บทที่ 61 กฎของรถแท็กซี่

หลินเนี่ยหรานมองดูกฎที่แปะอยู่หลังเบาะหน้าตามคำบอก

【กฎของแท็กซี่ยูหลาน:

หนึ่ง: โบกมือคือการเรียกรถแท็กซี่

สอง: หลังขึ้นรถแล้ว จะลงรถได้ก็ต่อเมื่อถึงจุดหมายปลายทางเท่านั้น ห้ามชักดาบหนีกลางทาง หรือลงรถกะทันหัน

สาม: ปฏิเสธการติดค้างค่าโดยสาร การนั่งรถต้องชำระค่าบริการ โปรดเห็นใจรถและคนขับที่เหน็ดเหนื่อย

สี่: โปรดงดรับประทานอาหาร ดื่มเครื่องดื่ม รวมถึงสุราภายในห้องโดยสาร และปฏิเสธการเมาแล้วขับ

ห้า: สิทธิ์ในการตีความทั้งหมดเป็นของแท็กซี่สิ่งประหลาด รักชีวิต โปรดขึ้นรถอย่างระมัดระวัง】

คนขับแท็กซี่ดูมีสภาพเหมือนคนเป็นที่วิญญาณใกล้หลุดจากร่าง ยุคสมัยนี้หากินลำบาก แย่งออร์เดอร์ไม่ทัน พวกเขารถระดับสูงกว่าใช้ความเร็วมือแย่งงานไปหมด

กว่าจะได้วิ่งสักออร์เดอร์เมื่อช่วงเช้า ผู้โดยสารคนนั้นก็ดันบอกจุดหมายไม่ละเอียด พอเปิดประตูรถก็ตายคาที่ ยังไม่ทันได้จ่ายเงิน กลายเป็นวิ่งฟรีไปเที่ยวหนึ่ง

หวังว่าหมอนี่คงไม่ใช่พวกผีจนไร้สมองที่ริอ่านมานั่งรถหรอกนะ

เธอสะบัดหัวอย่างประสาทๆ สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวถมึงทึง แต่ไม่นานก็ยกมือคลึงแก้ม บีบนวดกล้ามเนื้อใบหน้าที่ควบคุมไม่ได้ให้กลับเข้าที่ "ไปไหน?"

หลินเนี่ยหรานเห็นท่าทางผิดปกติของเธอจนชินตาแล้ว อาศัยอยู่ในเขตอันตรายนานๆ หรือคลุกคลีกับวัตถุประหลาดหลายชนิดเป็นเวลานาน สภาพจิตใจก็จะมีปัญหาสารพัดแบบนี้แหละ

ความจริงพวกเขาก็แค่โดนสิ่งประหลาด "ปนเปื้อน" การปนเปื้อนแบบนี้ไม่ถึงตาย เพียงแต่ทรมานจิตใจเอาเรื่อง

ทว่าพอชินแล้วก็ถือว่าโอเค รู้สึกตัวเองกระปรี้กระเปร่ากว่าแต่ก่อนเสียอีก

"ไปซื้อกระดาษเงินกระดาษทองก่อน ไปที่ฉางชิงในเขตอันหนิง ร้านกระดาษเงินกระดาษทองแถวนั้นถูกดี"

"ได้เลย"

เขตอู๋ถงอยู่ติดกับเขตอันหนิง แท็กซี่สิ่งประหลาดแล่นอยู่พักหนึ่ง

ระเบียบในเขตที่อยู่อาศัยค่อนข้างดี ตลอดทางไม่เจอปัญหาอะไรก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

"ข้างหน้ากำลังจะออกจากม่านพลังเขตอู๋ถง มุ่งหน้าสู่เขตอันหนิง สภาพถนนอาจมีขรุขระ เป็นเรื่องปกติ"

รถแล่นทะลุม่านแสงบางๆ ออกไป ท้องฟ้าโปร่งด้านนอกพลันมืดครึ้มลงทันที

นี่คือโลกภายนอกเขตที่อยู่อาศัย

เพียงแค่ชำเลืองมองผ่านกระจกหน้าต่างสั้นๆ ดวงจันทร์สีเลือดขนาดยักษ์ที่ลอยต่ำบนท้องฟ้าก็กดทับทั้งกายและใจของหลินเนี่ยหรานจนหนักอึ้ง

จันทร์สีเลือดยึดครองท้องฟ้าไปกว่าครึ่ง ความสูงแทบจะเรี่ยพื้นดิน ผิวน้ำเอ่อล้นเส้นขอบฟ้า เพียงแค่มองปราดเดียวสมองก็เวียนหัวไม่หยุด อวัยวะภายในร่างกายคล้ายกำลังร่วงดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

อยากจะเหมือนดวงจันทร์ดวงนี้เหลือเกิน ทิ้งตัวสู่อ้อมกอดของผืนแผ่นดินและแม่น้ำ หลับใหลอย่างไร้จุดสิ้นสุดและไร้สิ่งใดขวางกั้นระหว่างฟ้าดิน

โชคดีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นเพียงชั่วพริบตา รถก็แล่นทะลุม่านบางชั้นถัดไป จันทร์สีเลือดเลือนหาย ท้องฟ้ากลับคืนสู่สภาพปกติ

"การปนเปื้อนข้างนอกรุนแรงขึ้นอีกแล้ว" หลินเนี่ยหรานพูดกับระบบ

เสียงสนทนาระหว่างเขากับระบบดังอยู่ในหัว คนนอกไม่ได้ยิน

【ใช่แล้วโฮสต์ ความเร็วในการเสื่อมสภาพของสิ่งประหลาดเกินกว่าที่เราจินตนาการไว้ เวลาที่เหลือให้อาจจะไม่ถึงห้าปีด้วยซ้ำ】

"ถ้าเป็นไปตามที่นายบอก พวกฉินรั่งต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเติบโตขึ้นมาได้?"

【หลังการปรับเปลี่ยน ภายใต้ความช่วยเหลือของเรา ขอแค่สี่ปีครับ】

"ช้าเกินไป ผมไม่มีความอดทนพอจะรอไปกับพวกเขานานขนาดนั้นหรอก"

【แต่นี่คือเวลาที่สั้นที่สุดแล้ว แรงกดดันที่หนักกว่านี้พวกเขารับไม่ไหวแน่】

หลินเนี่ยหรานพาดแขนไว้กับขอบหน้าต่างอย่างเอื่อยเฉื่อย หลับตารับลมเย็นนอกตัวรถ "พวกเขาก็ไม่ใช่หุ่นเชิดที่พวกนายตั้งค่าไว้นี่นา ถ้ามีอะไรที่น่าสนใจ เดี๋ยวพวกเขาก็ฮุบเหยื่อเข้ามาเองแหละ จริงไหม?"

【โฮสต์คุณจะทำอะไร? การเติบโตมันต้องค่อยเป็นค่อยไปนะ โฮสต์ คุณอย่าใจร้อนเด็ดขาดเชียว】

"ผมไม่มีเวลาว่างขนาดจะไปเล่นกับพวกเขาได้นานขนาดนั้นหรอก" หลินเนี่ยหรานลืมตาขึ้น คิดในใจ คนที่เติบโตได้ภายใต้แรงกดดันมหาศาลต่างหากถึงจะเป็นตัวเอกที่แท้จริง

"ถึงแล้ว ทั้งหมด 300 หยวน"

คนขับจอดรถหน้าร้านขายของกงเต๊ก หลินเนี่ยหรานจ่ายค่ารถแล้วลงจากรถอย่างปลอดภัย

"ถ้าเธอไม่มีธุระอะไร รอผมแป๊บหนึ่งก็ได้ เดี๋ยวผมต้องใช้รถต่อ" หลินเนี่ยหรานยิ้มให้หน้าต่างรถที่เปิดอยู่

"ได้" คนขับย่อมยินดีรับอีกงานอยู่แล้ว นานทีปีหนจะเจอผู้โดยสารปกติแบบนี้ ที่ไม่ตายคาอยู่บนรถ

หลินเนี่ยหรานคิดง่ายๆ กฎของแท็กซี่แต่ละคันไม่เหมือนกัน กฎของคันนี้ไม่ยุ่งยาก ไม่เปลี่ยนคันได้จะดีที่สุด

เขาเกลียดความยุ่งยากที่สุด

พอซื้อกระดาษเงินกระดาษทองในร้านมามากพอ เขาก็กลับขึ้นรถ

"คราวนี้ไปเมืองอวิ๋น จอดตรงหน้าประตูทางเข้าเขตสิ่งประหลาดไป่เหอก็พอ"

คนขับแท็กซี่หันขวับกลับมา เสียงหลงสูงปรี๊ด "เขตสิ่งประหลาด? แถมยังเป็นเมืองอวิ๋นเนี่ยนะ?!"

เธอโยนเขาลงไปตอนนี้เลยได้ไหมเนี่ย?

ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ในเขตการปกครองของเมืองเจียง ในฐานะเมืองที่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเขตที่อยู่อาศัย มีเขตอันตรายเพียงส่วนน้อย ที่นี่จึงนับเป็นดินแดนบริสุทธิ์ได้เลย

เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นไม่บ่อย คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตได้ตามปกติ

แต่เมืองอวิ๋นไม่เหมือนกัน ที่นั่นถูกสิ่งประหลาดบุกโจมตีเต็มรูปแบบตั้งแต่ช่วงที่สิ่งประหลาดเพิ่งปรากฏขึ้นใหม่ๆ จนกลายเป็นสวรรค์ของสิ่งประหลาดไปแล้ว

ในฐานะเมืองรุ่นแรกๆ ที่กลายสภาพเป็นเขตสิ่งประหลาด ทุกตารางนิ้วของเมืองอวิ๋นถูกสิ่งประหลาดเข้ายึดครอง นับแต่นั้นมาก็ไม่เคยมีคนเป็นเดินรอดชีวิตออกมาได้อีกเลย

ต่อให้มีพวกใจกล้าอยากเข้าไปสำรวจ สุดท้ายถ้าไม่คว้าน้ำเหลวกลับมาจากรอบนอก ก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นตลอดกาล

และเขตสิ่งประหลาดไป่เหอก็เป็นเขตสิ่งประหลาดที่อยู่ติดขอบนอกที่สุดของเมืองอวิ๋น ทั้งยังเป็นจุดแรกที่คนส่วนใหญ่คิดจะไปสำรวจเมืองอวิ๋นเลือกใช้ เจ้าหน้าที่ทางการที่ส่งไปตรวจสอบก่อนหน้านี้ก็ตายเรียบอยู่ข้างในนั้นหมด

เธอเป็นแค่คนขับรถธรรมดาๆ ขับแท็กซี่ผุๆ พังๆ คันนี้เข้าไปในเขตสิ่งประหลาด มันจะไม่บีบคั้นกันเกินไปหน่อยเหรอ?

รู้งี้ไม่น่าโลภเงินแค่นี้เลย น่าจะไปรับลูกค้าปกติคนอื่นดีกว่า!

เธอไม่ได้ถามว่าทำไมเขาถึงจะไปที่แบบนั้น เธอรู้ดีว่าคนจำนวนมากสมองไม่ปกติ ความคิดอ่านก็เทียบกับคนทั่วไปไม่ได้ ถามไปก็เสียเวลาเปล่า

"ค่าโดยสารทั้งหมด 100,000 หยวน คุณลูกค้า นั่งให้ดีๆ ก็แล้วกัน" เธอกัดฟันกรอดจ้องเขาผ่านกระจกมองหลัง แทบจะบดฟันกรามแตก

ขอแค่ลูกค้าก้าวขึ้นรถแล้วบอกจุดหมายปลายทาง กฎของแท็กซี่ก็จะเริ่มทำงาน ต่อให้คนขับไม่อยากไปก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว

ยัยนี่เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจขูดเลือดขูดเนื้อ หลินเนี่ยหรานรู้ดีว่าถ้าตนเองเอ่ยปากต่อราคาเมื่อไหร่ คงโดนแท็กซี่กลืนกินทั้งเป็นแน่

พอกลืนเขาแล้ว หล่อนก็ไม่ต้องวิ่งเที่ยวนี้ คิดสวยหรูเชียวนะ

หลินเนี่ยหรานยิ้มแป้น หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งยื่นให้เธอ สีหน้าของหญิงสาวพลันมืดมนลงกว่าเดิม

"รูดบัตร"

คนขับแท็กซี่รับบัตรไป พูดเสียงเย็นเยียบ "หนทางอีกยาวไกล คุณลูกค้าอย่าเผลอหลับจนตายไปเสียก่อนล่ะ"

หลินเนี่ยหรานไม่สนใจใบหน้าอมทุกข์ของคนขับแท็กซี่ หันไปบ่นพึมพำกับชายหนุ่มสวมหน้ากากข้างกาย "แพงชะมัด กลับบ้านสักทีมันจะยากอะไรขนาดนี้"

ชายหนุ่มสวมหน้ากากหรี่ดวงตาสีเลือดลงเล็กน้อย "นายคงไม่ได้กำลังกลัวอยู่หรอกนะ?"

"นิดหน่อยมั้ง?"

"แต่คราวนี้แค่ไปดูเยว่เย่ เอาวัตถุประหลาดกลับมาแลกแต้ม ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก"

"ให้มันจริงเถอะ"

คนขับแท็กซี่มองเขาพูดคนเดียวพลางเบะมุมปากลง คนบ้าๆ บอๆ โผล่มาอีกคนแล้ว

หลังจากรถวิ่งไปได้หลายชั่วโมง หลินเนี่ยหรานก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบว่าแต้มชื่อเสียงพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด เขาเปิดดูยอดคงเหลือ เห็นตัวเลขรีเฟรชเพิ่มขึ้นทีละหลายพันแต้มต่อวินาที ก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

หลังจากเปิดสุ่มสิบครั้งไปสองรอบคราวก่อนโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต้มชื่อเสียงของเขาก็เหลืออยู่แปดหมื่นห้าพันกว่าแต้ม ตอนนี้มันกลับพุ่งทะลุไปถึงหนึ่งแสนสามพันกว่าแต้มแล้ว!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เขาเปิดหน้าต่างถ่ายทอดสด แล้วฉายภาพไปที่พนักพิงเบาะเพื่อนั่งดู

ในห้องถ่ายทอดสด สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือกองเพลิงขนาดใหญ่

เพลิงโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ เปลวไฟร้อนระอุคล้ายจะเผาผลาญสิ่งประหลาดทุกอย่างให้มอดไหม้เป็นจุณ ด่านทั้งด่านกำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ดูท่าทางอาจจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ