บทที่ 57 จะฆ่าคุณนะ

“ที่แท้ก็เถ้าแก่เนี้ยเอง เถ้าแก่ไปซื้อของทำไมถึงไปนานขนาดนั้นล่ะครับ คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ”

น้ำเสียงของฉินรั่งแฝงแววบ่นเล็กน้อย แต่ก็เจือความหวังดีช่วยปลอบโยน “คุณอย่าเพิ่งกังวลเกินไปเลยครับ เอาแบบนี้ไหม คุณบอกผมว่าเถ้าแก่ชื่ออะไร มีจุดเด่นยังไง เดี๋ยวพอพวกเราออกไปจะช่วยถามคนอื่นให้ ถ้าเจอเขา จะได้บอกให้เขารีบกลับมา ดีไหมครับ”

หญิงคนนั้นจ้องเขาอย่างเย็นเยียบ รอยยิ้มตรงมุมปากของฉินรั่งยังคงพอดิบพอดี ดูเหมือนเด็กหนุ่มที่กระตือรือร้นมีน้ำใจจริงๆ ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย

สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ฉินรั่งเนิ่นนาน นานเสียจนฉินรั่งเริ่มระแวงว่าเธออาจมีความสามารถอ่านใจจนมองทะลุการเสแสร้งของเขาได้ ในที่สุด เธอก็ถอนหายใจออกมา

“ขอบใจในความหวังดี คนรักของฉันชื่อฟางจิง อายุประมาณห้าสิบปี ผมหยิก สูงราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบ รูปร่างไม่ท้วมไม่ผอม หน้าตากลางๆ ทั่วไป จุดเด่น…เขาเสียมือซ้ายไปข้างหนึ่ง”

ฉินรั่งประหลาดใจ “เถ้าแก่เสียมือไปข้างหนึ่งเหรอครับ”

ร้านตัดเสื้อ เถ้าแก่ เสียมือไปข้างหนึ่งเนี่ยนะ

แล้วเขาตัดเย็บเสื้อผ้าพวกนี้ได้ยังไงกัน

“อืม”

ฉินรั่งอยากถามว่าทำไม แต่พอสบเข้ากับใบหน้าดำทะมึนของหญิงคนนั้น สัญชาตญาณกลับร้องเตือนว่าถามไม่ได้ คำถามนี้อันตรายมาก

ดวงตาของหญิงคนนั้นจับจ้องเขาเขม็ง แฝงแววคาดหวังอยู่ลึกๆ เห็นได้ชัดว่าที่เธอพูดแบบนั้น ก็เพื่อล่อให้เขาเอ่ยปากถาม ฉินรั่งมั่นใจว่าถ้าตัวเองหลุดปากถามออกไป จะต้องไปสะกิดโดนเงื่อนไขของกฎข้อใดข้อหนึ่งแน่

เขารีบทบทวนกฎที่จำขึ้นใจอย่างรวดเร็ว

ท่าทีและคำถามของเขาไม่มีอะไรล่วงเกิน ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎของร้านตัดเสื้อ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวว่าจะฝ่าฝืนกฎของถนน

เขาเดาว่าเรื่องตัดมือทิ้ง สำหรับคนที่นี่คงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก หากถามเธอว่าทำไม ก็จะเผยไต๋ทันทีว่าตัวเองไม่ใช่คนของที่นี่ และนั่นจะไปแตะโดนกฎของถนนข้อที่หนึ่ง หรือร้ายแรงกว่านั้นอาจกระตุ้นกฎข้อที่สี่เข้า

ตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาของเกมหนีตาย หากฝ่าฝืนกฎขึ้นมา จุดจบต้องน่าเวทนาแน่

ความคิดในหัวแล่นพล่านสลับซับซ้อนอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มของฉินรั่งค่อยๆ จางลง เขาทอดถอนใจ “ดูท่าเถ้าแก่เองก็ลำบากเหมือนกันนะครับ ยังดีที่การเสียมือไปข้างหนึ่งไม่ได้ขัดขวางการรังสรรค์ผลงานของเขา”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมติดเบ็ด หญิงคนนั้นก็กลับมามีท่าทีเย็นชาใส่เขาอีกครั้ง ประโยคหยั่งเชิงถัดมาอีกสองสามประโยคของฉินรั่ง เธอไม่ยอมตอบอีกเลย

ฉินรั่งไม่ได้แปลกใจ สภาพคนเป็นๆ ของเขาในตอนนี้ตัดกับสภาพสิ่งประหลาดของเธออย่างชัดเจนเกินไป หญิงคนนั้นย่อมรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาไม่ใช่คนที่นี่ แต่ตราบใดที่ยังไม่ละเมิดกฎ เธอก็ลงมือกับพวกเขาไม่ได้

พอหมดทางล้วงข้อมูล ฉินรั่งก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย จนกระทั่งเขาเดินวนดูรอบห้องเป็นรอบที่สิบ ตุ๊กตากระต่ายของไป๋หยางก็ซ่อมเสร็จพอดี

เพราะมีวัตถุดิบอยู่ใกล้มือ คราวนี้ไป๋หยางจึงฝังอัญมณีสีดำสองเม็ดลงในเบ้าตาที่กลวงโบ๋ของกระต่าย ดูเป็นประกายวิบวับ กระโปรงตัวจิ๋วก็ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดี ดูน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

ไป๋หยางชูตุ๊กตากระต่ายขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้ากลมแป้นฉีกยิ้ม “น่ารักไหมครับ”

ฉินรั่งยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ ตรงหน้าตุ๊กตากระต่าย ก่อนชี้ไปที่ลูกตาสองข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แพงไหมเนี่ย”

ลูกตาสองเม็ดนี้เขาหยิบมาจากร้านตัดเสื้อ ไม่ได้ซื้อหามาจากข้างนอก

ไป๋หยางตอบหน้าตาย “นายจ่าย”

“ทำไมฉันต้องจ่ายล่ะ!”

“งั้นดวงอาทิตย์บนฟ้านายก็ไปสอยลงมาเองสิ” ไป๋หยางวางกระต่ายลงแล้วเททันที “ยังไงนายท่านก็บอกไว้แล้ว ช่วยชีวิตคนน่ะ รอดได้รอบเดียวถือเป็นชะตากำหนด ถ้ารอบสองยังต้องช่วยอีกแสดงว่าพวกนายกากเอง”

ฉินรั่ง “…นายท่านของพวกนายคือใคร”

ไป๋หยางเหลือบตามองเขา “นายคิดว่าผมจะบอกเหรอ”

“ไม่อยู่แล้ว”

“แล้วยังจะถามอีก”

“องค์กรของพวกนายคืออะไรกันแน่ พวกนายมาที่นี่เพื่อช่วยพวกเราจริงๆ เหรอ” ฉินรั่งได้ยินเรื่องของไป๋หยางกับเยว่เย่มาจากเถาหยวนแล้ว แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดลึก รู้เพียงแค่ว่าพวกเขาคอยปกป้องคนไว้ไม่น้อยจริงๆ

“เปล่า พวกเราช่วยนายท่านต่างหาก” ไป๋หยางเอ่ย

ฉินรั่งส่งเสียงอ้อขึ้นคำหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “แต่พวกนายก็ช่วยพวกเราไว้มากจริงๆ พอจะให้พวกเราไปขอบคุณนายท่านของพวกนายด้วยตัวเองได้ไหม”

“ไว้มีโอกาสค่อยว่ากัน” ไป๋หยางเริ่มลงมือดัดแปลงตุ๊กตาตัวที่สอง

สายตาของฉินรั่งหยุดอยู่ที่ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหม่ในมือเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะทำเป็นมองไม่เห็นแล้วยิ้มถามต่อ “ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี สิ่งประหลาดผุดขึ้นมาเรื่อยๆ คนที่อยู่เบื้องหลังนายอาจจะสนใจร่วมมือกับพวกเราก็ได้นะ”

“ร่วมมือกับทางการ วินวินทั้งสองฝ่าย ในคลังของพวกเรามีสิ่งประหลาดตั้งเยอะแยะที่หาคนใช้ไม่ได้ ฉันเห็นว่าสิ่งประหลาดที่พวกนายใช้ก็ค่อนข้างพิเศษ ตุ๊กตาแบบนี้พวกเราก็มีอยู่ตั้งหลายแบบ เป็นไง สนใจลองพิจารณาข้อเสนอนี้ดูไหม”

ไป๋หยางใจเต้นตึกตัก

คลังสิ่งประหลาดของทางการ นึกภาพออกเลยว่าจะมีของดีมากแค่ไหน! แค่สุ่มหยิบมาสักสองสามชิ้นให้บรรดาร่างแยกตอนนี้สวมใส่ เขาก็ไม่ต้องเปลืองแต้มไปซื้อจากร้านค้าแล้ว

“ไม่เอาหรอก” ไป๋หยางไม่แม้แต่จะเงยหน้า หัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า “พวกเราไม่เคยร่วมมือกับขั้วอำนาจอื่น โดยเฉพาะพวกกองกำลังทางการในพื้นที่”

“บอกเหตุผลหน่อยได้ไหม”

ไป๋หยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “ก็ไม่เชิงหรอก ในองค์กรอาจจะมีบางคนที่ไม่ถือสาเรื่องพวกนี้ แต่เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ไม่ชอบใจสุดๆ”

“เตือนไว้หน่อยแล้วกัน วันหน้าถ้านายไปเจอเพื่อนร่วมงานคนอื่นเข้า พูดเรื่องพวกนี้น้อยๆ หน่อย อารมณ์พวกเขาไม่ดีกันหรอกนะ ไม่เหมือนผม”

“พวกเขาจะซ้อมฉันเหรอ”

ไป๋หยางยิ้มตาหยียิงฟัน “จะฆ่านายทิ้งต่างหากล่ะ”

ฉินรั่งเบิกตาสุนัขจิ้งจอกกว้าง “อ้าว น่ากลัวจัง งั้นค่าลูกตาตุ๊กตานี่ฉันจ่ายให้ นายช่วยคุ้มครองชีวิตฉันหน่อยได้ไหม”

“หา?”

“นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ”

“ไม่ได้หรอก ผมก็สู้พวกเขาไม่ไหวเหมือนกัน” ไป๋หยางตอบอย่างหงุดหงิด “แต่พอออกไปแล้ว พวกนายมาตามหาผมได้ ขอแค่หาผมเจอ ผมจะตอบคำถามที่นายอยากรู้ให้สักสองสามข้อ ค่าตอบแทนแค่นี้พอไหมล่ะ”

ฉินรั่งยิ้ม ตอบรับอย่างพอใจ “คำไหนคำนั้นนะ”

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ฉินรั่งก็ไม่รบกวนไป๋หยางที่กำลังก้มหน้าก้มตาเย็บตุ๊กตาตัวต่อไปอีก เขาหันไปเจอสมุดภาพแบบเสื้อผ้าเล่มหนึ่ง ด้านในรวบรวมภาพตัวอย่างเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ ล้วนเป็นแบบที่ฮิตกันในยุคนั้น

“ผมขอดูเล่มนี้หน่อยได้ไหมครับ” เขาไม่ลืมกฎเรื่องมารยาท จึงเอ่ยถามผู้หญิงคนนั้น

“ตามสบาย”

ทว่าพอฉินรั่งเปิดหน้าแรก นางแบบในรูปก็ฉีกยิ้มให้เขา ยิ้มจนใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป ภาพที่เดิมทีสวยงามพลันกลายเป็นสยดสยองและนองเลือด

“อย่ายิ้มเลย น่าเกลียดจะตาย” ฉินรั่งใช้มือข้างหนึ่งกดทับลงบนใบหน้าของคนในภาพ “ทำเสื้อผ้าเขาแปดเปื้อนหมด”

รอยยิ้มของคนคนนั้นชะงักค้างทันที

หางตาของฉินรั่งเหลือบมองหุ่นโชว์ข้างกาย หากจำไม่ผิด หุ่นหญิงสาวสวมกี่เพ้าตัวนี้เมื่อครู่ยังอยู่ในท่ายืนถือกระเป๋าหนังสีชมพูใบเล็กอย่างสง่างามอยู่เลย ไม่ใช่ท่ายกมือขึ้นสูงเตรียมจะฟาดใส่คนแบบตอนนี้ไม่ใช่หรือไง

เขาลุกขึ้นแล้วขยับไปนั่งข้างไป๋หยางทันที ไป๋หยางปรายตามองหมอนี่แวบหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจอีก

ฉินรั่งคนนี้ไม่เคยยอมให้ตัวเองเสียเปรียบเลยจริงๆ พูดคุยกับเขาให้น้อยหน่อยจะดีที่สุด

หุ่นโชว์ไม่ได้ขยับอีก ทว่าฉินรั่งกลับไม่กล้าการ์ดตก กฎของที่นี่บอกไว้ว่าห้ามทำเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน แต่ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าถ้าเสื้อผ้าแกล้งทำตัวเองเปื้อนขึ้นมาจะนับว่าเป็นความผิดของลูกค้าด้วยหรือไม่

ตำแหน่งที่ไป๋หยางนั่งอยู่นั้นค่อนข้างห่างจากเสื้อผ้าตัวอื่น จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจัดฉากใส่ร้าย

เขาพลิกดูสมุดภาพตัวอย่างเล่มนี้อย่างรวดเร็ว พวกมันนิ่งสงบมาตลอดตอนที่พวกเขาอยู่ในร้านตั้งนาน แต่พริบตาที่เขาหยิบสมุดภาพเล่มนี้ขึ้นมากลับมีปฏิกิริยาตอบสนอง สมุดภาพเล่มนี้ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน