บทที่ 59 ฮวาอวี่·วิญญาณร่อนเร่

ไป๋หยางรับมุกเป็นปี่เป็นขลุ่ย "เป็นไปได้ยังไงกันครับ แค่เก็บตุ๊กตาหมีมันจะไปมีเรื่องอะไรได้ หรือว่าหุ่นตัวนี้จะยืนไม่มั่นคงเองเหรอครับ"

"ก็อาจจะเป็นงั้นมั้ง?"

"ผมก็ว่างั้นเหมือนกันครับ"

"หุบปากได้แล้ว!" ผีประหลาดหญิงแผดเสียงคำรามขัดคอพวกเขาทั้งสอง ร่างกายเริ่มพองขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ความหนาแน่นของพลังงานที่รวมตัวอยู่รอบข้างพุ่งทะลุไปถึงระดับ C ในพริบตา

ไป๋หยางเอามือทาบอก แย้มยิ้มพลางลูบหัวเจ้าหมีน้อยแล้วมองไปยังผีประหลาดหญิง "โกรธมากเลยเหรอครับ"

ใบหน้าของผีประหลาดบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ "แล้วแกคิดว่าไงล่ะวะ!"

"จะแหกกฎเหรอครับ" ไป๋หยางยิ้ม "ถ้างั้นก็ดีเลยสิครับ"

ทันทีที่ไป๋หยางปล่อยมือ เจ้าหมีน้อยก็ถูกปลุกให้ทำงานในเสี้ยววินาที ขาสั้นป้อมทั้งสองข้างยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ พุ่งพรวดเข้าไปแจกหมัดนุ่มฟูใส่หน้าผีประหลาดหญิงตัวนั้นทันที

หมัดนี้ซัดทะลุกะโหลกสีดำมะเมื่อมของผีประหลาดจนเป็นรูโหว่ แรงกระแทกที่หลงเหลือเหวี่ยงร่างของมันกระเด็นลอยไปไกล

"ตูม!"

ร่างผีประหลาดถูกหมัดนุ่มฟูตอกตรึงจมมิดลงกับพื้น ไม้กระดานส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะรับน้ำหนักไม่ไหว ละอองเถ้าถ่านสีดำปลิวว่อนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

ฉินรั่งรีบยกมือขึ้นปิดจมูกและปาก พลางจ้องมองเจ้าหมีน้อยที่กำลังยืนเท้าสะเอวอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ข้างซากผีประหลาด เขาก็เข้าใจกฎของสิ่งประหลาดตัวนี้ได้ทันที

วัตถุประหลาดที่ยังไม่ได้ผ่านขั้นตอนการแปรรูปให้กลายเป็นศาสตราประหลาด จะยังคงเหลือกฎเกณฑ์บางส่วนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งกฎของเจ้าหมีตัวนี้น่าจะเป็น ‘ความโกรธ’

ขอแค่มีคนหรือผีประหลาดเกิดอารมณ์โกรธขึ้นมา ก็จะสามารถกระตุ้นพลังของมันได้ ดูแล้วพลังของมันน่าจะเป็น ‘พละกำลังมหาศาล’ และจะปล่อยหมัดโจมตีใส่เป้าหมายที่กำลังโกรธได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

ทว่าเมื่อวัตถุประหลาดถูกนำไปแปรรูปเป็นศาสตราประหลาดแล้ว การใช้งานศาสตราประหลาดก็ไม่จำเป็นต้องใช้กฎเป็นตัวกระตุ้นอีกต่อไป เพียงแต่ยังมีข้อจำกัดของกฎหลงเหลืออยู่บ้าง แม้พลังจากกฎจะไม่ทรงอานุภาพเท่าเดิม แต่ศาสตราประหลาดจะไม่มีความเสี่ยงเรื่องการฟื้นคืนชีพ

หากจะพูดถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองอย่าง วัตถุประหลาด = ผีประหลาดใต้การควบคุมที่ยังไม่ตายสนิท กฎยังคงถูกเปิดใช้งานอยู่

ศาสตราประหลาด = ผีประหลาดใต้การควบคุมที่เข้าสู่สภาวะหลับใหล กฎส่วนใหญ่ถูกสะกดเอาไว้

วัตถุประหลาดสองตัวที่ไป๋หยางครอบครองอยู่ในตอนนี้ ตัวหนึ่งคือกอดกระต่ายที่กำลังยิ้ม ส่วนอีกตัวคือเจ้าหมีน้อยที่กำลังโมโห พลังของตุ๊กตาทั้งสองตัวล้วนเรียบง่าย ตรงไปตรงมา และป่าเถื่อนสิ้นดี

ถ้ากฎของเจ้าหมีน้อยถูกกระตุ้นด้วยความโกรธ กฎของเจ้ากระต่ายก็คงถูกกระตุ้นด้วยรอยยิ้มหรืออารมณ์ ‘เบิกบานใจ’ เป็นแน่

"มันยังไม่ตายสนิท" ฉินรั่งก้มมองกองขี้เถ้าสีดำบนพื้นพลางเอ่ยขึ้น

ไป๋หยางอุ้มเจ้าหมีน้อยกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม ก่อนจะพูดอย่างเนิบนาบ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ตุ๊กตาของผมยังทำไม่เสร็จเลย รอเธอฟื้นสภาพกลับมาแล้วค่อยฆ่าอีกรอบก็ได้"

ฆ่าผีประหลาดเพิ่มอีกสักสองสามตัว จะได้ช่วยร่างจริงฟาร์มแต้มเพิ่มอีกหน่อย ในกฎก็ไม่ได้เขียนห้ามฆ่าเถ้าแก่เนี้ยเสียหน่อยนี่นา

"แปลกจริง เถ้าแก่เนี้ยคนนี้ทำผิดกฎแท้ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่โดนลงโทษอะไรเลย" ฉินรั่งตั้งข้อสังเกต

หรืออาจเป็นเพราะไป๋หยางลงมือทุบเร็วเกินไป จนเขาไม่ทันสังเกตเห็นกันแน่

"ถ้าเถ้าแก่ร้านตัดเสื้อคนนี้ไม่ยอมกลับมา พวกเราก็ไม่มีทางออกไปได้ นายมีวิธีอะไรไหม"

ฉินรั่งจ้องมองกองถ่านสีดำพลางยิ้ม "เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ขอแค่หาพวกสัญญาเช่า โฉนดที่ดิน หรือเอกสารทำนองนั้นในร้านนี้ให้เจอ แล้วแก้ชื่อเปลี่ยนคนมาเป็นเถ้าแก่แทนก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ"

เขาคลี่เศษกระดาษในมือออก มันเป็นกระดาษที่มีรอยยับย่นเล็กน้อย คล้ายกับเคยถูกหยดน้ำหยดใส่แล้วแห้งไปตามกาลเวลา เนื้อหาข้างในคือจดหมายบอกลาฉบับหนึ่ง

จดหมายบอกลาฉบับนี้รำลึกถึงความรักในวัยหนุ่มสาวของเถ้าแก่และเถ้าแก่เนี้ย อีกทั้งยังบันทึกชื่อแซ่ของเถ้าแก่เนี้ยเอาไว้ด้วย

เดิมทีครอบครัวของพวกเขามีฐานะดีมาก ทำธุรกิจเปิดบริษัทขนาดไม่เล็กแห่งหนึ่ง แต่เพราะหลงเชื่อคำลวงของพวกนักการกุศล เถ้าแก่จึงก้าวขาเข้าสู่วงการพนัน จนฉุดลากคนในครอบครัวทั้งคนแก่และเด็กพลอยติดร่างแหเดือดร้อนไปด้วยกันทั้งหมด

บ้าน ทรัพย์สิน และลูกๆ ล้วนถูกบ่อนพนันยึดไปเป็นหลักประกันจนหมดสิ้น พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องย้ายตามมาอยู่ที่นี่ แล้วกลับมาจับอาชีพเก่าอีกครั้งด้วยความหวังว่าจะพลิกฟื้นฐานะกลับมาได้

ทว่าการมาเปิดร้านอยู่ติดกับบ่อนพนันขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะทนอดใจไม่ให้ไปเล่นการพนันได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังลากเอาเถ้าแก่เนี้ยไปร่วมวงพนันด้วยกันอีก

จนกระทั่งก่อนหน้าที่เขาจะหายตัวไป ทั้งสองคนต่างก็มีหนี้สินล้นพ้นตัว

ต่อมาทางบ่อนพนันจึงยื่นข้อเสนอว่า หนี้สินก้อนโตที่พวกเขาสองคนติดค้างอยู่ ขอแค่มีคนใดคนหนึ่งยอมเข้าร่วมเกมกล่องไพ่สักครั้งหนึ่งแล้วเอาชีวิตรอดกลับมาได้ หนี้ทั้งหมดก็จะถูกลบล้างให้เป็นศูนย์ทันที มิหนำซ้ำยังจะได้เงินก้อนโตกลับออกไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

เขาหลงเชื่อคำพูดนั้น และเดินทางไปเมื่อหลายปีก่อน ทว่าจนถึงป่านนี้ก็ยังไม่เคยได้กลับมาอีกเลย

ฉินรั่งอ่านข้อความทั้งหมดจบด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสะเทือนใจใดๆ "เถ้าแก่ของร้านตัดเสื้อแห่งนี้ตายไปตั้งนานแล้วล่ะ ถ้าพวกเรายังนั่งรออยู่ที่นี่ต่อไป คงได้รอไปจนตัวตายแน่"

"ถ้าอย่างนั้นพอเถ้าแก่ร้านตัดเสื้อตายไปแล้ว นอกจากข้อสุดท้าย กฎของที่นี่ก็ไม่มีผลบังคับใช้แล้วสิครับ" ไป๋หยางเอียงคอถาม

ฉินรั่งยัดแผ่นกระดาษกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ดวงตาจ้องมองไปยังหุ่นลองเสื้ออีกตัวที่กำลังเริ่มขยับแขน แววตาของเขาเจือรอยยิ้มที่แฝงความเย็นเยียบ "ใช่แล้วล่ะ โดนกฎบ้านี่หลอกเข้าเต็มเปาเลย"

มิน่าล่ะผีประหลาดเถ้าแก่เนี้ยถึงไม่กลัวที่จะแหกกฎ ที่แท้กฎพวกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อควบคุมเธอนี่เอง

ไป๋หยางไม่ได้ตอบคำ เขาขึ้นโครงตุ๊กตาตัวที่สามออกมาได้แล้ว ดูจากรูปร่างน่าจะเป็นแมวน้อยสีดำตัวหนึ่ง

วัตถุประหลาดพวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่เขาทำขึ้นมาเองทั้งหมดเลยงั้นเหรอ ตุ๊กตาพวกนี้ขยับเขยื้อนได้ด้วยพลังของนุ่นยัดไส้จริงๆ น่ะหรือ

ฉินรั่งคาดเดาในใจว่าไป๋หยางอาจจะมีผีประหลาดที่สามารถควบคุมตุ๊กตาอยู่ในมือสักตัวหนึ่ง เพราะถ้าหากเขาสามารถเปลี่ยนตุ๊กตาที่ตัวเองประดิษฐ์ขึ้นมาให้กลายเป็นผีประหลาดได้ล่ะก็ ตัวตนของไป๋หยางเองก็คงไม่ได้ต่างอะไรไปจากผีประหลาดเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านห้อง รปภ. เถาหยวนกับอันอิ๋งได้มาพบกับเซิ่งฉิงเฉียวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ผู้คนบนท้องถนนจำนวนมากที่ถูกตรวจพบว่าหลุดคาแรกเตอร์ ต่างก็เลือกที่จะนั่งกอดหัวคุดคู้อยู่กับที่แต่โดยดี แล้วยอมให้ รปภ. ควบคุมตัวพามา

แต่ทว่าหลังจากที่พวกเขาถูกขังไว้ในห้อง รปภ. แห่งนี้ ประตูทางออกของห้องก็อันตรธานหายไป ทั่วทั้งห้องแปรสภาพกลายเป็นกล่องเหล็กทึบตันที่ไม่มีแม้แต่ช่องระบายอากาศ

พวกของเถาหยวนที่พาเด็กๆ มาด้วยถูกขังอยู่ในห้องที่อยู่ติดกับกล่องใบนี้ เหตุผลที่พวกเขาสามารถมองเห็นสถานการณ์ในห้องฝั่งตรงข้ามได้ ก็เพราะกำแพงของห้องที่ใช้ขังพวกคนที่หลุดคาแรกเตอร์ทำมาจากกระจกมองเห็นด้านเดียว

เมื่อดูจากท่าทางเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูกและสายตาที่ไร้จุดโฟกัสของคนข้างใน ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าพวกเขาไม่สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมภายนอกได้ ทว่าหากมองจากข้างนอกเข้าไปข้างใน กลับสามารถเห็นทุกคนได้อย่างแจ่มชัด เพียงแต่ไม่สามารถสื่อสารกันได้เท่านั้น

"เดี๋ยวพอพาเด็กพวกนี้ไปส่งเสร็จ พวกเราจะถูกยัดเข้าไปในห้องนั้นด้วยไหมเนี่ย" เซิ่งฉิงเฉียวที่นั่งเบียดอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับอันอิ๋งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตอนที่จ่ายเงิน เขาพบว่าชิปในกระเป๋าของตัวเองกำลังกัดแทะกันเอง ตามกฎแล้วเขาจึงต้องรีบโยนชิปลงพื้นทันที รปภ. จึงรีบปรี่เข้ามาลากทั้งตัวเขาและชิปของเขาออกไป แล้วนำมาขังรวมไว้ที่นี่

"อาจจะโดนก็ได้"

"แล้วเธอคนนี้คือใครน่ะ"

เถาหยวนหันไปมองหญิงสาวผมยาวที่ยืนอยู่ข้างกายเซิ่งฉิงเฉียวพลางเอ่ยถาม

คนคนนี้ให้ความรู้สึกที่แปลกมาก มีความรู้สึกอันตรายแต่กลับคุ้นเคยอย่างประหลาด

ให้ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่ได้พบกับไป๋หยางและเยว่เย่ไม่มีผิด แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ไม่สมจริง

"มาจากที่เดียวกับพวกไป๋หยางน่ะ ชื่อฮวาอวี่"

คนจากองค์กรนั้นงั้นเหรอ

ฮวาอวี่ได้ยินชื่อของตัวเองจึงค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้น นัยน์ตาที่แฝงความโศกเศร้าอยู่เป็นนิจกวาดมองคนทั้งสองแวบหนึ่ง เมื่อไม่เห็นสิ่งใดที่น่าสนใจ เธอก็ก้มหน้าลงนับกลีบดอกกุหลาบในมือต่อตามเดิม

"ฮวาอวี่·วิญญาณร่อนเร่" น้ำเสียงของเธอลอยล่องแผ่วเบา แฝงไปด้วยความเยือกเย็นเวิ้งว้างที่มิใช่สุ้มเสียงของมนุษย์ "วิญญาณร่อนเร่คือนามแฝงของข้า ฮวาอวี่คือนามของข้า ข้าคือผีประหลาดผู้มีสติสัมปชัญญะ ขอส่งคำทักทายจากนายท่านมายังพวกเจ้า"

"ผีประหลาดงั้นเหรอ!"

เถาหยวนกับอันอิ๋งผุดลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ คนหนึ่งกางร่มไม้ไผ่ออกทันควัน ส่วนอีกคนยกเลื่อยยนต์สีชมพูขึ้นสูงเตรียมพร้อมเข้าปะทะ

ดวงตาที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาของฮวาอวี่ค่อยๆ ตวัดมองไปยังทั้งสองคน ในวินาทีที่สัมผัสได้ถึงจิตสังหาร ผิวหนังใต้ชุดกระโปรงยาวก็ปริแตกออกเป็นเถาหนามกุหลาบผุดขึ้นมาเป็นชั้นๆ เถาหนามสีเขียวแผ่ขยายบดบังแสงสว่างจนมิดคลุมไปทั่วทั้งห้องในพริบตา

"พวกเจ้าคิดจะสังหารข้าอย่างนั้นหรือ"

เลื่อยยนต์ของเถาหยวนเหวี่ยงฟาดเข้าใส่เถาหนามเส้นเรียวเหล่านั้น ทว่ากลับถูกมีดดายเล่มใหญ่เล่มหนึ่งตวัดเข้ามาขวางทางไว้ได้ทันท่วงที

"ช้าก่อน อย่าแตะต้องหนามพวกนั้นเชียวนะ เดี๋ยวจะไปกระตุ้นกฎเข้า!"

เซิ่งฉิงเฉียวรีบถลันตัวเข้ามายืนขวางหน้าทั้งสองฝ่ายเอาไว้

แขนทั้งสองข้างของฮวาอวี่กลายสภาพเป็นกิ่งไม้ที่ถูกพันธนาการด้วยเถาหนามหนาทึบ ขาทั้งสองข้างก็ซ่อนเร้นอยู่ใต้ดงหนามอันซับซ้อน ผิวพรรณกลายเป็นสีเขียวอมฟ้า ดวงตาทั้งคู่ยังคงคลอเคล้าด้วยหยาดน้ำตา ทว่ากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นอ่อนโยนใดๆ หลงเหลืออยู่ มีเพียงความหนาวเหน็บเยือกเย็นที่มิใช่มนุษย์เท่านั้น