บทที่ 56 ผู้อยู่เบื้องหลังบ่อนพนัน

พวกเขาเดินมาจนสุดปลายถนน

ทั้งสองย่อตัวหลบหลังถังขยะริมทางทันที เด็กทั้งหกคนถูกพวกเขาร้อยติดกันไว้เหมือนลูกชิ้นปิ้ง

เพื่อไม่ให้พวกมันส่งเสียงดัง อันอิ๋งจึงหยิบบิสกิตหกชิ้นออกมาให้ อย่างน้อยก็พออุดปากพวกมันไว้ได้

"เมื่อกี้ในร้านหนังสือ เจออะไรบ้างไหม"

เถาหยวนพยักหน้า "มีเรื่องแปลกอยู่เรื่องหนึ่ง"

"คนที่นี่ส่วนใหญ่ติดพนัน แต่บนชั้นหนังสือกลับมีหนังสือพิมพ์ประชาสัมพันธ์เรื่องการเลิกสารเสพติด แล้วยังมีหนังสือพิมพ์รายวันตำรวจเมื่อสิบปีก่อนอยู่อีกสองสามฉบับ"

เถาหยวนพูดอย่างแปลกใจ "ข่าวล่าสุดยังเป็นข่าวที่บ่อนพนันอีกแห่งถูกทำลาย การที่มันมาโผล่ที่นี่ค่อนข้างพิลึกเลยล่ะ คนพวกนี้ยอมปล่อยให้หนังสือพิมพ์แบบนี้วางไว้ให้คนอื่นดูงั้นเหรอ"

อันอิ๋งนึกถึงกฎข้อที่สี่ขึ้นมา จู่ๆ ก็ฉุกคิดได้ "บางทีกฎข้อที่สี่นั่น อาจจะไม่ได้ตั้งขึ้นมาลอยๆ"

เถาหยวนชะงัก อันอิ๋งเหลือบมองเธอแล้วรีบเดินย้อนกลับไปทางเดิมครู่หนึ่ง ไม่นานก็เดินกลับมา

เมื่อสบสายตาเชิงถามของเถาหยวน เขาก็ส่ายหน้า "หายไปแล้วครับ"

ตรงจุดที่พวกเขาเข้าไปในร้านหนังสือเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแผงขายของกินเล่นอีกร้านหนึ่ง ไม่มีเค้าลางของร้านหนังสือหลงเหลืออยู่เลย ราวกับมันไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน

"ดูท่า การมีอยู่ของร้านหนังสือนี้จะมีเงื่อนงำจริงๆ" เถาหยวนพึมพำกับตัวเอง "พวกเรามองเห็นร้านหนังสือได้ชัดๆ แถมยังเข้าไปได้ แต่พอออกมา ร้านหนังสือกลับหายไป แสดงว่าที่นี่เคยมีร้านหนังสืออยู่จริง ถ้าไม่มี พวกเราคงไม่เจอมันหรอก"

"ในเมื่อพวกเราออกมาแล้วร้านหนังสือหายไป งั้นก็หมายความว่าร้านหนังสือแห่งนี้ในโลกเดิม ต้องเกิดเรื่องอะไรสักอย่างจนทำให้ต้องปิดตัวลง แล้วทำไมถึงปิดตัวลงล่ะ"

อันอิ๋งเอ่ยเสียงเย็น "หนังสือพิมพ์พวกนั้น"

"ใช่ หนังสือพิมพ์พวกนั้นแหละ"

เถาหยวนพูด "หนังสือกับหนังสือพิมพ์ในร้าน น่าจะมีคุณสมบัติชี้นำในทางที่ดีอยู่ มันอาจทำให้บางคนหลุดพ้นจาก 'การเสพติด' ที่บ้าคลั่งจนควบคุมไม่ได้พวกนั้น หรือกระทั่งอาจมีคนได้สติกลับคืนมาเพราะหนังสือพิมพ์กับหนังสือพวกนี้จนปฏิเสธการเล่นการพนัน"

"ของพวกนี้เปรียบเหมือนยาถอนพิษ เพราะฉะนั้นเพื่อทำลายยาถอนพิษพวกนี้ ทางบ่อนถึงได้ลงมือจัดการร้านหนังสือ เถ้าแก่ในร้านกลายสภาพเป็นซากไหม้เกรียม หน้าประตูก็มีรอยเขม่าควันดำ เป็นไปได้สูงว่าร้านนี้เคยถูกไฟไหม้ และเขาถูกไฟคลอกตาย"

"ฉันยังเห็นรายงานข่าวอื่นๆ ในหนังสือพิมพ์อีกด้วย ทั้งหมดเป็นเรื่องเกี่ยวกับพวกนักการกุศล ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับที่นี่เลย แต่มีสองสามชื่อที่คุ้นหูมาก"

"ฉือเจ๋อเม่า, หวังจื้อซ่าง, ถงโข่ว"

อันอิ๋งนึกทบทวน "ฉือเจ๋อเม่าผมพอจะจำได้ คล้ายว่าจะถูกคู่อริตามฆ่าตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน มีข่าวว่าเขาทารุณฆ่าลูกทีมตัวเองไปหลายสิบคน เป็นโรคจิตขั้นรุนแรง"

"ใช่ แล้วก็อีกสองคน ฉันก็เหมือนจะเคยเห็นข่าวของพวกเขาเหมือนกัน"

"พวกเขาไม่ใช่นักการกุศลอะไรหรอก น่าจะเป็นหนึ่งในพวกบงการเบื้องหลังของที่นี่"

เถาหยวนพูด "ถึงข้างนอกพวกเขาจะตายไปแล้ว แต่ในโลกประหลาดนี้อาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้ นายว่าถ้าเราหาตัวสามคนนี้เจอ แล้วโยนให้พวกผีประหลาดแก้แค้น จะผ่านด่านแบบสมบูรณ์ได้ไหม"

อันอิ๋งพยักหน้า "เป็นวิธีที่ดีครับ! ตราบใดที่เราไม่ได้เดาตัวตนของผีประหลาดเบื้องหลังผิดไป"

"ค่อยๆ ดูกันไปทีละก้าวเถอะ พวกเราไปห้อง รปภ. กัน ดูจากพิกัดของเซิ่งฉิงเฉียว เขาเองก็น่าจะอยู่ในนั้นเหมือนกัน"

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องถ่ายทอดสดก็เกิดการถกเถียงกันระงมเพราะชื่อของคนกลุ่มนี้

【ไอ้เวรฉือเจ๋อเม่านี่ฉันรู้จักนะ มันโรคจิตมาก ชอบเอามีดกรีดคนอื่น แล้วก็ชอบหัวเราะบ้าคลั่ง ก่อนสิ่งประหลาดจะมาเยือนมันก็ไม่ปกติอยู่แล้ว แต่มันรวยและมีอำนาจ เลยไม่มีใครกล้าหือ】

【หวังจื้อซ่างเคยอยู่หมู่บ้านวิลล่าเดียวกับฉัน ดูท่าทางภูมิฐานดีหรอก แต่ชอบอะไรโรคจิตๆ ชะมัด ฉันเคยเห็นมันฆ่าคนแล้วสะสมหัวมนุษย์ เอามาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบด้วย】

【ส่วนไอ้ถงโข่วนั่นมันสารเลวชัดๆ! ชอบตัดขาคนหนุ่มสาว ชอบคนพิการ น่าขยะแขยงจะตาย เพิ่งถูกพี่ชายฉันฆ่าทิ้งไปเมื่อสองปีก่อนเอง】

【ฆ่าได้ดี ยุคนี้ใครบ้างไม่มีปัญหาทางจิต แต่พวกเราก็ยังปกติกันดี คนที่ไม่ปกติพวกนั้นคือสันดานเสียมาแต่แรก อย่ามาโทษโรคจิตเลย】

【คนพวกนี้เลวทรามขนาดนี้ เมื่อก่อนยังเป็นนักการกุศลได้อีกเหรอ? ผู้ใหญ่สมัยก่อนตาบอดกันหมดหรือไง?】

【ฉันจำได้ เมื่อก่อนพวกเขารวยมากจริงๆ แถมชื่อเสียงดีด้วย ออกข่าวตั้งหลายรอบแน่ะ】

【เด็กเอ๊ย พวกเธอไม่เข้าใจความโสมมของสังคมยุคนั้นหรอก】

【หน้าเนื้อใจเสือจริงๆ ถ้าเป็นอย่างที่พี่เถาหยวนเดา คนพวกนี้ยังน่ากลัวกว่าผีประหลาดซะอีก】

【ไม่รู้ว่าฝั่งกัปตันฉินรั่งเป็นยังไงบ้างแล้ว ฉันแวะไปดูห้องถ่ายทอดสดฝั่งนั้นก่อนนะ】

ภายในร้านตัดเสื้อ

หลังจากที่ไป๋หยางนั่งลงได้ไม่นาน การแจ้งเตือนเกมหนีตายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

เขากับฉินรั่งหันไปมองเถ้าแก่เนี้ยในร้าน เถ้าแก่เนี้ยไม่ได้มีสภาพเหมือนคนเป็นอย่างเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลายร่างเป็นซากศพไหม้เกรียมดำทะมึน

"ซากไหม้เกรียม ดูท่าเธอจะถูกเผาตาย ที่นี่เคยเกิดไฟไหม้มาก่อนงั้นเหรอ"

ไป๋หยางพยักหน้า "โต๊ะเก้าอี้ในร้านมีแต่รอยดำรอยไหม้เกรียมเป็นหย่อมๆ เป็นไปได้สูงว่าถูกไฟเผาครับ"

ทั้งสองรออยู่หลายนาที ผีประหลาดผู้หญิงในร้านตนนั้นก็ยังคงนิ่งเงียบราวกับหุ่นจำลอง ทั่วทั้งร้านตัดเสื้อนอกจากหุ่นโชว์ที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ก็มีเพียงพวกเขาสองคนที่ขยับตัวได้

"นายซ่อมไปอย่างสบายใจเถอะ ฉันจะเดินดูรอบๆ หน่อย" ฉินรั่งเอ่ย

ไป๋หยางพยักหน้า แล้วหยิบตุ๊กตาหมีเบิ้มออกมาวางไว้ข้างมือ

แม้จะยังไม่ได้ซ่อมแซม แต่นี่เป็นตุ๊กตาเพียงตัวเดียวในตอนนี้ที่พอจะมีความสามารถต่อสู้ได้ เอาไว้ใกล้ตัวย่อมปลอดภัยกว่า

พระจันทร์เฮงซวยนั่นทำเอากระต่ายน้อยของเขาเกือบตายไปครึ่งตัว พระอาทิตย์ที่จะต้องรับมือต่อไปก็ไม่ใช่เล่นๆ คงต้องเย็บให้แน่นหนาขึ้นหน่อย

ไป๋หยางลงมือซ่อมตุ๊กตากระต่ายพังๆ พลางขบคิดในหัวว่าจะสอยพระอาทิตย์ดวงใหญ่นั่นลงมาอย่างไรดี

ตอนนี้ในด่านนี้ยังมีเขากับฮวาอวี่อยู่ ฮวาอวี่นั่นเป็นการ์ดสิ่งประหลาด แถมยังหลอมรวมกับบุคลิกที่ไม่ปกติในหัวของร่างหลัก ถ้าจะวางแผนเขมือบพระอาทิตย์จริงๆ เธอก็ทำได้แค่อย่างมากเป็นฝ่ายสนับสนุน

ดังนั้นตุ๊กตาตัวใหม่ของเขา ทางที่ดีควรมีความสามารถในการย่อยอาหาร แล้วต้องทำตุ๊กตาแบบไหน ถึงจะมีโอกาสมากที่สุดที่ทำให้วิญญาณปรสิตตื่นรู้พลังในการย่อยอาหารกันนะ?

คงไม่ใช่เหมือนตุ๊กตากระต่าย ที่สุ่มได้ความสามารถขยายร่างขึ้นมาอีกหรอกนะ

ในระหว่างที่ไป๋หยางกำลังตั้งใจซ่อมแซม ฉินรั่งก็ยืนมองออกไปนอกร้านตรงประตู

หลังจากเกมหนีตายเริ่มต้นขึ้น ผีประหลาดด้านนอกต่างพากันไล่ล่าผู้เล่น ผู้เล่นจำนวนมากวิ่งหนีเข้าไปตามร้านรวงต่างๆ เพื่อหลบเลี่ยงการไล่ล่าข้างนอก

ดูเหมือนว่าเกมหนีตายตอนกลางวันจะมี "เซฟเฮาส์" อยู่ แต่ตัว "เซฟเฮาส์" พวกนี้เอง ก็อาจจะไม่ได้ปลอดภัยนักเช่นกัน

ฉินรั่งสำรวจดูทั่วร้านตัดเสื้อ แต่ที่นี่ไม่มีข้อมูลที่เป็นลายลักษณ์อักษรหลงเหลือไว้เลย

เขาทำได้เพียงลองชวนหญิงคนนั้นคุยดูอีกครั้ง

"เถ้าแก่ของพวกคุณจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอครับ"

หญิงคนนั้นค่อยๆ ส่ายหน้า เศษผงคาร์บอนสีดำร่วงกราวลงมา ฉินรั่งสำลักควันเล็กน้อย แต่ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ได้

"ครั้งนี้เขาออกไปนานมากแล้ว ฉันเองก็กำลังรอเขาอยู่เหมือนกัน"

นานมากแล้วงั้นเหรอ? คงไม่ใช่ว่า…

"อ้อ ที่แท้คุณก็มาซื้อของเหมือนฉันนี่เอง!"

หญิงคนนั้นเอ่ย "เถ้าแก่คือคนรักของฉัน"

ใจของฉินรั่งพลันดิ่งวูบลงทันที