของอยู่จริง ตามปกติร้านหนังสือที่มีเจ้าของ การเข้าไปอ่านหนังสือก็ต้องจ่ายเงิน แต่กฎกลับบอกว่าถ้ามีคนมาทวงเงิน ห้ามจ่ายเด็ดขาด"

"กฎไม่ได้ถูกปนเปื้อนทั้งหมด ท่อนหลังต้องเป็นกฎจริงแน่นอน แต่ถ้าไม่จ่ายเงิน เถ้าแก่นั่นคงคลั่งแน่ ฉันก็เลยโยนเงินลงพื้นซะ อาศัยช่องโหว่นี้เอาตัวรอดมาได้"

อันอิ๋งเข้าใจในทันที "พี่เถาเก่งมากครับ"

เถาหยวนยิ้มบางๆ "แล้วหมอนั่น เซิ่งฉิงเฉียวหายหัวไปไหนแล้วล่ะ"

"ดูจากจุดแสง ไม่ได้ขยับมาสักพักแล้วครับ อยู่ห่างจากพวกเราไปไม่กี่สิบเมตร น่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่แหละ"

สิ้นเสียงพูด ทั้งสองคนก็มองเห็นตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวเปิดไฟสว่างโร่มาแต่ไกล

ห้อง รปภ.