บทที่ 64 สิ่งประหลาดเบื้องหลัง

“พูดมีเหตุผล รีบจบเรื่องจะได้รีบกลับไปพักผ่อน” ฉินรั่งยิ้มตาหยีพลางตอบรับ “พวกเราพอจะกระจ่างแล้วว่าสิ่งประหลาดของบ่อนแห่งนี้คือตัวอะไรกันแน่”

“สิ่งประหลาดที่เราเจอในบ่อนตอนกลางคืนแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือสิ่งประหลาดตามกฎ จะลงโทษเราก็ต่อเมื่อทำผิดกฎเท่านั้น มีทั้งมือผี ผีเกาะหลัง แล้วก็ชิปที่ขยับได้”

เซิ่งฉิงเฉียวพูดแทรกขึ้นมา “ไอ้ชิปที่ขยับได้กับมือผีความจริงเป็นสิ่งประหลาดตัวเดียวกัน คนที่ฉันเจอในสนามเกมบอกว่า พอมือผีมุดออกมาจากร่าง ขอแค่ยัดชิปใส่มือมันข้างละอัน ไม่ขาดไม่เกิน ก็จะรอดตายได้”

พวกเขาไม่ได้แค่เรียบเรียงความคิดของตัวเอง แต่กำลังพูดให้คนนอกห้องถ่ายทอดสดฟังด้วย

ฉินรั่งเอ่ยต่อ “เพราะงั้นเจ้ามือผีกับชิปควรมีชื่อที่เข้ากันว่า ‘ผีพนัน’ ตอนมีชีวิตพวกเขาถูกตัดมือทั้งสองข้าง พอตายกลายเป็นสิ่งประหลาดเลยเหลือแต่มือ ความยึดติดของพวกมันก็คือชิป”

“ส่วนผีเกาะหลังที่ชอบโผล่มาในความมืด ตัวเล็กๆ ชอบเกาะบนไหล่คน ก็คือ ‘ผีเด็ก’ ที่ตายอยู่ที่นี่ พวกมันเป็นกลุ่มที่อ่อนแอที่สุด เลยกล้าโผล่มาลอบโจมตีแค่ในที่มืดเท่านั้น”

“ในบ่อนตอนกลางคืน สิ่งประหลาดที่มีไพ่โผล่ออกมาจากตัว คือคนที่เคยตายเพราะเข้าร่วมกิจกรรมกล่องไพ่”

“‘โพแดง’ คือเหยื่อผู้หญิงในบ่อน ถูกบีบให้ใช้เรือนร่างปรนเปรอคน”

“‘โพดำ’ น่าจะเป็นเหยื่อผู้ชาย อดีตผู้นำหรืออาจเป็นลูกค้าที่กลายมาเป็นเหยื่อเพราะติดหนี้สิน”

“‘ข้าวหลามตัด’ คือรปภ. หรือคนที่ทำอาชีพอื่น มีอำนาจอยู่บ้างแต่ไม่มาก”

“‘ดอกจิก’ คือเหยื่อรายอื่นที่ตายอนาถที่นี่ อาจเป็นคนที่ถูกลักพาตัวมา หรือเป็นลูกค้าที่ชักดาบไม่ยอมจ่าย เป็นต้น”

“บนถนนตอนกลางวันมีสิ่งประหลาดร่างไหม้เกรียมอยู่เพียบ พวกมันเกี่ยวพันกับเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ของที่นี่อย่างแยกไม่ออก รปภ.พวกนั้นเกลียดชังคนนอก แต่ความจริงแล้ว ตัวพวกมันเองก็เป็นคนนอกเหมือนกัน”

เถาหยวนพูดเสริม “ที่จริงคนจำนวนมากที่นี่ล้วนถูกกักขัง ตอนยังมีชีวิตอยู่ก็อยากหนีแต่หนีไปไม่ได้ ผู้ดูแลของที่นี่ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาออกไปข้างนอกอย่างปลอดภัยแล้วพูดพล่อยๆ แน่ เลยสร้างถนนเส้นนี้ขึ้นมาให้พวกเขาใช้ชีวิต”

“แต่ขอแค่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกสิ่งยั่วกิเลสนานาชนิดล่อลวงเข้าไปในบ่อน พอเสพติดแล้วก็ไม่มีวันหนีพ้นอีกต่อไป”

“ตามหลักแล้ว พวกมันไม่ควรเกลียดชังพวกเราที่เป็นคนนอกเหมือนกัน เว้นเสียแต่ว่า…พวกมันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ่อนแห่งนี้ไปแล้ว”

【ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สิ่งประหลาดในบ่อนนี้เยอะเกินไปแล้ว ฉันดูจนตาลายไปหมด】

【หมายความว่า ทั้งเหยื่อและผู้กระทำผิดในบ่อนนี้ล้วนกลายเป็นสิ่งประหลาด ละทิ้งความแค้นในอดีต แล้วมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองเพื่อคอยเล่นงานพวกเราที่ยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?】

【ฟังดูมีเหตุผลนะ】

【จู่ๆ ก็เก็ทเลย】

【ตอนมีชีวิตคนพวกนี้ก็น่าสงสารนะ ถูกเอามาทำเป็นกล่องไพ่…เรื่องพรรค์นี้ฟังดูโหดร้ายทารุณชะมัด】

【เหอะๆ ในฐานะคนที่ผ่านโลกมาก่อนจะบอกให้เลยนะ ความจริงมันโหดร้ายกว่านี้เยอะ เมื่อก่อนพวกนั้นยังไม่กล้าทำโจ่งแจ้งขนาดนี้ แต่ตอนนี้พอมีพลังเข้าหน่อย คนที่ทำเรื่องพรรค์นี้มันมีน้อยเสียที่ไหน?】

【เจ้าจิ้งจอกน้อยฉินรั่งเวลาตั้งใจวิเคราะห์นี่เท่ชะมัด!】

【ไป๋หยางน่าสงสารจัง ฮ่าๆ นึกว่าจะเป็นตัวตึง ที่แท้ก็เป็นแค่นักเชิดหุ่นตัวน้อยน่ารักนุ้บนิ้บจริงด้วย】

【ตัวบางร่างน้อย แต่ฝีมือไม่เบานะเนี่ย?】

【เจ้าหมีตัวน้อยบนไหล่เขานั่นเป็นสิ่งประหลาดที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่สินะ เมื่อกี้ตอนอยู่ในร้านตัดเสื้อไม่ได้มองให้ชัด เก่งชะมัด หมัดเดียวน็อกสิ่งประหลาดร่วงไปตัวนึงเลย】

【เหอะ ถ้าเยว่เย่อยู่ที่นี่ สิ่งประหลาดพวกนี้คงไม่พอให้เขาเชือดหรอก! เสียดายไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน คิดถึง คิดถึง คิดถึงจังเลย】

【แล้วสิ่งประหลาดฮวาอวี่นั่นจะปล่อยทิ้งไว้ข้างนอกโดยไม่สนใจจริงดิ?】

เมื่อไป๋หยางได้ฟังก็รู้สึกว่าความคิดปลอดโปร่งขึ้นมาก เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง เท้าคางด้วยมือข้างหนึ่งแล้วเอ่ยถามเสียงใส “แล้วสิ่งประหลาดตัวการหลังม่านเนี่ย ทุกคนคิดว่าเป็นเหยื่อ หรือว่าเป็นคนบงการที่คอยควบคุมบ่อนพนันอยู่เบื้องหลังกันแน่ครับ?”

เซิ่งฉิงเฉียวกับอันอิ๋งหันไปมองเถาหยวนและฉินรั่ง ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง”

“ในด่านนี้ มีเจตนามุ่งร้ายรุนแรงแฝงอยู่ ทั้งต่อพวกเราที่เป็นมนุษย์ และต่อสิ่งประหลาดท้องถิ่นของที่นี่เองด้วย”

พอได้ยินคำพูดของฉินรั่ง เซิ่งฉิงเฉียวก็พลันตบฉาดลงบนต้นขาของฉินรั่งที่อยู่ข้างๆ อย่างนึกขึ้นได้ “เออจริง! ฉันว่าแล้วเชียว สิ่งประหลาดที่นี่ก็น่าสงสารใช่ย่อย นอกจากจะต้องโดนฆ่าชิงไพ่แล้ว ยังต้องคอยไล่ล่าพวกเราไม่หยุด แถมยังต้องมาโดนพวกเราฆ่าซ้ำอีก ไม่เหมือนพวกสิ่งประหลาดระดับสูงก่อนหน้านี้ที่ชอบเล่นสนุกกับจิตใจคนเลยสักนิด”

“เมื่อก่อนต่อให้เข้าไปในด่านสิ่งประหลาดระดับ D พวกมันข้างในยังไม่ยอมโผล่หัวออกมาง่ายๆ เลย ต้องหลอกล่อพวกเราตั้งหลายตลบ แถมยังไม่มีระบบที่บีบให้เราต้องไล่ฆ่าสิ่งประหลาดแบบนี้ด้วย”

ฉินรั่งปัดมืออีกฝ่ายออกจากต้นขาตัวเอง แล้วฟาดตบกบาลเข้าให้อย่างหงุดหงิด

“โอ๊ย!”

เถาหยวนคอยสังเกตสีหน้าของไป๋หยางอยู่ตลอด พอเห็นว่าเขาเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นสิ่งที่พวกเขาคุยกัน โดยไม่มีแววประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เธอจึงถามขึ้น “นายรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม?”

ไป๋หยางยิ้มบางๆ พลางชี้นิ้วไปที่ศีรษะตัวเอง “ไม่ได้รู้ก่อนพวกคุณเท่าไหร่หรอกครับ แล้วสมองผมก็ไม่ได้ปราดเปรื่องขนาดนั้นด้วย หลังจากที่คุณเยว่เย่ไปได้ไม่นาน หมอดูก็ส่งกระแสจิตมาหาผมน่ะครับ เขาแค่ช่วยคำนวณดูคร่าวๆ แล้วบอกตัวตนของสิ่งประหลาดที่นี่ให้ผมรู้เฉยๆ”

คนเราออกมาท่องโลก ตัวตนอยู่ที่ปาก จะปั้นแต่งขึ้นมายังไงก็ได้

ไป๋หยางไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

คนอื่นๆ แม้ภายนอกจะไม่แสดงออก ทว่าในใจต่างตกตะลึง

“หมอดูก็เป็นคนในองค์กรพวกนายด้วยเหรอ” เซิ่งฉิงเฉียวโพล่งถามออกมาตรงๆ

ไป๋หยางยิ้มยิงฟันแต่ไม่ตอบคำ เซิ่งฉิงเฉียวเข้าใจได้ในทันที จึงรีบหัวเราะร่าแก้เก้อ "อ่า พี่เถา หัวหน้า พวกนายรีบบอกทีสิว่าสิ่งประหลาดเบื้องหลังคืออะไรกันแน่"

เถาหยวนไม่พูดอะไร เธอเป็นลูกทีม บางเรื่องจึงมีเพียงหัวหน้าทีมเท่านั้นที่ควรพูด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้ากล้องถ่ายทอดสด

ฉินรั่งเอ่ยขึ้น "คือสิ่งที่เคยถูกคนอื่นเล่นสนุก แต่ตอนนี้กลับพลิกมาปั่นหัวคนทั้งบ่อน และเป็นสิ่งที่เกี่ยวพันกับที่นี่อย่างแนบแน่นที่สุด"

พูดพลาง เขาก็ชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า

"ดวงอาทิตย์เหรอ" เซิ่งฉิงเฉียวถาม

อันอิ๋งนึกถึงไพ่โจ๊กเกอร์ดำที่เยว่เย่ยื่นให้ตน ประกายความคิดพลันแล่นวาบในหัว "ดวงจันทร์คือไพ่โจ๊กเกอร์ดำ ดวงอาทิตย์คือไพ่โจ๊กเกอร์แดง ถ้าอย่างนั้นสิ่งประหลาดนี้ก็คือ…ไพ่ทั้งสำรับเหรอ"

【อ้าว ที่แท้สิ่งประหลาดที่นี่เป็นแค่สำรับไพ่หรอกเหรอ แล้วพวกนักการกุศลล่ะ】

【เป็นไปได้ไหมว่า มีแค่คนที่มีความยึดติดฝังลึกเท่านั้นถึงจะกลายเป็นสิ่งประหลาดได้ คนที่อยู่เบื้องหลังบ่อนพวกนี้จะมีความยึดติดลึกซึ้งเท่าเหยื่อพวกนี้ได้ยังไง】

【ก็จริง บ่อนเปิดทำการทุกวัน แถมสิ่งที่เห็นเรื่องราวมามากที่สุดก็คือตัวบ่อนเองไม่ใช่เหรอ ไพ่เป็นสิ่งที่พบได้บ่อยที่สุดในบ่อนและเป็นที่นิยมมาก พอพวกมันกลายเป็นสิ่งประหลาดก็เข้ามาควบคุมบ่อน เปลี่ยนจากผู้ถูกควบคุมกลายมาเป็นผู้ควบคุมซะเอง】

【ฉันนึกว่าสิ่งประหลาดเบื้องหลังจะเป็นพวกนักการกุศลนั่นซะอีก】

【ฉันก็เหมือนกัน…】

【แน่ใจเหรอ ไพ่นั่นไม่ได้โผล่มาแค่ตอนกลางคืนหรอกเหรอ】

ฉินรั่งพูดจบก็หันไปมองไป๋หยาง เด็กหนุ่มยิ้มตาหยีพยักหน้ารับ ยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา

เบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมดนี้ มีต้นตอมาจากสำรับไพ่จริงๆ หากจะพูดให้ถูกต้องแม่นยำยิ่งขึ้น มันคือสำรับไพ่ที่มีไพ่โจ๊กเกอร์ใหญ่กับโจ๊กเกอร์เล็กเป็นตัวบงการ