บทที่ 65 ร่วมมือ

"โจ๊กเกอร์ดำถูกเยว่เย่เอาไปแล้ว โจ๊กเกอร์แดงก็คงเป็นดวงอาทิตย์นั่นไม่ผิดแน่" ไป๋หยางเอ่ย "ไพ่โจ๊กเกอร์แดงใบนี้ยกให้ผมเถอะ ผมต้องการวัตถุประหลาดชิ้นนี้"

อันอิ๋งกล่าว "ไม่ได้ ถ้าฆ่าผีประหลาดตัวนี้ก็จะไม่สามารถผ่านด่านแบบสมบูรณ์ได้ พวกเราไม่แน่ใจว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่ที่นี่จะรอดออกไปได้อย่างปลอดภัยทุกคนไหม"

ไป๋หยางขมวดคิ้ว "แล้วคุณคิดจะทำยังไง"

"เรื่องผ่านด่านแบบสมบูรณ์ผมมีแผนอยู่แล้ว นั่นคือจำลองฉากการล่มสลายของบ่อนพนันแห่งนี้ขึ้นมาใหม่"

เถาหยวนพูดเสริม "กฎระบุว่าไม่อนุญาตให้มีเปลวไฟปรากฏขึ้น แถมสภาพศพของพวกผีประหลาดก็ล้วนแต่ไหม้เกรียม แสดงว่าก่อนหน้านี้ที่นี่เคยเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ เพลิงไหม้ครั้งนั้นเผาผลาญชีวิตผู้คนไปมากมาย"

"ทุกคนต่างได้รับการปลดปล่อยในกองเพลิง ในเมื่อตอนนี้พวกมันฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเราก็จุดไฟเผามันอีกรอบเสียเลย"

ฉินรั่งหันไปมองไป๋หยางที่ยังคงขมวดคิ้วอยู่ แล้วกล่าวว่า "หลังจากผ่านด่านแบบสมบูรณ์แล้ว โลกที่นี่จะไม่หายไปในทันที นายสามารถกลืนกินดวงอาทิตย์ตอนที่พวกเรากำลังจะออกจากด่านนี้ แล้วชิงไพ่ใบสุดท้ายกลับไปได้"

การผ่านด่านแบบสมบูรณ์บวกกับการกำจัดไพ่ใบสุดท้าย ด่านประหลาดแห่งนี้ก็นับว่าถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง

เขตอันตรายฉี่ฮว่าอาจถึงขั้นกลับคืนสู่การเป็นเขตที่อยู่อาศัยอันปลอดภัยได้อีกครั้งภายใต้การจัดการของทางการ เพราะการหายไปของด่านนี้

เมื่อได้ยินว่าจะได้โจ๊กเกอร์แดง สีหน้าของไป๋หยางถึงดูดีขึ้นมาบ้าง

"แผนการล่ะ ฉันชักจะทนรอไม่ไหวแล้วนะ!" เซิ่งฉิงเฉียวหักข้อนิ้วเตรียมพร้อม

"เรื่องนี้พวกเราต้องระวังให้ดี เดี๋ยวพยายามหาคนช่วยให้ได้มากที่สุด ลำพังแค่พวกเราไม่กี่คนจะเผาทั้งด่านคงไม่ไหวแน่"

"ถึงตอนนั้นให้จุดไฟพร้อมกัน อย่าให้ด่านทันตั้งตัว ถึงจะบรรลุเป้าหมายได้"

"ตอนจุดไฟยังต้องระวังไม่ให้พวก รปภ. จับได้ด้วย ถ้าตอนลงมือพวกเราเจอผู้รอดชีวิตคนอื่น ก็พยายามดึงพวกเขามาร่วมมือกันให้มากที่สุด"

"ได้"

"ไป๋หยาง นายจะไปด้วยไหม" ฉินรั่งถาม

ไป๋หยาง "…ก็ได้ครับ"

ดังนั้น ในช่วงเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาจึงแยกย้ายกันเคลื่อนไหว คอยซุกซ่อนเชื้อไฟไปทีละจุดภายใต้การตามล่าของพวก รปภ. นอกถนน

อันอิ๋งเดินลึกเข้าไปตามทาง และได้พบกับหวังเสี่ยวเสี่ยวรวมถึงเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ของเธอที่นี่

หลังจากลงมือสังหาร รปภ. ผีประหลาดไปสองสามตัว อันอิ๋งก็เล่าแผนการให้พวกเธอฟัง

ทีมของหวังเสี่ยวเสี่ยวรวมตัวเธอแล้วมีแค่สามคน พวกเขารับเชื้อไฟไปคนละอันและเลือกทิศทางกันคนละทิศ

"วางใจได้เลย รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!" หวังเสี่ยวเสี่ยวฮึกเหิมอย่างยิ่ง

เพื่อนร่วมทีมข้างกายเธอกล่าวเช่นกันว่า "ถ้าไว้ใจพวกเรา จะแบ่งเชื้อไฟให้พวกเราเพิ่มอีกสักหน่อยก็ได้นะ พวกเราจะได้ช่วยหาคนอื่นมากระจายไฟต่อ"

"เผา! เผาไอ้พวกเวรนี่ให้วอดไปเลย! เพื่อนร่วมทีมพวกเราตายไปตั้งเยอะ ผีประหลาดเฮงซวยนี่ก็อย่าหวังจะได้รอด!" อีกคนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"ใช่ เผามันให้วอด!"

ทางด้านเถาหยวนก็พบกับคนรู้จักเช่นกัน เป็นหัวหน้าทีมที่เคยเจอหน้ากันสองสามครั้งที่สำนักงาน สมาชิกทุกคนในทีมนี้ยังมีชีวิตอยู่ จึงรับเชื้อไฟไปหกอัน

เธอยังได้พบกับทีมที่เหลือรอดเพียงตัวคนเดียวอีกสองสามคน เมื่อได้ยินเป้าหมายของเธอ พวกเขาก็ขันอาสารับเชื้อไฟไปหลายอัน

"อย่าลืมดูแลเชื้อไฟให้ดีล่ะ ถ้าดับไปจะเสียการเอานะ" เถาหยวนกำชับ

"วางใจเถอะ เรื่องแค่นี้ฉันจัดการได้เรียบร้อยแน่นอน!" คนที่เดิมทีขี้ขลาดกลับตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น ใครบ้างจะก่อวินาศกรรมไม่เป็น?

"ไปตายกันให้หมด ไอ้พวกตัวประหลาดน่ารังเกียจ!" ชายที่สติเริ่มฟั่นเฟือนรับเชื้อไฟไปด้วยขอบตาแดงก่ำ

ทางด้านเซิ่งฉิงเฉียวเจอคนมากที่สุด ราวสิบกว่าคน ล้วนเป็นกลุ่มที่เพิ่งเข้ามาใหม่ล่าสุด มีสองสามคนที่แขนขาขาด ดูเหมือนจะโดนกฎเล่นงานมาอย่างหนัก

เซิ่งฉิงเฉียวยกเชื้อไฟขึ้น ปรึกษาหารือกับทุกคนด้วยเสียงแผ่วต่ำ

ฉินรั่งไม่ได้สุ่มเลือกคนอย่างไร้จุดหมาย เขาตามหาเหมยหล่งที่เป็นคนคุ้นเคยจนพบ

ตอนที่ฉินรั่งเห็นเธอ เธอเพิ่งจะเสร็จสิ้นการสังหาร เลือดสดๆ บนเสื้อหนังหยดลงพื้นติ๋งๆ ผมหยิกยาวถูกรวบมัดไว้สูง ปอยผมสองสามเส้นลู่ติดดวงหน้า ทว่าแววตายังคงสว่างคมปลาบ

"ทำไมถึงมาหาฉันได้ล่ะ" เหมยหล่งลุกขึ้นยืน

ฉินรั่งยิ้ม "เพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น ก่อนหน้านี้อันอิ๋งเล่าเรื่องที่พวกเธอร่วมมือกันให้ฟังแล้ว ตอนนี้พวกเรามาร่วมมือกันอีกสักรอบไหมล่ะ"

เหมยหล่งมองทะลุปรุโปร่งในพริบตา "นายอยากให้ฉันทำอะไร"

"ฉันต้องการวัตถุประหลาดสื่อสารระยะกว้างของเธอ"

"นายมีวิธีจัดการด่านนี้เหรอ"

"แค่เธอยอมร่วมมือ" ฉินรั่งกล่าว

"ตกลง" เหมยหล่งพยักหน้า

เชื้อไฟที่ฉินรั่งแจกจ่ายออกไปมาจากความสามารถหนึ่งของวัตถุประหลาดของเขา มันสามารถแยกสะเก็ดเชื้อไฟออกไปได้ และเพียงแค่เขาคิด เปลวไฟลูกใหญ่ที่ยากจะดับก็สามารถลุกโชนขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา

เหมาะแก่การฆ่าผีและวางเพลิงที่สุด

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากฉินรั่งวางเชื้อไฟจุดสุดท้ายที่เขารับผิดชอบเสร็จ ก็พบไป๋หยางกำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่บนชายคาบ้านทรงจีน

เพราะกล้องถ่ายทอดสดไม่ได้จับตามไป๋หยาง การที่ภาพขาดหายไปทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่าช่วงเวลานี้ไป๋หยางไปทำอะไรมาบ้าง ทว่าเมื่อมองดูท่าทางสบายอารมณ์ของเขาแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าส่วนใหญ่คงแอบอู้งาน

เพราะแม้แต่ฉินรั่งที่มีสมรรถภาพร่างกายยอดเยี่ยม หลังจากวิ่งหลบๆ ซ่อนๆ นานกว่าหนึ่งชั่วโมงยังมีเหงื่อผุดพรายเต็มจมูก ทว่าไป๋หยางกลับดูปลอดโปร่งสบายใจอย่างยิ่ง

"เสร็จแล้วเหรอครับ" ไป๋หยางมองฉินรั่งที่กระโดดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยถาม

"เกือบแล้ว" ฉินรั่งมองเขาอย่างระแวง "นายขอเชื้อไฟจากฉันไปร้อยกว่าอัน แจกจ่ายไปหมดแล้วเหรอ"

ไป๋หยางกล่าว "อ๋อ ให้ฮวาอวี่เพื่อนร่วมงานของผมไปแล้วน่ะครับ หนามของเธอเยอะ หว่านได้เร็วดี"

"เพื่อนร่วมงานที่เป็นผีประหลาดของนายนี่คุยง่ายดีจังนะ" ฉินรั่งครุ่นคิด

ไป๋หยางพูดความจริง "รปภ. มีเยอะเกินไป เธอฆ่าจนสะใจแล้ว ถึงยอมช่วยน่ะครับ"

"…งั้นเหรอ" ฉินรั่งก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเปิดช่องสัญญาณสื่อสาร "ทุกคนระวัง เหลือเวลาอีกหนึ่งนาที"

"รับทราบ"

"เข้าใจแล้ว พวกเราพร้อมแล้ว"

"111"

"วู้ว! ตื่นเต้นเป็นบ้า!"

"มาแข่งกันไหมว่าใครจะฆ่าได้เยอะกว่ากัน"

"เอาเลย เผาไอ้พวกนี้ให้วอด!!"

ผู้คนที่ซุ่มรอตามจุดต่างๆ ต่างฮึกเหิมขึ้นมา

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างก็จดจ่อตั้งใจดูเช่นกัน ผู้เล่นในด่านร่วมแรงร่วมใจกันจุดไฟเผาด่าน เรื่องแบบนี้หาดูได้ยากจริงๆ! นี่พวกเขาจะได้เห็นฉากระดับตำนานแล้วใช่ไหมเนี่ย?

【ตื่นเต้นชะมัด ไฟจะลุกขึ้นมาได้ไหมเนี่ย?】

【ต้องสำเร็จนะ ขอร้องล่ะ】

【ร่วมมือกันตลบหลังฆ่าผีประหลาดในด่านเกมหนีตายเนี่ยนะ? ในฝันฉันยังไม่เคยคิดเลย】

【เผาไอ้พวกเวรนี่ให้วอดไปเลย! ต้องจบด่านนี้ให้ได้นะ】

【เพื่อนฉันตายอยู่ข้างในนั้น เจ็บใจชะมัดที่ฉันไม่ได้เข้าไปลงมือฆ่าไอ้พวกสารเลวนั่นด้วยตัวเอง】

ไป๋หยางหยิบตุ๊กตากระต่ายออกมา ปลายนิ้วของฉินรั่งจุดเปลวไฟโปร่งใสขึ้นมาสายหนึ่ง ภายใต้แสงของดวงอาทิตย์ เปลวไฟนี้ไร้สีไร้ควัน มีเพียงระลอกไอร้อนที่พลิ้วไหวอยู่ในอากาศอย่างเลือนราง

เมื่อฉินรั่งขยับความคิด เปลวไฟก็พลันย้อมด้วยสีสันอย่างรวดเร็ว ประกายสีแดงชาดลุกโชนขึ้น ไป๋หยางสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาจากเปลวไฟ ความรู้สึกใจสั่นสะท้านพลันผุดขึ้นมาทันที

เมื่อมองดูเปลวไฟดวงเล็กๆ นั้น ไป๋หยางรู้สึกถึงวิกฤตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่ตอนที่ปะทะกับเยว่เย่ เขาก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้

สมกับเป็นเพลิงไร้สี หนึ่งในสูตรโกงของตัวเอก ไม่แปลกใจเลยที่มีคนอิจฉาตาร้อนมากมายจนชักนำเรื่องวุ่นวายมานับไม่ถ้วน อานุภาพของเพลิงจากวัตถุประหลาดนี้ทรงพลังยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

รู้ทันแต่ไม่เอ่ยปาก ไป๋หยางเพียงใช้หางตาเหลือบมองเพลิงไร้สี ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นความพิเศษใดๆ แล้วตั้งอกตั้งใจนับเวลาต่อไป

เมื่อตัวเลขเวลาเดินมาถึงจุดที่กำหนด ฉินรั่งก็ดีดสะบัดเปลวไฟที่ปลายนิ้วออกไปอย่างแผ่วเบา

"ตอนนี้แหละ ทุกคน จุดไฟ!"