บทที่ 62 การหลบหนีเริ่มต้นขึ้น

หลายชั่วโมงก่อน

ไป๋หยางทำตุ๊กตาสิ่งประหลาดตัวที่สามเสร็จ เป็นลูกแมวสีดำขลับแสนสวยตัวหนึ่ง

หลังจากแมวดำตัวน้อยถือกำเนิดขึ้น มันก็บิดขี้เกียจอยู่บนโต๊ะ หางชี้ชูชัน ดวงตาคล้ายอัญมณีล้ำค่าขับเน้นให้ขนของมันดูสะอาดสะอ้านและสูงส่ง

ไป๋หยางหลอมรวมวิญญาณปรสิตเข้าไป ไม่นานนัก ตากลมโตของลูกแมวก็หรี่ลงครึ่งหนึ่ง กลายเป็นแววตาเหยียดหยามและเบื่อหน่ายขึ้นมาทันควัน

"นี่นายทำเสร็จแล้วเหรอ" ฉินรั่งถือโฉนดห้องชุดเดินเข้ามา จ้องมองลูกแมวที่หรี่ตาอยู่บนโต๊ะด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เดิมทีตั้งใจจะเอ่ยปากชมสักสองสามคำ แต่พอเห็นสีหน้าแบบนั้นของมัน เขาก็อดแขวะไม่ได้ "ทำไมหน้าตาแมวตัวนี้มันถึงดูกวนประสาทจังวะ"

ไป๋หยางอุ้มลูกแมวขึ้นมาพลางกลอกตาใส่เขา "พูดเพ้อเจ้ออะไร ออกจะน่ารักแท้ๆ"

"…ก็น่ารักแหละ" แต่มันดูกวนตีนจริงๆ

"ไปเถอะ ตอนนี้ออกไปได้แล้ว"

หลังจากเปลี่ยนชื่อบนโฉนดห้องชุดเป็นหวังเยี่ยน ซึ่งก็คือชื่อของเถ้าแก่เนี้ย ทั้งสองคนก็ออกจากร้านตัดเสื้อ บังเอิญไปเจอกับเด็กสองสามคนบนถนนพอดี

เมื่อเห็นพิกัดของพวกพ้องที่เหลืออยู่ไม่ไกล พวกเขาจึงปฏิบัติตามกฎโดยพาเด็กๆ มุ่งหน้าไปยังจุดนั้นทันที แล้วก็ประจวบเหมาะเจอเถาหยวนกำลังแบกเลื่อยยนต์ยักษ์ เลื่อยประตูห้อง รปภ. ขาดเป็นสองท่อน

"ไปเร็ว! รปภ. มันไล่ตามมาแล้ว!"

เซิ่งฉิงเฉียวกับอันอิ๋งพุ่งพรวดตามเถาหยวนออกมาติดๆ พอเห็นทั้งสองคนก็ตาเป็นประกาย ต่างคนต่างคว้าตัวไปคนละข้างแล้วก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีสุดชีวิต

"เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!" ไป๋หยางถูกเซิ่งฉิงเฉียวหิ้วคอเสื้อจนซวนเซ ขาต้องซอยวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล

ฉินรั่งถูกอันอิ๋งพาหนีตาย ระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

ภายในห้อง รปภ. เงาดำประหลาดเบียดเสียดกันทะลักออกมาจากช่องประตูแคบๆ ร่างกายเหมือนถ่านไหม้เกรียม หัวเหี่ยวแห้ง กลิ่นไหม้เกรียมและกลิ่นเนื้อเน่าเหม็นคลุ้งจนแสบจมูก

"ตูม!"

กรอบประตูถูกพวก รปภ. คลั่งฉีกกระชากจนพังยับ สิ่งประหลาดแออัดยัดเยียดหลั่งไหลออกมาราวกับคลื่นซอมบี้ กวาดสายตามองคร่าวๆ มีไม่ต่ำกว่าร้อยตัวแน่นอน ส่วนเด็กสิ่งประหลาดที่พวกเขาเพิ่งพามาเมื่อครู่ก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

คราวนี้กระทั่งฉินรั่งเองยังรู้สึกหนังหัวชาดิก รีบเร่งฝีเท้าขึ้นอย่างกะทันหัน

"ไปทำอะไรมาเนี่ย พวกนายไปแหย่รังแตนมันมารึไง!" ไป๋หยางเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อพลางมองเซิ่งฉิงเฉียวที่กำลังลากตนวิ่ง ยังดีที่อีกฝ่ายจับเขาไว้ ไม่เช่นนั้นด้วยความเร็วอย่างเขา ป่านนี้คงลงไปนอนในท้อง รปภ. แล้ว

"ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะเป็นแบบนี้!" เซิ่งฉิงเฉียวร้องโอดครวญ "พวกเราไม่ได้ละเมิดกฎสักนิด! ไอ้สิ่งประหลาดพวกนี้มันเล่นนอกกติกาต่างหาก!"

"ระวัง!"

ร่มไม้ไผ่ที่ลอยคว้างออกไปปัดมือผีที่เอื้อมมาจนกระเด็น รปภ. สิ่งประหลาดเฉียดผ่านข้างแก้มไป๋หยางไปอย่างหวุดหวิด อันอิ๋งกระตุกเส้นใยพลังงานดึงร่มกลับมาแล้วแทงสวน ปลายกระบี่ร่มทะลวงแขนของสิ่งประหลาดจนทะลุในพริบตา

"ขอบใจนะ"

ไป๋หยางรีบควักตุ๊กตาหมีออกมาวางไว้บนบ่า เจ้าหมีขนฟูเพิ่งโผล่มาก็เกือบโดนลมพัดปลิว จึงรีบใช้มือคว้าเสื้อตรงไหล่ของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว ขนปุยบนหน้าโดนลมตีจนยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง

"ไสหัวไป!"

ดาบใหญ่ของเซิ่งฉิงเฉียวลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิง ฟันลงไปเพียงดาบเดียว รปภ. สิ่งประหลาดด้านหลังหลายตัวก็ถูกเผาจนเกรียมหมดจด ในแง่การเคลียร์สิ่งประหลาด ดาบใหญ่ของเขาใช้การได้ดีเสมอ

"วิ่งเข้าไปในแผงลอยข้างหน้า สลัดพวกมันให้หลุด!" เลื่อยยนต์ในมือเถาหยวนฟาดฟันสิ่งประหลาดที่พุ่งเข้ามาตัวแล้วตัวเล่าอย่างต่อเนื่อง แต่สิ่งประหลาดมีเยอะเกินไป ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน เผลอแค่นิดเดียวก็โดนสิ่งประหลาดฉวยโอกาส ตะปบเอาเนื้อบนแขนหลุดไปชิ้นหนึ่ง

เธอส่งเสียง "ซี๊ด" อาวุธหนักอย่างเลื่อยยนต์เสียเปรียบเกินไปเวลาต้องเผชิญหน้ากับฝูงสิ่งประหลาดกลุ่มใหญ่ กวัดแกว่งแล้วดูงุ่มง่ามไปสักหน่อย

"ได้!"

ทั้งกลุ่มเปลี่ยนทิศทาง รปภ. สิ่งประหลาดระลอกแรกที่พรั่งพรูออกมาก็ไล่กระชั้นชิดมาถึงด้านหลังพวกเขาแล้ว

"โฮก!"

สิ่งประหลาดซากศพไหม้เกรียมแผดเสียงคำราม กระบองไฟฟ้าในมือระเบิดกระแสไฟฟ้าแรงสูง สายฟ้าสีน้ำเงินอมม่วงผ่าเปรี้ยงเข้าใส่กลุ่มคน

"เปรี๊ยะ——"

ไป๋หยางที่รั้งท้ายสุดรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว อันอิ๋งที่อยู่ข้างๆ ปล่อยมือจากฉินรั่งโดยไม่ลังเล กางร่มไม้ไผ่ออก แล้วคว้าตัวไป๋หยางเข้ามาบังไว้ใต้ร่มทันที

ประกายสายฟ้าฟาดลงบนร่มไม้ไผ่ ทว่ากลับถูกดูดซับประกายไฟไปจนหมด

อันอิ๋งหิ้วตัวไป๋หยางส่งไปข้างกายเซิ่งฉิงเฉียว "ระวังด้วย กฎของ รปภ. พวกนี้คือขับไล่คนนอก ถ้ากระบองไฟฟ้าของพวกมันโดนตัวจะต้องบาดเจ็บสาหัสแน่"

ระหว่างที่พูด ร่มไม้ไผ่ของอันอิ๋งก็ถูกกระบองไฟฟ้าฟาดเข้าใส่อีกหลายอัน ตัวร่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากการรับแรงเกินพิกัด

เซิ่งฉิงเฉียวคว้าตัวไป๋หยางขึ้นมาใหม่ อันอิ๋งก็หุบร่ม ซัดสิ่งประหลาดข้างหลังถอยไปหลายตัว แล้วเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง

"ทำไมกฎของสิ่งประหลาดพวกนี้ถึงคล้ายๆ สิ่งประหลาดข้าวหลามตัดเลยล่ะ" ไป๋หยางถาม

"พวกเราก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าพวกมันอาจจะเกี่ยวข้องกับสิ่งประหลาดตอนกลางคืน ไม่แน่ว่าพวกมันนี่แหละคือสิ่งประหลาดข้าวหลามตัดตอนกลางคืน!" แก้มของเถาหยวนถูกกรงเล็บแหลมคมของสิ่งประหลาดข่วนจนแตก เลือดไหลอาบหน้า แต่เธอกลับไม่สนใจความเจ็บเลยสักนิด ยังคงกวัดแกว่งเลื่อยยนต์ได้อย่างลื่นไหลไร้สะดุด

สิ่งประหลาดไล่ตามไป๋หยางทันอีกครั้ง กรงเล็บเพิ่งจะสัมผัสโดนเส้นผมของเขา ก็ถูกตุ๊กตาหมีบนไหล่ซัดกำปั้นเข้าใส่เต็มเหนี่ยว หัวและลำตัวแตกกระจัดกระจายแยกเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงมหาศาล

อุ้งเท้าข้างหนึ่งของเจ้าหมีเกาะเสื้อของไป๋หยางไว้แน่น ส่วนอุ้งเท้าอีกข้างก็รัวหมัดไม่หยุด สิ่งประหลาดที่เข้ามาใกล้ล้วนถูกกำปั้นปุกปุยของมันบดขยี้จนแหลกละเอียด

แม้พวกเขาสองคนจะรั้งท้าย แต่เพราะการโจมตีอันทรงพลังของเจ้าหมี ภาระของเซิ่งฉิงเฉียวจึงเบาลงไปมาก

ทุกคนมุดเข้าไปในดงแผงขายของกิน สิ่งประหลาดที่ปิดล้อมอยู่แน่นขนัดทุกทิศทางถูกแผงลอยสกัดไว้ด้านนอกทันที แรงกดดันรอบตัวพลันคลายลง พวกเขาจึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นในบัดดล

"ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่ สิ่งประหลาดพวกนี้ตามกัดไม่ปล่อย อีกเดี๋ยวพวกเราได้หมดแรงกันพอดี" ฉินรั่งหอบหายใจพลางเอียงคอถามเซิ่งฉิงเฉียว "พวกนายไปทำอะไรมากันแน่"

"พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด พวก รปภ. ขังพวกเราไว้ในห้อง ตอนแรกก็กะว่าจะรอให้มันกลับมา แต่ดันไปเจอกระดาษโน้ตใต้พื้น แผ่นนั้นเขียนไว้ว่าใครก็ตามที่ถูกขังในป้อม รปภ. ล้วนเป็นคนนอกทั้งหมด"

"กฎบนถนนนั่นทำเหมือนบอกว่า รปภ. เป็นพวกที่คอยช่วยเหลือพวกเรา แต่จริงๆ แล้วมันหลอกจับเรามาขังเพื่อกำจัดทิ้งต่างหาก พวกเราก็เลยพังห้องขังในป้อม รปภ. จนกระจุยหมด"

"ตอนนั้นยังมีพวกมันตะโกนด่าพวกเราว่า 'คนนอก' บ้าง 'ไอ้พวกขโมยเด็ก' บ้าง 'แขกปลอม' บ้าง สารพัดจะเรียก"

เซิ่งฉิงเฉียวทั้งสู้ทั้งพูดไม่หยุด เอ่ยอย่างเจ็บแค้น "พวกเราเพิ่งพังประตูแรกออกมาได้ ไอ้พวกนี้ก็โผล่พรวดขึ้นมา พอพุ่งออกมาก็เจอพวกนายนี่แหละ"

ไป๋หยางวิ่งจนเหนื่อยหอบตัวโยน "ดี…ดีจริงๆ รู้งี้…ผมมาช้ากว่านี้อีกหน่อยก็ดีหรอก!"

ฉินรั่งกัดฟัน "ดูท่าสิ่งประหลาดพวกนี้จะร้อนรนแล้วล่ะ พวกเราต้องไปสืบเจอสิ่งที่มันให้ความสำคัญเข้าแน่ๆ ถึงได้คิดจะฆ่าพวกเราแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมขนาดนี้"

"ผลั่ก!"

กระบองไฟฟ้าถูกปัดกระเด็น สิ่งประหลาดตัวหนึ่งกระโจนเข้ามาเกาะแผ่นหลังของเซิ่งฉิงเฉียว กรงเล็บแหลมคมแทงทะลุร่าง เซิ่งฉิงเฉียวเจ็บแปลบที่หน้าท้อง ยังไม่ทันได้ชักดาบ สิ่งประหลาดตัวนั้นก็ถูกตุ๊กตาหมีบนไหล่ของไป๋หยางถีบกระเด็นออกไป

"ขอบใจ" เซิ่งฉิงเฉียวแยกเขี้ยวสูดปากพลางกุมหน้าท้องที่เลือดไหลซิบ "คราวนี้กลายเป็นเกมหนีตายของจริงแล้วสิ"

"นายยังมีอารมณ์มาเล่นมุกอีกนะ"

ถนนที่แคบทำให้พวกสิ่งประหลาดไล่ตามได้ไม่ถนัดนัก แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะสลัดหลุดได้ แถมรอบข้างยังไม่มีร้านไหนเปิดเลย คิดจะหลบก็ทำไม่ได้

หลังจากลากพวก รปภ. วิ่งวนไปตามถนนอยู่สิบกว่านาที พวกเขาก็ฆ่าสิ่งประหลาดไปได้สิบกว่าตัว ทว่าสิ่งประหลาดด้านหลังกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิด มีแต่พวกเขานั่นแหละที่เริ่มสะบักสะบอมและบาดเจ็บไปทั้งตัว