บทที่ 67 สิ้นสุดด่าน

ไป๋หยางเอียงคอ มองตาจิ้งจอกที่เคร่งขรึมของฉินรั่งแล้วหัวเราะ "คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย ผมจะเอาตุ๊กตากระต่ายของตัวเองไปให้พวกคุณเผาได้ยังไง คิดมากไปแล้วมั้ง"

ฉินรั่ง "หา?"

【หา??】

【อ้าว ไม่ใช่เรอะ?】

【พวกเรากลายเป็นตัวตลกเฉย】

【เสียแรงที่เมื่อกี้อุตส่าห์ซึ้งกินใจจริงๆ】

หลินเนี่ยหรานที่อยู่นอกห้องถ่ายทอดสดยกยิ้มมุมปาก ความเข้าใจผิดนี่ดีจริงๆ อารมณ์คนดูพลิกไปพลิกมาแบบนี้ ค่าชื่อเสียงพุ่งกระฉูดเลย

"สละกระต่ายของผมเพื่อของพรรค์นี้ ไม่คุ้มหรอก" ไป๋หยางตบอุ้งเท้ากระต่าย "ไป ผลักตึกทั้งหมดลงกองไฟ เติมเชื้อเพลิงให้พวกมันหน่อย!"

กระต่ายยืดขาถีบส่ง ท่อนขาหนาใหญ่กวาดเตี้ยๆ เสียงแหวกอากาศดังสนั่นพร้อมกับสิ่งปลูกสร้างที่พังทลายลงมาเป็นแถบ กระแทกพื้นจนกลายเป็นหลุมยักษ์หลายหลุม

ทุกคนรีบหยุดมือ หลบสิ่งปลูกสร้างที่ถล่มลงมากันจ้าละหวั่น

แผ่นไม้ที่แตกกระจายร่วงลงสู่กองไฟ เปลวไฟที่ริบหรี่พลันพวยพุ่งสูงขึ้นมาทันที แม้พลังงานเหนือศีรษะจะออกแรงกดลงมาอีกระลอก ก็ไม่อาจกดเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระพือลงได้

คราวนี้ท้องฟ้าปล่อยโซ่ตรวนหลายเส้นพุ่งออกมาอย่างทันท่วงทีหมายจะล่ามกระต่ายไว้ แต่พอเข้าใกล้ตัวมัน ก็ถูกหมีน้อยตัวหนึ่งที่ห้อยอยู่บนตัวกระต่ายตบกระเด็นไปทั้งหมด

"เคร้ง!"

เจ้าหมีน้อยตัวนั้นดูไม่สะดุดตาเลยสักนิดบนตัวกระต่าย แต่การตบโซ่เหล็กกระเด็นทีละฝ่ามือนั้นกลับทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง

นั่นไม่ใช่โซ่เหล็กธรรมดา แต่เป็นโซ่ตรวนแห่งกฎ ของที่โดนเข้ามีหวังตายสถานเดียวชัดๆ! แต่ตุ๊กตาตัวนั้นกลับตบมันกระเด็นไปง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ?

"อย่าให้โซ่พวกนี้แตะโดนตัวเรานะ" ไป๋หยางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งกฎอันเข้มข้นจากโซ่ตรวนเหล่านั้น คราวก่อนในตอนกลางคืน โซ่ตรวนก็เคยผนึกความสามารถของกระต่ายเอาไว้ ไม่อย่างนั้นแค่กลืนดวงจันทร์เข้าไป ไม่ถึงกับทำให้ตุ๊กตาพังหรอก

กว่าเขาจะซ่อมเสร็จไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าถูกกฎนี่ผนึกไว้อีก คงขายหน้าแย่

หมีน้อยพยักหน้า ความเร็วในการเหวี่ยงหมัดยิ่งทวีขึ้น มันเตะโซ่เหล็กที่ใหญ่กว่าตัวเองกระเด็นไปทีละเส้น ราวกับกำลังเล่นของเล่นฝึกปฏิกิริยาตอบสนอง เตะปลิวเส้นแล้วเส้นเล่า

ขณะที่กระต่ายทำลายตึกสูงส่วนใหญ่จนราบเป็นหน้ากลอง ฉินรั่งเห็นดังนั้นจึงเปิดเครื่องมือสื่อสารทันที

"ขนพวกของติดไฟง่ายโยนเข้ากองไฟ เร่งไฟให้แรงขึ้น!"

ทุกคนกระจายตัวออกไปทันควัน สิ่งประหลาดที่มีความสามารถแปลกๆ ถูกปลุกขึ้นมาใช้งานทีละอย่าง

มือยักษ์ข้างหนึ่งคว้าซากเรือนไม้ที่พังทลายโยนเข้าไปยังแนวเพลิงเบื้องหน้า เปลวไฟอันริบหรี่พลันโหมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ไม่ไกลกันนั้น พายุงวงช้างลูกหนึ่งกวาดม้วนเชื้อเพลิงเหวี่ยงลงสู่กองไฟรอบทิศทาง ควบคุมจุดตกได้อย่างแม่นยำ

"หัวหน้า พวกเราไม่มีสิ่งประหลาดที่พอจะช่วยได้เลยอะ"

ฟางอี้ถลึงตาใส่ลูกทีมตัวเอง "งั้นแกก็ไปช่วยออกแรงยกของสิ! ซากศพสิ่งประหลาดนั่นก็น่าจะเผาได้มั้ง? โยนเข้าไป อย่าให้เสียของ"

ฉินรั่งมองกระต่ายที่เดินไปทางไหน ด้านหลังก็มีคนกลุ่มหนึ่งคอยตามเก็บกวาดตรงนั้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ

เปลวไฟที่ได้รับเชื้อเพลิงจากการโหมกระหน่ำของทุกฝ่ายค่อยๆ ลุกโชนขึ้น กลืนกินถนนทั้งสายจมหายไปในทะเลเพลิง รุนแรงและดุเดือดยิ่งกว่าไฟในตอนแรกเสียอีก

ท่ามกลางแสงเพลิง ขนปุยของกระต่ายถูกรมจนดำเกรียม พวกสิ่งประหลาดกรีดร้องโหยหวนในกองไฟ เศษเถ้าถ่านปลิวว่อนบดบังไอร้อนของแสงอาทิตย์ สภาพราวกับนรกบนดิน

ยังดีที่ไฟนี้ไม่มีควัน ในอากาศมีเพียงสะเก็ดเถ้าถ่านชิ้นใหญ่ลอยละล่องไปตามสายลม

"ด่านใกล้จะผ่านแล้ว"

เมื่อไป๋หยางเติมเชื้อเพลิงให้กองไฟกองสุดท้ายจนพอ พลังงานโดยรอบก็เริ่มกระจายตัวออก โลกทั้งใบพลันมืดหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด

แม้ดวงอาทิตย์จะยังอยู่ แต่แสงสว่างกลับริบหรี่ลงไปมาก

ท้องฟ้าของโลกประหลาดเริ่มซีดจางลงช้าๆ เปลวไฟรอบด้านก็เริ่มเลือนรางดูคล้ายภาพลวงตา

กระต่ายยักษ์หยุดการทำลายล้าง โซ่ตรวนแห่งกฎถูกหมีน้อยจับผูกปมพันกันไว้ แล้วเหยียบแน่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า ไม่ไกลออกไป ยังมีหญิงสาวชุดขาวเปื้อนเลือดคนหนึ่งยืนมองเปลวเพลิงนี้อย่างเงียบงัน

รอบตัวเธอมีซากสิ่งประหลาดกองพะเนิน หนามแหลมแต่ละเส้นลากซากเหล่านั้นเหวี่ยงเข้าสู่ทะเลเพลิงอย่างรวดเร็ว ว่องไวปานนั้น ไม่มีเค้าความอ่อนแอแตะนิดแตะหน่อยก็หักแบบที่แสร้งทำเลยสักนิด

ฉินรั่งรู้สึกได้ว่าพลังงานรอบตัวกำลังร่วงดิ่งเป็นขั้นๆ จากระดับ B สู่ระดับ C ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีสั้นๆ

เมื่อพลังงานลดต่ำกว่าระดับ C ไม่ว่าจะเป็นร่างที่อยู่ในทะเลเพลิงหรือไม่ ต่างก็แปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

นั่นคือร่างของผู้คนที่เต็มไปด้วยบาดแผล มีทั้งชายหนุ่มหญิงสาวหน้าตาดี ทั้งผู้ชายและผู้หญิงวัยฉกรรจ์ รวมถึงคนแก่และเด็ก

พวกเขาเหม่อมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ราวกับกำลังโหยหาบางสิ่ง

เบื้องหลังร่างโปร่งแสงเหล่านี้ บ่อนพนันทั้งสี่ฤดู ชุน เซี่ย ชิว ตง ยังคงตั้งตระหง่าน ไม่ได้รับผลกระทบจากกำแพงไฟสูงหลายเมตรโดยรอบแม้แต่น้อย

แม้บ่อนพนันนี้จะเป็นเพียงแค่สื่อกลาง คนที่กินคนจริงๆ คือคนที่อยู่เบื้องหลัง และเมื่อสิ่งประหลาดมาเยือน คนที่กินคนก็คือสิ่งประหลาดที่ชักใยอยู่เบื้องหลังอีกทอดหนึ่ง

ตัวบ่อนพนันเองเป็นเพียงสิ่งปลูกสร้างธรรมดา ไม่ได้มีพลังอะไรเลย

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างก็ผูกพันกับบ่อนพนันนี้อย่างแนบแน่น การมองดูบ่อนพนันที่เต็มไปด้วยบาปหนายังคงตั้งตระหง่านอยู่ ทำให้พวกฉินรั่งรู้สึกขัดตาในใจ

ไป๋หยางมองดูก็รู้สึกหงุดหงิดพิลึก ชื่อด่านคือ สวรรค์·เสพติด คนติดการพนันถูกกำจัดไปแล้ว แต่ตัวสวรรค์ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

【ยินดีด้วย คุณผ่านด่าน ‘สวรรค์·เสพติด’ ได้อย่างสมบูรณ์】

【สำหรับผีพนันที่เปี่ยมสุข ที่นี่คือสวรรค์ที่ทะยานขึ้นฟ้าในก้าวเดียว

สำหรับผีพนันที่ทุกข์ตรม ที่นี่คือนรกแห่งการเสพติด

สำหรับคุณแล้ว ที่นี่คืออะไรกันแน่?】

【ด่านจะพังทลายลงในอีกสามนาที กรุณาออกจากด่านโดยเร็ว】

เปลวไฟในด่านยิ่งทวีความรุนแรงและลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ รอบด้านไม่มีที่ให้ยืนอีกต่อไป คนที่ยังมีชีวิตรอดต่างทยอยออกจากด่าน มีเพียงฉินรั่งที่ยังคงไม่ขยับเขยื้อน

"พวกนายยังไม่ไปอีกเหรอ" หวังเสี่ยวเสี่ยวที่เหงื่อโซมกายถามขึ้น

"ไม่รีบหรอก" ฉินรั่งยิ้ม "รอเพื่อนอยู่น่ะ เขาใกล้เสร็จแล้ว"

"งั้นพวกเราไปก่อนนะ ไว้เจอกัน!"

ผ่านไปอีกหนึ่งนาที คนก็ออกไปเกือบหมด แม้แต่เถาหยวนกับเซิ่งฉิงเฉียวก็ล่วงหน้าออกไปก่อน คนของทางการข้างนอกคงรอพวกเขานานแล้ว ทั้งคู่จึงต้องรีบออกไปรายงานตัวก่อน

ฉินรั่งกับอันอิ๋งยังคงอยู่ต่อ เปลวไฟข้างกายฉินรั่งไม่อาจแผ้วพานพวกเขาทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย

ยอดคนดูในห้องถ่ายทอดสดไม่ได้ลดฮวบลงเลยสักนิด เดิมทีเมื่อด่านจบลง ห้องถ่ายทอดสดก็ควรจะปิดตัว ทว่าพอเห็นฉินรั่งกับอันอิ๋งยังไม่ออกมา ทางการจึงอดทนรอต่ออีกหน่อย

ผู้คนที่ดูการถ่ายทอดสดรวมถึงมุมกล้องต่างก็จับจ้องไปยังกระต่ายที่เคลื่อนตัวไปถึงบ่อนพนัน·ชุนเหมือนกับฉินรั่ง

ไป๋หยางกับกระต่ายยืนอยู่ข้างตึกสูง ร่างกายอันมหึมาทำให้ตึกแห่งนี้ดูเหมือนของเล่นจำลองไปถนัดตา

กระต่ายกำหมัดแน่นชูขึ้นสูง ไป๋หยางปีนขึ้นไปบนหัวกระต่าย ท้าทายความร้อนจัดของแสงอาทิตย์พลางโบกมือยิ้มร่าอย่างฮึกเหิม "พังมันให้เรียบ!"

"ตูม!!"

บ่อนพนันข้างเคียงหลายหลังพังทลายลงพร้อมกับบ่อนพนัน·ชุน หมัดปุกปุยฟาดซ้ำลงมา ปิดฉากบ่อนพนันอันหรูหราลงอย่างสิ้นเชิง

ภาพสุดท้ายที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดได้เห็น คือกระต่ายตัวเดิมที่คุ้นตาอ้าปากกว้าง กลืนดวงอาทิตย์เข้าไปในคำเดียว

【ด่านสิ้นสุดลงแล้ว บังคับตัดการเชื่อมต่อ】

เบื้องหน้าของไป๋หยางมืดสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีเลือดจะผุดขึ้นมา

【ออกมาแล้ว ออกมากันหมดแล้ว!】

【คุณพระช่วย เจ้ากระต่ายนี่มันเขมือบได้ทุกอย่างเลยเหรอวะ สิ่งประหลาดตัวนี้โคตรเจ๋ง มาจากด่านไหนเนี่ย อย่างน้อยต้องเป็นสิ่งประหลาดระดับ B แน่ๆ ใช่ไหมเนี่ย】