บทที่ 60 เตรียมตัวออกเดินทาง

เธอเป็นผีประหลาดประเภทวิญญาณร่อนเร่สายพืช

ผีประหลาดประเภทวิญญาณร่อนเร่ไม่มีกายเนื้อ คล้ายกับ "ผี" ในตำนานสมัยก่อน

เด็กๆ ในห้องที่รอผู้ปกครองต่างพากันหดตัวถอยหนีด้วยความหวาดกลัว ทว่ากลับเผลอทำเถาวัลย์ท่อนหนึ่งหัก เนื้อหนังใต้ท่อนแขนจึงเริ่มดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางเสียงดิ้นรนกรีดร้องของเด็กผีประหลาด แขนและร่างกายของมันพลันบวมพองขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังฟูมฟักบางสิ่งอยู่ภายใน ในที่สุดสิ่งนั้นก็แทงทะลุร่าง ผลิบานเป็นดอกกุหลาบสีดำงดงามสะพรั่งหลายดอก

ฮวาอวี่ดึงสติกลับมาจากจิตสังหารที่จวนเจียนจะคุมไม่อยู่ เธอโบกมือเบาๆ ดอกกุหลาบสีดำหลายดอกนั้นก็ลอยเข้ามาอยู่ในอ้อมอก

เธอจำได้ว่าร่างหลักต้องการแต้ม ดอกไม้พลังงานที่สูบมาจากผีประหลาดพวกนี้ก็พอจะมีราคาอยู่บ้าง เก็บเล็กผสมน้อยย่อมดีกว่า

เด็กๆ สิ้นใจไปทีละคนท่ามกลางการดิ้นรน หนามกุหลาบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ เพียงไม่กี่สิบวินาทีก็เข้าปกคลุมคนที่เหลือด้วยจิตสังหารคละคลุ้ง

ผีประหลาดไม่เหมือนมนุษย์ เมื่อล่วงละเมิดกฎของเธอ ต่อให้เป็นทีมตัวเอกก็ต้องตาย

ทั้งสามคนสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายอันบริสุทธิ์ของผีประหลาดตนนี้ เธอต่างจากเยว่เย่และไป๋หยางอย่างสิ้นเชิง เธอไม่มีความรู้สึกใดๆ มีเพียงสัญชาตญาณแห่งการเข่นฆ่า

หนามแหลมทิ่มแทงทะลุห้อง เถาวัลย์สีเขียวเลื้อยไต่ไปตามกำแพงไกลออกไป พืชพรรณสีเขียวชอุ่มไต่คลุมพื้นและผนังห้อง ลามออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เซิ่งฉิงเฉียวลองตะโกนเรียกฮวาอวี่อยู่สองสามคำ ฮวาอวี่หันกลับมา บนใบหน้าที่นองน้ำตา คิ้วตกนั้นหลุบมองลงมา "รอยยิ้มน่ารังเกียจ"

รอยยิ้มของเซิ่งฉิงเฉียวชะงักค้างที่มุมปาก

"ผู้ชายน่ารังเกียจ" ฮวาอวี่พึมพำกับตัวเองอย่างเย็นชาอีกประโยค "ผู้เลี้ยงไม่ให้ฆ่าพวกเจ้า ส่งคนถึงมือแล้ว พวกเจ้าอย่ามารบกวนข้า"

พูดจบ ร่างของเธอก็หอบเอาคลื่นหนามแหลมทะลวงพังประตูบานใหญ่ออกไป สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เหลืออยู่นอกห้อง พริบตาที่สัมผัสถูกหนามแหลมข้างกายเธอ เลือดเนื้อก็ถูกกุหลาบแทงทะลุจนพรุน

ชั่วพริบตา เลือดสดๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ คนที่ยังมีชีวิตอยู่รีบควักอุปกรณ์ออกมาทำการรักษา พลางถอยหนีให้ห่างจากดงหนามที่บดบังท้องฟ้า

ห้องตกอยู่ในสภาพพังยับเยิน หลังจากดงหนามถอนตัวไป สภาพด้านในก็พรุนไปด้วยรูนับไม่ถ้วน

"เฮอะ ยัยผีประหลาดนี่อารมณ์แปรปรวนชะมัด เมื่อกี้ยังบอกยินดีต้อนรับพวกเราอยู่เลย บทจะพลิกหน้าก็พลิกซะงั้น!"

เซิ่งฉิงเฉียวทำหน้ามุ่ย "ตอนเล่นเกมด้วยกันยังดีๆ อยู่แท้ๆ ถึงเธอจะปฏิบัติต่อผู้หญิงดีกว่าผู้ชายก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจขนาดเมื่อกี้นี้สักหน่อย"

เขาชะงักไปนิด ก่อนจะพูดอย่างแปลกใจ "อันอิ๋ง ไม่ใช่ว่าเป็นปัญหาที่นายหรอกนะ หน้าตานายไม่ถูกใจเธอหรือเปล่า"

อันอิ๋งกลอกตาใส่ ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย

เถาหยวนพูดขึ้น "ไม่หรอก น่าจะเป็นท่าทางหรือคำพูดไหนของฉันเมื่อกี้ที่ไปสะกิดต่อมเธอเข้า" การติดต่อกับผีประหลาด มันจะไปปลอดภัยได้ยังไง

"เธอเป็นคนขององค์กรลึกลับนั่นจริงๆ เหรอ ผีประหลาดแบบนี้ก็เข้าร่วมเป็นสมาชิกได้ด้วยงั้นสิ"

เซิ่งฉิงเฉียวบอก "ใช่ ตรงกระดูกไหปลาร้าของเธอมีตราสัญลักษณ์แบบเดียวกันเป๊ะเลย"

"ไร้สาระ ผีประหลาดจะมาอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้ยังไง องค์กรนี้มีจุดยืนแบบไหนกันแน่ ถึงได้รับผีประหลาดเข้าพวก ไม่กลัวโดนแว้งกัดหรือไง" เถาหยวนกอดอก "องค์กรนี้คล้ายกับลัทธิเทพวิบัติที่เราเคยกวาดล้างไปก่อนหน้านี้มาก ดูท่าคงเป็นลัทธินอกรีตอีกแห่งแน่ๆ"

เซิ่งฉิงเฉียวอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เถาหยวนมีอคติกับผีประหลาดอย่างรุนแรงมาตลอด ประกอบกับสถานะของเขาก็ค่อนข้างพิเศษ จึงกลืนคำพูดลงคอไป

"มันก็ยังไม่เหมือนกันเสียทีเดียวหรอก อย่างน้อยไป๋หยางก็นิสัยดี เยว่เย่…ก็ไม่ได้แย่" อันอิ๋งกล่าว

เถาหยวนตีหน้าขรึม ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "ก็อาจจะ แต่เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว ตอนนี้เรื่องที่พวกเราต้องปวดหัวก็คือเด็กพวกนี้โดนฆ่าเรียบไปแล้ว เดี๋ยวพอผู้ปกครองที่เป็นผีประหลาดมาถึง เราจะอธิบายยังไง"

"เรื่องนี้…คงอธิบายยากน่าดู ถ้างั้นพวกเราชิ่งกันเลยดีไหม"

ในเวลาเดียวกัน ณ เขตที่อยู่อาศัย

【โฮสต์ คุณจะไปไหนน่ะ ด่านยังไม่จบเลยนะ】

ลูกกลมๆ ระบบ 007 เพิ่งกลับมาจากโลกอื่น ก็เห็นโฮสต์ที่รักกำลังเก็บถุงมือวัตถุประหลาด น้ำดื่มและของกินลงกระเป๋าเป้ ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์เหมือนกำลังจะออกเดินทางไกล

หลินเนี่ยหรานมองกระเป๋าเป้ พลางคิดไปคิดมา แล้วหยิบบัตรธนาคารของตัวเองพกติดตัวไปด้วย ออกไปข้างนอก ไม่มีเงินติดตัวได้ยังไง

"ไปหาเยว่เย่ การ์ดของเขาเหมือนจะมีปัญหาอะไรนิดหน่อย" หลินเนี่ยหรานบอก "เมื่อกี้ผมพบว่าการ์ดของเขามีคลื่นพลังงานผิดปกติ"

"ระยะห่างระหว่างเขากับเรามันไกลเกินไป ข้ามตั้งหลายเขตเลยเรียกกลับมาไม่ได้ ผมมีแค่การ์ดระดับ S ใบนี้ใบเดียว ยังไงก็ต้องไปดูหน่อย"

【แต่นี่มันเสี่ยงเกินไปแล้ว โฮสต์ พลังของการ์ดพวกนั้นไม่ได้ส่งผลย้อนกลับมาที่ตัวโฮสต์เองนะ คุณยังเป็นแค่คนธรรมดา ไปเขตสิ่งประหลาดมีหวังโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ได้ง่ายๆ เลย】

【การ์ดมีคลื่นพลังงานผันผวนถือเป็นเรื่องปกติ การ์ดเยว่เย่ในฐานะการ์ดพิเศษนี่เป็นเรื่องธรรมดามาก โฮสต์ คุณอย่าไปเสี่ยงจะดีกว่า】

【ระบบสูตรโกงร่างแยกช่วยได้แค่เรื่องร่างแยก ไม่สามารถเสริมแกร่งให้ตัวโฮสต์เองได้นะ】

"นายจะไม่ปกป้องผมเหรอ" หลินเนี่ยหรานถาม

【การปกป้องของระบบมีจำกัด ครั้งสองครั้งยังพอไหว แต่ในเขตสิ่งประหลาดมีพื้นที่วัตถุประหลาดขนาดใหญ่เยอะมาก เข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้เอานะ】

"ผมเข้าใจ" หลินเนี่ยหรานยังคงเอื่อยเฉื่อย พอได้ยินแบบนั้นก็ยัดเสื้อผ้าลงไปอีกสองชุด "ถ้าออกมาไม่ได้ ก็พกเสื้อผ้าไปเปลี่ยนเพิ่มอีกสักสองสามชุดแล้วกัน"

【โฮสต์!!】

"อย่าเสียงดังหนวกหูน่า" หลินเนี่ยหรานแคะหู "เป็นระบบแท้ๆ อารมณ์แปรปรวนชะมัด ตกลงใครกันแน่ที่ป่วย"

ระบบ: …

มันคงต้องพิจารณาติดตั้งตัวปรับเสถียรภาพข้อมูลให้ตัวเองสักตัว เพื่อป้องกันไม่ให้วันใดวันหนึ่งตัวประมวลผลของมันไหม้เกรียม

ทำไมโฮสต์รุ่นนี้ถึงได้ดูแลยากขนาดนี้นะ

ระบบโมโหจนไม่ยอมคุยกับเขา ได้แต่ไปคำนวณอยู่ตรงนั้นว่าตัวเองต่อสายข้อมูลเส้นไหนผิดไปหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะไปเลือกโฮสต์ที่ชอบหาเรื่องตายแบบนี้มาได้ยังไง

หลินเนี่ยหรานยังคงพับเสื้อผ้าของตัวเองต่อไป ทว่าข้างกายจู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมา ส่งก้อนเมือกเหนียวหนืดก้อนหนึ่งให้เขา

"เอาไอ้นี่ไปด้วยไหม" ชายหนุ่มสวมหน้ากากยกมุมปากขึ้น ดูเหมือนจะตั้งตารอการออกไปข้างนอกอยู่ไม่น้อย สีแดงคล้ำในดวงตาจางลงไปมาก

"ยังไม่ใช่เวลา" หลินเนี่ยหรานปฏิเสธ

"ถ้าอยากกลับไปเซ่นไหว้ ยังไงก็ต้องพกของติดตัวไปเพิ่มอีกหน่อยไม่ใช่เหรอ" ชายหนุ่มสวมหน้ากากเสนอแนะอย่างกระตือรือร้น "ไปซื้อกระดาษเงินกระดาษทองหน่อยไหม"

หลินเนี่ยหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "อันนี้เข้าท่า แต่ร้านขายกระดาษเงินกระดาษทองอยู่ไกลจากเราพอสมควร ถ้าไม่ใช่เพราะนายแยกห่างจากฉันไม่ได้ล่ะก็ คงสั่งให้นายไปซื้อแล้ว เรื่องพรรค์นี้นายรู้ดีกว่าฉันเยอะ"

"พอๆ กันนั่นแหละ"

"ก็พอกันทั้งคู่น่ะสิ"

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มสวมหน้ากากค่อนข้างคาดหวังกับการออกไปข้างนอก แววตาจึงดูเบิกบานขึ้นมาก นานๆ ทีถึงจะไม่ถือมีดสั้นเล่มเล็กแกว่งไปแกว่งมา

เมื่อเห็นว่าโฮสต์ปิดประตูร้านจริงๆ และเตรียมพร้อมจะออกเดินทางไปสู่เส้นทางหาเรื่องตายแบบนึกจะไปก็ไป ระบบก็ร้อนใจขึ้นมา ก้อนกลมๆ ลอยเข้ามาขวางหน้าเขาไว้

【โฮสต์ พวกเขายังอยู่ในด่านวัตถุประหลาดอยู่นะ คุณจากไปตอนนี้แล้วทางนั้นจะทำยังไง】

หลินเนี่ยหรานยังคงทำเป็นทองไม่รู้ร้อน "อะไรที่ควรช่วยผมก็ช่วยไปหมดแล้ว ตัวช่วยที่ควรทิ้งไว้ก็ทิ้งไว้ให้แล้ว ผีประหลาดในด่านนั้นผมก็ทำลายไปตั้งครึ่งหนึ่ง ถ้ายังจัดการไม่ได้อีกล่ะก็ พวกเขาเปลี่ยนชื่อเป็นทีมไร้ประโยชน์ไปเลยจะดีกว่า"

【คุณติดนิสัยปากจัดของเยว่เย่มาหรือไง】

"อาจจะใช่ก็ได้" หลินเนี่ยหรานยืนอยู่ริมถนนและโบกมือเรียกรถบนถนนที่ไร้ผู้คน

ทุกวันนี้ผู้คนต่างใช้พาหนะจากวัตถุประหลาด ที่พบเห็นได้บ่อยคือแท็กซี่วัตถุประหลาด จัดเป็นพาหนะที่มีราคาค่อนข้างแพง แต่ความเร็วก็ไม่อาจเทียบกับสมัยก่อนได้เช่นกัน

รถคันหนึ่งซึ่งทั่วทั้งคันเป็นสีฟ้าหม่นและไร้ล้อพลันฉีกมิติออกมา จอดลงตรงหน้าเขาอย่างแม่นยำ

หลินเนี่ยหรานเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง คนขับที่อยู่ด้านหน้าคือเจ้าของแท็กซี่วัตถุประหลาดคันนี้ เป็นหญิงสาวผมยาวท่าทางอมทุกข์ที่มีรอยคล้ำใต้ตาหนาเตอะ

"สวัสดีผู้โดยสาร ขึ้นรถกรุณาอ่านกฎก่อน อย่ามาตายบนรถ"