บทที่ 66 ฝ่าฝืนกฎ!

วินาทีต่อมา เปลวไฟพลันโหมกระหน่ำลุกพรึบขึ้นพร้อมกันจากทุกสารทิศทั่วทั้งถนน!

ไฟลุกลามอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง เปลวเพลิงที่ปะทุขึ้นรอบด้านแผดเผาจนมวลอากาศเดือดพล่าน ไป๋หยางสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมา เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากในพริบตา

ทุกหัวมุมถนนมีเปลวไฟพุ่งทะยานเสียดฟ้า บางจุดก่อตัวเป็นเสาเพลิงขนาดใหญ่ ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนใช้วัตถุประหลาดช่วยเร่งการเผาไหม้ ส่งผลให้ไฟลามเร็วยิ่งกว่าที่พวกเขาประเมินไว้เสียอีก

“อ๊ากกก ไฟไหม้แล้ว!!”

เหล่าสิ่งประหลาดแตกตื่นโกลาหล พลางส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนระงม

ฉินรั่งเร่งสั่งการอย่างกระชับ “เถาหยวน เซิ่งฉิงเฉียว อันอิ๋ง เหมยหล่ง พวกนายแยกกันนำทีมไปสี่ทิศ ฆ่าสิ่งประหลาดทุกตัวที่คิดจะหนีหรือคิดจะดับไฟให้หมด ไม่ต้องยั้งมือ”

“รับทราบ”

สิ่งประหลาดในสภาพซากศพไหม้เกรียม พอเห็นไฟก็เหมือนเจอคู่อาฆาต ต่างพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงอย่างขวัญหนีดีฝ่อ ทว่าเปลวเพลิงได้โอบล้อมไว้ทุกทิศทาง พวกมันจึงไม่อาจเล็ดลอดไปไหนได้

ลิ้นไฟเลียลามเข้าสู่ร่างของสิ่งประหลาด ในวินาทีที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน ผิวหนังแห้งกรังของศพไหม้เกรียมพลันเต่งตึงขึ้นมา กลับคืนสู่รูปลักษณ์ของมนุษย์ที่มีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ทว่าแววตาของคนพวกนี้กลับด้านชา สูญสิ้นพลังอำนาจทั้งหมดในฐานะสิ่งประหลาด ได้แต่กลิ้งเกลือกตัวกับพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามตบดับไฟบนร่าง เสียงร้องขอความช่วยเหลือและเสียงหวีดร้องดังระงมลั่นไปทั่วทะเลเพลิง

“อย่านะ ช่วยฉันด้วย! ฉันยังไม่อยากตาย!”

“น้ำล่ะ น้ำอยู่ไหน รีบไปหาน้ำมาเร็วเข้า!”

“อ๊ากกก เจ็บเหลือเกิน อ๊ากกก!”

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ฟางอี้มองมนุษย์ที่กำลังกรีดร้องอย่างทรมานเหล่านั้น แววตาสั่นไหวด้วยความสะเทือนใจ

“สิ่งประหลาดพวกนี้เจ้าเล่ห์นัก” ชายชราที่กอดมีดอีโต้เล่มใหญ่แค่นเสียงเย็น “อย่าไปหลงกลมารยาพวกมันเลย พวกนี้ตายไปตั้งนานแล้ว พวกเราทำเพื่อช่วยให้พ้นทุกข์ต่างหาก”

อันอิ๋งพยักหน้า “ทุกคนระวังตัวด้วย”

ผู้คนวิ่งพล่านไปมาในกองเพลิง ส่วนสิ่งประหลาดถูกไฟไล่ต้อนจนแตกฮือหนีหัวซุกหัวซุน

สิ่งประหลาดบางตัวโผเข้าใส่บ่อนพนันที่ไม่เปิดทำการในเวลากลางวัน พลางอ้อนวอนขอร้องให้เปิดประตูรับพวกมันเข้าไป ทว่าประตูด้านหน้าของบ่อนพนันยังคงปิดสนิท ไม่ว่าพวกมันจะกราบกรานหรือทุบตีอย่างบ้าคลั่งเพียงใด บานประตูก็ยังปิดแน่นไม่ขยับเขยื้อน

แม้จะพุ่งชนจนหัวร้างข้างแตกเลือดอาบ ทว่าภายในบ่อนพนันยังคงเงียบสงัดตามเดิม กระทั่งเปลวเพลิงกลืนกินร่างของสิ่งประหลาดจนมอดไหม้ไปสิ้น

ส่วนเปลวไฟนั้น ยามสัมผัสถูกประตูบ่อนพนันก็มอดดับลงอย่างรวดเร็ว ราวกับที่แห่งนั้นเป็นเพียงภาพวาดแปะไว้ แปลกแยกไม่กลมกลืนกับโลกตรงนี้เลยสักนิด

ไป๋หยางลุกขึ้นยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ เปลวไฟลุกลามขยายวงกว้างออกไปตามสะเก็ดไฟ ต่อให้มีสิ่งประหลาดเอาน้ำมาราดก็ไร้ผล ไฟยังคงลามเลียไปตามเชื้อเพลิงและแผงลอยอย่างบ้าคลั่ง

ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

ไป๋หยางจ้องมองเปลวเพลิงที่ลามมาถึงตรงหน้า แม้ไอความร้อนในอากาศจะพุ่งสูงจนแทบทนไม่ไหว แต่เปลวไฟสีแดงกลับไม่สร้างความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาให้เขาเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้ามกับพวกสิ่งประหลาดที่หลบไฟอยู่ด้านล่าง ขอเพียงสัมผัสโดนไฟแค่นิดเดียวก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับวิญญาณถูกฉีกกระชาก

“ไฟของนายมีผลแค่กับสิ่งประหลาดเหรอ”

ฉินรั่งส่ายหน้า “ไม่ใช่ ใช้กับคนก็ได้เหมือนกัน ฉันดึงพวกนายทุกคนเข้ามาอยู่ในขอบเขตพวกพ้อง ไฟเลยเลี่ยงมนุษย์ทุกคนในด่านนี้โดยอัตโนมัติ แต่ถ้านายกระโดดลงไปในกองไฟเอง ก็โดนลวกอยู่ดีนั่นแหละ”

เปลวเพลิงพุ่งทะยาน ย้อมท้องฟ้าจนกลายเป็นสีส้มแดง ดวงอาทิตย์ยังคงแขวนอยู่อย่างเย็นชาบนฟากฟ้า สาดส่องแสงประกายไร้สีลงมา

สิ่งประหลาดข้างล่างถูกผู้คนปิดล้อมไล่ต้อน ทำได้เพียงเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่หย่อมเล็กๆ ที่ยังไม่ถูกไฟไหม้ ยืนมองแผงลอยรอบตัวถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปทีละน้อย

ขณะกำลังตื่นตระหนก ทันใดนั้น เปลวไฟกลุ่มหนึ่งที่กำลังลามเข้ามาพลันสั่นไหวราวกับถูกบางสิ่งเป่า เปลวไฟหดเล็กลงถนัดตาในทันที

ถนนที่เพิ่งลุกโชนด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงถูกสะกดข่มลงในชั่วพริบตา เปลวไฟมอดดับไปเกินครึ่ง

พวกสิ่งประหลาดที่หลุดพ้นจากการสะกดข่มของเปลวเพลิงกลับคืนสู่ร่างซากศพไหม้เกรียมอีกครั้ง แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่ทุกคนตรงๆ

เบื้องหน้าของทุกคนพลันปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานสามบรรทัดขึ้นพร้อมกัน

【คุณละเมิดกฎ!】

【คุณละเมิดกฎ!!】

【คุณละเมิดกฎ!!!】

ดูออกชัดเจนว่าสิ่งประหลาดตัวนี้กำลังโกรธจัด ตัวอักษรสีแดงเลือดขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ต่อหน้าต่อตา จนแทบจะบดบังทัศนวิสัยมิด

“ไฟของฉันถูกพลังของสิ่งประหลาดกดเอาไว้” ฉินรั่งยกมือขึ้นมองเปลวไฟที่ค่อยๆ ริบหรี่ลงในฝ่ามือพลางเอ่ย

นี่คือกฎลงมือแล้ว

บนถนนห้ามมีเปลวไฟ กฎไม่อนุญาตให้เกิดไฟขึ้น แต่กฎก็ไม่อาจดับไฟกองมหึมานี้ได้ในคราวเดียว ทำได้เพียงบั่นทอนมันลง

“เป็นอย่างที่นายพูดไว้จริงๆ บอกมาสิ นายต้องใช้เวลาฟื้นฟูนานแค่ไหน”

ไป๋หยางไม่ได้ประหลาดใจ ก่อนเริ่มแผนการฉินรั่งคำนวณไว้แล้วว่าจะต้องเกิดภาพนี้ขึ้น และบอกกับทุกคนล่วงหน้าไว้หมด เมื่อต้องเผชิญกับการตลบหลังของสิ่งประหลาด พวกเขาจึงไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

การที่ไป๋หยางยืนรออยู่ตรงนี้และสงวนแรงกายกับพลังไว้ ก็เพื่อช่วงเวลานี้นี่เอง

“พลังของเจ้านี่หนาแน่นมาก ฉันอาจจะต้านมันไม่ไหว” ฉินรั่งมีสีหน้าเคร่งขรึม “ถ้าไฟของฉันจุดไม่ติดเป็นครั้งที่สอง คงต้องพึ่งนายลงมือฆ่าสิ่งประหลาดด้วยกำลังแล้วล่ะ”

สิ่งประหลาดระดับ B ปกติพวกเขาต้องยกทีมไปกันครบถึงจะจัดการได้ราบรื่น ให้เขามารับมือกับสิ่งนี้คนเดียว นับว่ายากจะกุมความได้เปรียบจริงๆ

หากจะทุ่มสุดตัวก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ทว่าห้องถ่ายทอดสดยังจับจ้องอยู่ที่ตัวเขา กระบวนท่าบางอย่างจึงไม่อาจงัดออกมาใช้ได้ เพื่อนร่วมทีมของเขาก็เช่นกัน ต่างถูกผูกมัดมือเท้าจนขยับไม่สะดวกในด่านนี้

หากไป๋หยางไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาคงลุยแบบบ้าระห่ำได้มากกว่านี้ แต่ในเมื่อไป๋หยางยืนอยู่ตรงนี้ การใช้เขาเป็นตัวรองรับจึงเหมาะสมที่สุด

“งั้นผมจะลองดูว่าพอจะจุดไฟนี้ให้ลุกขึ้นมาใหม่ได้ไหม”

ไป๋หยางยกมือขึ้นลูบตุ๊กตาหูยาวบนไหล่ ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ “กระต่ายน้อย มาเถอะ”

กระต่ายยักษ์ตัวมหึมาสูงเสียดฟ้าปรากฏสู่สายตาทุกคนอีกครั้ง

เนื่องจากเป็นเวลากลางวัน ครั้งนี้ทุกคนจึงมองเห็นเจ้ากระต่ายได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ขนปุกปุยหนาเตอะของมันส่งกลิ่นไหม้เกรียมจางๆ ท่ามกลางเปลวเพลิง ขาใหญ่เท่ายักษ์ปักหลั่นย่ำหลังคาที่พวกเขายืนอยู่จนพังทลาย ฉินรั่งไม่ทันตั้งตัวจึงร่วงหัวทิ่มลงไปข้างล่าง

“เชี่ย!”

ฉินรั่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังอย่างทุลักทุเล มือปาดหน้าปาดตา รอยยิ้มแป้นที่เคยมีแทบจะค้างเติ่ง เขารีบกำหนดให้เจ้ากระต่ายเป็นพวกพ้องเพื่อป้องกันไม่ให้มันถูกไฟเผาไปอีกราย พลางกัดฟันกรอด “นายทำบ้าอะไรเนี่ย!”

ไป๋หยางนั่งอยู่บนอุ้งมือของกระต่าย รูปร่างของเขาจึงยิ่งดูผอมบางและตัวเล็กจิ๋ว ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงอ่อนโยนกระจ่างใส ชวนให้ผู้คนรู้สึกเคารพยำเกรงและเชื่อมั่นในตัวเขาโดยไม่รู้ตัว

“ช่วยนายไงครับ”

【โคตรเท่เลย กระต่ายตัวนี้โหดเกินไปแล้ว ทำไมฉันไม่มีสิ่งประหลาดแบบนี้บ้างนะ】

【ต้องยอมรับเลย กระต่ายตัวนี้โตขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย ถ้าว่างจัดแล้วพาไปเดินเล่นในเขตเมืองสักสองรอบ จะไม่วุ่นวายตายชักเหรอ】

【ตอนนี้ใครจะกล้าทำแบบนั้น คนของทางการจับตาดูอยู่นะ ถ้าโดนขับออกจากเขตอยู่อาศัยทั้งหมดเพราะเรื่องแค่นี้ ไม่เท่ากับหาเรื่องทรมานตัวเองเรอะ】

【กระต่ายตัวนี้จะทำอะไร มันพ่นไฟได้เหรอ】

【ไฟกำลังจะดับแล้ว มัน… คิดจะเอาตัวเข้ากองไฟเหรอ】

“นายคิดจะเอาตัวเองเป็นฟืน เพื่อเร่งไฟให้โหมขึ้นมาใหม่เหรอ” ฉินรั่งถาม

“ฉลาดจัง” ไป๋หยางยิ้ม

ฉินรั่งมองกระต่ายตัวนั้นสลับกับไป๋หยางที่กำลังยิ้มแป้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แล้วเอ่ยขึ้น “นายไม่ต้องยอมสละขนาดนี้ก็ได้ ไฟของฉันถ้าลุกขึ้นมาแล้ว มันจะไม่เหลืออะไรไว้เลยนะ”