บทที่ 63 เครื่องเป่าฟองสบู่

ในนาทีวิกฤต สายตาอันเฉียบคมของอันอิ๋งเหลือบไปเห็นเงาร่างของเด็กคนหนึ่งอยู่หลังแผงลอย และด้านหลังที่เด็กคนนั้นซ่อนตัวอยู่ มีบันไดแคบสั้นๆ ทอดตัวลงไปอย่างมิดชิด

"ไปทางนั้น! ทางแคบ รวมหัวกันดักจัดการทีละตัว!"

อันอิ๋งชี้นิ้วบอกทิศทาง ทุกคนพากันวิ่งลงบันไดแคบไปโดยไม่เสียเวลาคิด พวกเด็กๆ ตกใจแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง ส่วนพวกเขาก็วิ่งตามบันไดลงไป แต่ก้าวลงไปได้ไม่กี่ก้าวก็เจอกับทางตัน

ด้านล่างบันไดเป็นกำแพงสูงตระหง่านร่วมสี่เมตร ผิวผนังเรียบลื่นเป็นมันเงา รอบด้านไร้หนทางไปต่อ ราวกับกรงขังที่เชื่อมต่อฟ้าดินจนไม่อาจหลบหนี ทางออกเดียวที่มีก็คือทางที่เพิ่งลงมา

"หยุดๆ ดูเหมือนพวกสิ่งประหลาดจะไม่ตามลงมาแฮะ"

เซิ่งฉิงเฉียวที่รั้งท้ายสุดเบรกตัวโก่ง

ไป๋หยางรีบสะบัดคีมเหล็กอย่างมือของเซิ่งฉิงเฉียวทิ้งทันที แล้วทรุดตัวนั่งแหมะลงกับขั้นบันได ริมฝีปากซีดเผือด เหนื่อยจนหน้ามืดตาลาย หัวใจในอกเต้นกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมาทางคอหอย เจ็บแปลบไปหมด

"รีบลุกขึ้นเร็ว เพิ่งออกแรงวิ่งมาหนักๆ อย่านั่งแหมะแบบนั้น!" เซิ่งฉิงเฉียวเอื้อมมือจะดึงเขาขึ้นมา

"ไม่! ผมไม่เดินอีกแม้แต่ก้าวเดียวแล้ว!" ถ้าประเดี๋ยวไอ้พวกนั้นตามมาอีก เขาจะขี่เจ้ากระต่ายยักษ์ชิ่งหนีไปก่อนแน่

อยู่กับเจ้าพวกนี้ ไม่มีทางราบรื่นจริงๆ ด้วย!

อันอิ๋งเดินย้อนขึ้นบันไดไปดูลาดเลาข้างนอก เมื่อเห็นว่าพวกสิ่งประหลาดดูเหมือนจะมองไม่เห็นบันไดนี้และพากันวิ่งกรูเตลิดไปข้างหน้าหมด จึงโล่งอกแล้วพยักหน้าให้พวกพ้อง

เมื่อเห็นอันอิ๋งยืนยันความปลอดภัย ทุกคนต่างผ่อนคลายแล้วทิ้งตัวลงนั่งพักตรงนั้น พวกเขาไม่ได้เหนื่อยเท่าไป๋หยาง แต่ก็ไม่ถือว่าสบายเลยสักนิด

คนเดียวที่ไร้บาดแผลบนตัวก็คือไป๋หยาง เจ้าหมีน้อยบนไหล่ปกป้องเขาไว้เป็นอย่างดี แต่สภาพร่างกายของเขากลับย่ำแย่ที่สุด ช่างขัดกับภาพลักษณ์อันทรงพลังที่เขาทิ้งไว้ให้ทุกคนก่อนหน้านี้ลิบลับ

"นายนี่อ่อนแอชะมัด" ตอนแรกเซิ่งฉิงเฉียวนึกว่าเขาแกล้งทำเป็นบอบบาง แต่พอได้ยินเสียงหอบหายใจดังฟ่อๆ เหมือนเครื่องสูบลมพังๆ แถมยังขย้อนทำท่าจะอ้วกอยู่หลายหน ถึงได้รู้ว่าเขาแรงน้อยจริงๆ

"หุบปากไปเลย เสียมารยาทจริง" ไป๋หยางตาโตใส่ "ผมก็บอกแล้วไงว่าร่างกายไม่ดี วิ่งไม่ไหว!"

ฉินรั่ง เถาหยวน และอันอิ๋งช่วยกันห้ามเลือดให้แผลบนตัวไปพลาง ก่อนฉินรั่งจะเอ่ยปากแซว "คนในองค์กรของพวกนายไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิดงั้นเหรอ"

"ผมอ่อนสุดในองค์กร เป็นตัวถ่วงเองแหละ" ไป๋หยางพึมพำ ก่อนจะรีบกู้หน้าให้ตัวเอง "ผมเพิ่งเข้ามา อ่อนแอมันก็เรื่องปกติปะ! พวกนายยังไม่เคยเจอคนที่เก่งจริงๆ ต่างหาก"

บางทีอาจเพราะเพิ่งรอดตายมาด้วยกัน บรรยากาศระหว่างพวกเขาถึงได้ผ่อนคลายขึ้นมาก

"งั้นเหรอ ในองค์กรของพวกนายมีสิ่งประหลาดอยู่จริงๆ ด้วยเหรอ"

ไป๋หยางเปิดโหมดปากสว่าง หลับตาพริ้มแล้วเออออตามคำพูดของฉินรั่ง "แน่นอน มีไม่น้อยด้วย"

"มนุษย์จะไปอยู่ร่วมกับสิ่งประหลาดได้ยังไง" เถาหยวนอดสอดปากไม่ได้ เรื่องนี้เธอรับไม่ไหวจริงๆ

เซิ่งฉิงเฉียวพึมพำ "มันก็น่าจะมีข้อยกเว้นบ้างมั้ง?"

"แน่นอนว่ามีข้อยกเว้น แต่ผมก็ไม่ชอบพวกสิ่งประหลาดหรอก สมองพวกมันไม่เหมือนเรา เป็นพวกคนบ้าไร้เหตุผลทั้งนั้น"

"นอกจากนายท่านจะคุมพวกมันได้แล้ว พวกมันก็ไม่ฟังใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ" ไป๋หยางพูด "พวกคุณคงเจอวิญญาณร่อนเร่·ภาษาดอกไม้แล้วสินะ? ก็คล้ายๆ ยัยนั่นแหละ"

"กฎของพวกสิ่งประหลาดน่ะพิลึกกึกกือจะตาย อย่าไปยุ่งกับยัยนั่นจะดีกว่า"

"ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ พวกเราเกือบโดนยัยนั่นฆ่าตายแล้ว" เซิ่งฉิงเฉียวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้อง รปภ. ให้เขาฟัง

"ยัยผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแบบนั้นแหละ ได้ยินว่าก่อนจะกลายเป็นสิ่งประหลาดเคยช้ำรักมาก่อน เลยเกลียดเพศตรงข้ามทุกคน" ไป๋หยางบอก "คราวหน้าถ้าเจอหล่อนหาเรื่องแบบไร้เหตุผลจนไปกระตุ้นกฎเข้า ก็แค่เตรียมดอกกุหลาบสักดอกมอบให้หล่อน ก็จะกันกฎส่วนใหญ่ของหล่อนได้แล้ว"

"คายรายละเอียดของพวกพ้องตัวเองให้เราหมดเปลือกขนาดนี้ องค์กรนายจะไม่เอาเรื่องเหรอ" ฉินรั่งถาม

"ไม่หรอก ความสามารถของภาษาดอกไม้ไม่ใช่ความลับอะไร อีกอย่างสำหรับสิ่งประหลาด ต่อให้รู้กฎของพวกมันแล้ว ตัวมันเองจะหมดอันตรายไปซะเมื่อไหร่ล่ะ" ไป๋หยางยักไหล่ "อีกอย่างผมก็เหม็นขี้หน้ายัยนั่นอยู่แล้วด้วย"

คำพูดนี้ก็จริง การรับมือกับสิ่งประหลาดขอเพียงพลั้งเผลอแค่นิดเดียวก็อาจถูกกฎฆ่าตายได้ คนเราอาจระมัดระวังตัวมาได้ทั้งชีวิต แต่จะประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาทีไม่ได้เลย

"แล้วนายมองใครเข้าตาบ้างล่ะเนี่ย…" เถาหยวนแอบแซะ

"จะว่าไป ทำไมพวกมันถึงไม่ตามมาล่ะ พวกมันมองไม่เห็นบันไดงั้นเหรอ" เซิ่งฉิงเฉียวสงสัย

"อาจเป็นเพราะบันไดนี้มีไว้สำหรับเด็กๆ มั้ง" ฉินรั่งเอ่ย "ฉันเจอบันทึกจุดพบศพในห้อง รปภ. มีข้อหนึ่งเขียนไว้ว่า เด็กบางคนในบ่อนแห่งนี้ถูกแขกผลักตกบันไดสูงจากข้างหลัง เพื่อพนันกันดูว่าเด็กคนไหนจะกลิ้งไปได้ไกลกว่ากัน เพราะงั้น เด็กๆ ในบ่อนถึงได้ตายเกลี้ยง"

"เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยเถอะ" เถาหยวนวางเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูลง แล้วหยิบสิ่งประหลาดสีชมพูหวานแหววหน้าตาเหมือนปืนของเล่นออกมาจากกระเป๋า

สิ่งประหลาดชิ้นนั้นขยายใหญ่ขึ้นเมื่อสัมผัสกับพลังงาน ค่อยๆ กลายสภาพเป็นเครื่องเป่าฟองสบู่รูปยูนิคอร์นสีสันสดใสที่ดูไร้เดียงสา

"เจ๊ ขอแบบสองหมื่นนะ" เซิ่งฉิงเฉียวหัวเราะร่า

"ของผมหมื่นเดียวก็พอ" อันอิ๋งบอก

ฉินรั่งยิ้มตาหยี "เกรงใจจัง งั้นขอฉันสองหมื่นด้วยคน"

ไป๋หยางงงเป็นไก่ตาแตก "เอ๊ะ?"

เถาหยวนหันมองไป๋หยางที่ทำหน้าเหรอหราพลางอธิบาย "นี่คือเครื่องเป่าฟองสบู่สิ่งประหลาดของฉันเอง มันจะเผาผลาญเงินเพื่อสร้างฟองสบู่ฟื้นฟู ยิ่งจ่ายเงินมากเท่าไหร่ ประสิทธิภาพการรักษาก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น"

ไป๋หยางที่ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียวนิ่งไป "…ผมคงไม่ต้องใช้หรอกครับ"

เถาหยวนโบกมือปัด "ฉันไม่ได้ขัดสนเงินสักหน่อยน่า จัดให้เธอสักหมื่นแล้วกัน สภาพหน้าตาเธอดูไม่จืดเลย"

ไป๋หยางมองเถาหยวนควักเงินสดหลายปึกออกมาจากกระเป๋าเป้อย่างเฉยชา แล้ววางลงบนหัวของเจ้ายูนิคอร์น ปากของมันอ้ากว้างทันทีแล้วเขมือบเงินลงไปในคำเดียว

ชั่วครู่ต่อมา ฟองสบู่สองสามฟองก็ลอยละล่องออกมาจากปากกระบอก เถาหยวนควบคุมสองฟองให้ลอยเข้าหาตัวเอง ส่วนที่เหลือแบ่งให้คนอื่นๆ

ไป๋หยางได้รับมาหนึ่งฟอง ฟองสบู่นุ่มนิ่มใสแจ๋วแตกโพละตรงข้างแก้ม ละอองน้ำเย็นฉ่ำโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล ความรู้สึกอึดอัดทรมานในทรวงอกมลายหายไปในพริบตา ความเหนื่อยล้าของร่างกายถูกชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว

ของดีนี่หว่า!

เถาหยวนใช้ไปสองฟอง แผลบนใบหน้าและแขนสมานกันในพริบตา เธอควักทิชชูเปียกออกมาแบ่งให้ทุกคน แล้วเช็ดคราบเลือดและฝุ่นผงบนตัวออกอย่างลวกๆ

ไป๋หยางเช็ดแค่มือ เขาไม่เคยสู้ระยะประชิด การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่เข้าด่านมาก็คือเพิ่งโดนเซิ่งฉิงเฉียวลากวิ่งตะลอนๆ อยู่พักใหญ่เมื่อกี้นี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวบนตัวจึงไม่มีแม้แต่คราบฝุ่นเกาะ

"กินอะไรรองท้องแล้วพักผ่อนกันสักหน่อยเถอะ" ฉินรั่งแบ่งอาหารในกระเป๋าให้ทุกคน ไป๋หยางหยิบมาแค่น้ำขวดเดียว

"เบาะแสที่เราได้มามากพอแล้ว กฎที่นี่มีเยอะ สิ่งประหลาดก็แยะ รีบจบด่านนี้ให้ไวจะดีกว่า"

อันอิ๋งพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "ตอนที่เราวิ่งหนีเมื่อกี้ ผู้เล่นแถวนี้หลบซ่อนตัวกันหมด ตอนนี้พวก รปภ. ที่ไล่ตามเราข้างนอกไม่มีเป้าหมายแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกมันจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานคนพวกนั้นแทน"

"ด่านครั้งนี้ดึงผู้เล่นหน้าใหม่เข้ามาหลายระลอกแล้ว มีคนล้มตายมากเกินไป"

"ถ้ายังยืดเยื้อต่อไป พอสิ่งประหลาดกินคนจนอิ่มหนำ มันก็น่าจะเลื่อนขั้น ด่านสิ่งประหลาดนี้อยู่ในระดับสูงสุดของระดับ B ถ้าเลื่อนขึ้นไปถึงระดับ A คงยุ่งยากแน่"

ไป๋หยางเอียงคอมองเขา "คิดไม่ถึงเลยนะว่าคุณที่ดูเย็นชาแบบนี้ จะคิดอะไรเยอะแยะขนาดนี้ แถมยังห่วงใยคนอื่นด้วย"

ทุกครั้งที่ตกอยู่ในอันตราย คนที่คอยปกป้องทุกคนก่อน และคนที่คอยระวังหลังให้ ก็มักจะเป็นอันอิ๋งเสมอ เด็กหนุ่มผมขาวคนนี้ดูเหมือนจะเย็นชาเข้าไม่ถึง แต่กลับมีความเป็นมนุษย์มากที่สุดในบรรดาคนกลุ่มนี้

"ผมจะคิดว่าคุณกำลังชมก็แล้วกัน" อันอิ๋งตอบกลับอย่างเย็นชา