บทที่ 58 นักเชิดหุ่นผู้อ่อนแอบอบบาง

เขากวาดสายตาผ่านรูปภาพขนาดใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็สังเกตเห็นข้อความตัวพิมพ์เล็กๆ ตรงมุมหนึ่ง

ข้อความเหล่านี้ส่วนใหญ่เขียนแนะนำผลงานและแรงบันดาลใจ มีเพียงช่วงท้ายสุดที่ระบุขอบคุณผู้อุปถัมภ์ใจบุญเป็นพิเศษ นั่นคือ คุณถงโข่ว

ชื่อนี้สะกิดความสนใจของฉินรั่งขึ้นมาทันที ในเกมช่วงกลางคืนที่เขาเข้าร่วม ระหว่างตามหาไพ่โป๊กเกอร์ เขาเคยเห็นชื่อนี้ถูกสลักอยู่บนผนังลับหลังเตียง

มันถูกแอบสลักด้วยเล็บมือหรือมีดแกะสลักเล่มเล็ก รอยขอบตัวอักษรไม่เรียบเนียน มีรอยขีดข่วนสะเปะสะปะทับซ้อนกันมากมาย แต่ก็พอดูออกว่าคนที่เขียนคำนี้ลงไปกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์รุนแรงบางอย่าง

คนคนนี้คือใครกันแน่ แล้วเขาอยู่ในด่านนี้ด้วยหรือเปล่า

พอเปิดไปอีกหน้า กระดาษแผ่นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา

ฉินรั่งก้มลงเก็บ ทว่าเพิ่งจะยืดตัวขึ้นมาได้แค่ครึ่งเดียว ร่างทั้งร่างก็พลันชะงักค้าง ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังพื้น เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากในชั่วพริบตา

ใต้เท้าของเขา ไม่รู้ว่ามีผ้าคลุมไหล่ขนฟูสีขาวตกลงไปนอนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ตรงช่วงไหล่เริ่มเปรอะคราบสีดำบ้างแล้ว

หากเมื่อครู่เขาไม่ทันระวังแล้วขยับไปข้างหน้าเพียงนิดเดียว มีหวังได้เหยียบลงบนผ้าคลุมไหล่สีขาวผืนนี้แน่

ส่วนด้านหลังม้านั่ง เท้าหุ่นลองเสื้อสีซีดเผือดที่มีรอยสีลอกข้างหนึ่งโผล่มาอยู่ข้างเท้าเขา ไอเย็นเยียบแผ่แนบชิดอยู่ตรงแผ่นหลัง

หากเขาวู่วามลุกพรวดพราดขึ้นมา คงได้ชนเข้ากับหุ่นตัวนี้จังๆ

ฉินรั่งสูดหายใจเข้าลึกพลางกำเศษกระดาษแน่น ตัวแข็งทื่อพลางใช้ข้อศอกสะกิดไป๋หยางที่อยู่ข้างๆ

ไป๋หยางถูกขัดจังหวะแรงบันดาลใจ จึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ทันทีที่สบตากับหุ่นลองเสื้อซึ่งแทบจะแนบชิดแผ่นหลังของฉินรั่ง กรรไกรในมือก็พลันชะงัก

หุ่นตัวนั้นสวมกี่เพ้าพอดีตัว ไม่มีแขนซ้าย มือขวาถือกระเป๋าสะพายสีชมพู หัวกลมเกลี้ยงมันวาว

บนใบหน้าไร้เครื่องหน้า มีเพียงรอยบุ๋มตื้นๆ มันยังคงรักษาร่างให้อยู่ในท่าโค้งคำนับอย่างแข็งทื่อ พอรับรู้ถึงสายตาของเขา หัวของมันก็บิดหมุนมาจ้องไป๋หยางแล้วแสยะยิ้ม

ยุคนี้สิ่งประหลาดเล่นละครตบทรัพย์กันโจ่งแจ้งขนาดนี้แล้วเหรอ

"เจ้านี่แขนซ้ายขาด ไม่ใช่ว่าจะเป็นเถ้าแก่หรอกนะ" ไป๋หยางก้มหน้าถามฉินรั่ง

ฉินรั่งมองตากลมโตของไป๋หยาง กัดฟันกรามแทบแตก "…ไม่ว่ามันจะใช่หรือไม่ใช่ ตอนนี้มันใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ไหม"

"อ้อ"

ไป๋หยางยืดคอตะโกน "เถ้าแก่เนี้ย เสื้อผ้าร้านคุณหล่นลงพื้นแน่ะ"

เสียงของผู้หญิงลอยแว่วมาอย่างวังเวง "วางไว้ตรงนั้นแหละ ลูกค้าระวังอย่าเหยียบเปื้อนก็แล้วกัน"

ไป๋หยางพูดต่อ "แล้วหุ่นลองเสื้อตัวนี้ก็ไม่รู้เป็นอะไร ดันวิ่งมาอยู่ตรงนี้"

ไม่มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมาอีก ไป๋หยางตะโกนเรียกไปอีกสองสามครั้ง ก็ยังคงไร้เสียงตอบรับ

ผีประหลาดหญิงตัวนี้จงใจชัดๆ

ในสถานที่แห่งนี้ การจะเป็นคนมีมารยาท ย่อมไม่อาจแตะต้องข้าวของในร้านโดยไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของร้านได้

กล่าวคือ ตอนนี้หากผู้หญิงคนนั้นไม่ขานรับ เขากับฉินรั่งก็แตะต้องหุ่นลองเสื้อที่ดันทุรังมุดเข้ามาตัวนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะขยับมันออกไป

ไป๋หยางทบทวนกฎอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่ดัดแปลงเสร็จแล้วให้ฉินรั่ง

"ทุบหัวมันให้เละได้เลยนะ อย่าให้เสื้อผ้าเสียหายล่ะ" เขากำชับเจ้าหมีน้อย

ฉินรั่งรับเจ้าหมีน้อยที่มีโบสีเหลืองติดอยู่บนหูมาถือไว้ สายตาฉายแววคลางแคลงใจ "กฎของหมีนายตัวนี้หักล้างกฎของร้านตัดเสื้อได้เหรอ"

"ไม่ได้หรอก นอกจากจะเป็นกฎระดับสูงกว่า ไม่อย่างนั้นก็หักล้างกฎไม่ได้ หมีผมแค่แรงเยอะเฉยๆ"

ฉินรั่งเข้าใจได้ในทันที "นายคิดจะเล่นตุกติก"

"ใช่"

"แล้วทำไมนายไม่ลงมือเองล่ะ"

ไป๋หยางยิ้มยิงฟัน "ก็เผื่อไม่สำเร็จขึ้นมาไง นายมีหน้ากากนั่นกับไฟไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ไม่ตายหรอก"

แววตาของฉินรั่งพลันเย็นเยียบขึ้นมาในพริบตา

เขาหลับตาลงปรับลมหายใจ สะกดกลั้นจิตสังหารที่พลุ่งพล่านขึ้นมารอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อสงบสติอารมณ์

เรื่องไฟ มีแค่พวกพ้องในทีมไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ แม้แต่คนของทางการยังไม่รู้เลย ไป๋หยางรู้เรื่องนี้ได้ยังไง

หรือว่าองค์กรที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจะหยั่งรู้อนาคตและรู้แจ้งทุกสิ่งได้จริงๆ

เป็นไปไม่ได้!

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งพะวงเรื่องนี้ ฉินรั่งจ้องมองเจ้าหมีน้อยพลางขมวดคิ้วแน่น

เขาจะเชื่อใจหมอนี่ได้จริงหรือ

ตุ๊กตาหมีตัวใหม่นี้มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ คิ้วตั้งชันอย่างหงุดหงิด ตากลมเป็นเม็ดถั่ว ปากเป็นรูปตัววีคว่ำ ดูดุร้ายกว่าเจ้ากระต่ายที่ยิ้มแป้นอยู่มากโข

ทว่าในฐานะที่เป็นตุ๊กตายัดนุ่น พอมันทำหน้าตาแบบนี้กลับยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่

มือซ้ายของฉินรั่งจับหน้ากากผีร้ายในกระเป๋าไว้ ส่วนมือขวาแกล้งปล่อยให้ตุ๊กตาหมีหล่นลงบนพื้น

"ไอ้หยา ตุ๊กตาของฉันดันพลัดตกพื้นซะได้ เถ้าแก่เนี้ยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม"

เสียงอันไร้ไออุ่นของเถ้าแก่เนี้ยลอยมาอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไร"

เมื่อได้ยินคำตอบ ไป๋หยางก็ขมวดคิ้ว มือใต้โต๊ะค่อยๆ ถ่ายเทพลังออกไปอย่างเงียบเชียบ

หูของเจ้าหมีน้อยกระดิก จากนั้นดวงตาหินสีดำขลับคู่นั้นก็กะพริบปริบๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน

เจ้าหมีน้อยยืดแขนยืดขายืดเอว ทำท่ายืดเหยียดกายบริหารแบบเด็กประถมรอบหนึ่ง และท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฉินรั่ง มันก็เตะเข้าใส่ผ้าคลุมไหล่ขนฟูบนพื้นอย่างจัง

ทั้งที่เป็นเสื้อผ้าเนื้อนุ่มเบา ทว่ากลับถูกเจ้าหมีน้อยเตะปลิวหวือออกไป

ราวกับเตะแผ่นเหล็กกล้า มันพุ่งเฉียดหัวของฉินรั่งไปดังฟึ่บ ก่อนจะอัดเข้าใส่หุ่นลองเสื้อตัวนั้นเสียงดังปัง แล้วพาร่างท่อนล่างของหุ่นลองเสื้อตัวนั้นไปกระแทกติดคาอยู่บนกำแพงด้วยกัน

"ตึง!"

ขาเรียวยาวที่มีเนื้อสัมผัสเหมือนยางคู่หนึ่งกับผ้าคลุมไหล่ทิ้งรอยยุบไว้บนกำแพงสองจุด ท่อนขาที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าจมลึกเข้าไปในเนื้อผนัง

หางตาของไป๋หยางเหลือบมองผลงานชิ้นเอกของเจ้าหมีน้อย มุมปากผุดรอยยิ้ม

หุ่นลองเสื้อที่ร่างขาดไปครึ่งท่อนร่วงกระแทกพื้นทันที ร่างกายครึ่งตัวดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้นเหมือนปลาขาดน้ำ เสื้อผ้าประณีตบนร่างแปดเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำ ราวกับถูกปนเปื้อน

ฉินรั่งรีบลุกขึ้นมานั่งตัวตรง เจ้าหมีน้อยก็ปีนขากางเกงของไป๋หยางกลับขึ้นมาบนโต๊ะ ยื่นมือยื่นเท้าน้อยๆ จัดท่าทางให้ตัวเอง หัวเอียงไปข้างหนึ่ง แล้วเริ่มแกล้งตาย

"อ๊า! เถ้าแก่เนี้ย จู่ๆ หุ่นของร้านคุณก็ระเบิดเฉยเลย!" ฉินรั่งแกล้งเล่นใหญ่โอเวอร์แอ็กติง

เถ้าแก่เนี้ยเดินโซซัดโซเซตามเสียงมา ร่างที่เป็นเหมือนถ่านดำแกว่งไกวไปมา กลิ่นศพเน่าไหม้เกรียมโชยคลุ้งเข้ามาใกล้ รมเสียจนทั้งสองคนต้องขมวดคิ้วแน่น

เธอมองดูหุ่นลองเสื้อในสภาพดูไม่จืด แล้วหันขวับไปมองไป๋หยาง ใบหน้าซากศพยิ่งดำคล้ำลงไปอีก "นี่มันฝีมือใคร!"

"ไม่ใช่ผม"

"ไม่ใช่ผม"

ทั้งสองคนประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

เถ้าแก่เนี้ยแค่นหัวเราะ ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งกฎอันทรงพลังที่ล็อกเป้าพวกเขาเอาไว้

เธออ้าปาก ปากที่เละเป็นเนื้อปนเลือดฉีกกว้างออกจากมุมปาก เผยให้เห็นหลอดลมสีแดงสด พลางแผดเสียงคำรามแหลมสูง "ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ งั้นก็ไปตายกันให้หมด! พวกแกที่ทำลายผลงานของคนอื่น สมควรตายทั้งหมด!"

เขม่าดำพุ่งทะลักตามกระแสพลัง ร่างกายอันอ่อนแอของไป๋หยางถูกคลื่นกระแทกจนหายใจไม่ออก เขายกมือกุมหน้าอกทรุดฮวบลงไปนั่งแปะกับพื้นทันที สีหน้าดูย่ำแย่

ฉินรั่งกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด สมรรถภาพทางกายของเขาเทียบเคียงได้กับสิ่งประหลาด พอได้ยินเสียงไป๋หยางทิ้งตัวลงนั่ง เขาก็เอ่ยอย่างจนปัญญา "เวลาแบบนี้แล้ว ไม่ต้องแกล้งทำแล้วมั้ง?"

ไป๋หยางแบสองมือออก "ผมเป็นแค่นักเชิดหุ่นที่อ่อนแอจริงๆ นี่ นายเคยเห็นสายตัวบางที่ไหนวิ่งไปตะลุมบอนระยะประชิดบ้างล่ะ?"

【อ่อนแอได้โล่จริงๆ】

【ฉันก็อยากอ่อนแอแบบนี้บ้างเหอะ อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่าความแข็งแกร่งของสิ่งประหลาดที่คนคนหนึ่งครอบครอง มันสัมพันธ์กับพลัง สมรรถภาพร่างกาย และความเข้ากันได้ของตัวเองขนาดไหน ในมือเขามีสิ่งประหลาดระดับท็อปอย่างน้อยสองชิ้น ตอนนี้มาแกล้งทำเป็นบอบบางเนี่ยนะ?】

【เจ้าหน้าขาวนี่ ตีหน้าซื่อเก่งชะมัด】

【ให้เกียรติหน่อย เรียกท่านเสี่ยวไป๋!】

【หมัดนั้นของเจ้าหมีซัดสิ่งประหลาดจนพัง ก็คงต่อยคนอย่างฉันตายได้สักสองรอบแหละ】

ฉินรั่งไม่เชื่อหรอก แต่ตอนที่ไป๋หยางพูดก็ดูไม่เหมือนโกหก ทว่าเขาไม่มีเวลามาจับผิด ด้านหลังยังมีผีประหลาดหญิงอีกตัวที่ยังไม่ได้จัดการ

พวกเขายังไม่ได้ละเมิดกฎโดยตรง ตอนนี้สิ่งประหลาดตัวนี้จึงทำได้แค่คลุ้มคลั่งอย่างไร้ประโยชน์

"ฉันรู้แล้ว อาจจะเป็นมันก็ได้" ฉินรั่งชี้ไปที่เจ้าหมีบนโต๊ะ นัยน์ตาจิ้งจอกเบิกกว้างพลางมองผีประหลาดด้วยสีหน้าจริงใจสุดขีด "เมื่อกี้มันตกพื้น พอฉันเก็บขึ้นมา รอบๆ ก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ฉันเองก็ยังงงอยู่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น"