บทที่ 68 ข้อควรรู้ในการใช้งานระบบ

ด่านปิดตัวลงแล้ว แต่ห้องถ่ายทอดสดยังคงเปิดอยู่ ในขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ เสียงระบบก็ดังขึ้นในหูของหลินเนี่ยหราน คอยรายงานแต้มชื่อเสียงที่พุ่งขึ้นไม่หยุด

เขายกมือคลึงหู ชำเลืองมองยอดแต้มชื่อเสียงคงเหลือที่ทะยานขึ้นมาอีกสองหมื่นกว่า มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

รวมทั้งหมดหนึ่งแสนห้าหมื่นแต้ม เมื่อบวกกับการที่ทางการจะสืบสวนเรื่องของเขาในภายหลัง รวมทั้งการบอกเล่าปากต่อปากของพวกทีมตัวเอก ในช่วงสองสามวันต่อจากนี้ เขาคงไม่ขาดแคลนแต้มชื่อเสียงแล้ว

หากอยากให้แต้มชื่อเสียงพุ่งพรวด ก็ต้องทำให้พวกทีมตัวเอกและคนที่มีวาสนาสูงส่งประทับใจในตัวเขาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งจริงๆ แล้วร่างแยกทั้งหลายของเขายังขาดตรงจุดนี้ไปอีกช่วงตัว

การ์ดของเขาแทบไม่ได้แลกเปลี่ยนข้อมูลอะไรกับคนพวกนั้นมากนัก จุดนี้คงทำได้เพียงพึ่งพาไป๋หยางที่คุยง่ายที่สุด ค่อยๆ แย้มพรายให้พวกเขารู้ทีละนิด

ไม่อย่างนั้นก็ต้องทำเหมือนครั้งนี้ อาศัยโอกาสจากการถ่ายทอดสดครั้งใหญ่เพื่อเปิดตัว แม้ความชอบและความประทับใจของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่แต้มชื่อเสียงที่คนมหาศาลขนาดนี้มอบให้ก็ไม่อาจดูแคลนได้เลย

【ระบบ เปิดระบบสุ่มการ์ดร่างแยก】

เพราะอยู่บนรถไม่สะดวกขยับตัว หลินเนี่ยหรานจึงออกคำสั่งกับ 007

หน้าต่างโปร่งแสงกางออก ยังคงเป็นหลุมดำที่คุ้นเคย เพียงแต่คราวนี้ ด้านล่างหลุมดำที่แสดงตัวอักษร 1,000/ครั้ง และ 10,000/สิบครั้ง มีข้อความเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งบรรทัด

【หลังจากระบบอัปเกรดแล้วจะเปิดตู้การ์ดระดับกลาง】

หลินเนี่ยหรานเอานิ้วจิ้มเจ้าก้อนกลม "ระบบ ตู้การ์ดยังแบ่งเป็นระดับต้น กลาง สูง ด้วยเหรอ?"

【ใช่แล้วโฮสต์ คุณบรรลุภารกิจมือใหม่ในการเก็บแต้มชื่อเสียง 1,000, 10,000 และ 100,000 แต้มในระยะแรกได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้ขอมอบคู่มือระเบียบการใช้งานระบบร่างแยกเป็นรางวัลหนึ่งฉบับ】

007 เอ่ยพลางส่งม่านแสงขนาดยาวมาให้หลินเนี่ยหราน

เมื่อได้ระเบียบการมาอย่างกะทันหัน หลินเนี่ยหรานก็หรี่ตาลง "ถ้าผมไม่เอ่ยถาม นายจะให้ระเบียบการฉบับนี้กับผมไหม?"

【ไม่ แต่จะให้รางวัลอย่างอื่นแทน】

เสียงเครื่องจักรของ 007 ราบเรียบไร้อารมณ์ เป็นท่าทีแบบว่าไปตามหน้าที่โดยสิ้นเชิง

ปลายนิ้วของหลินเนี่ยหรานเคาะข้างขาเบาๆ ชายหนุ่มสวมหน้ากากข้างกายจ้องเจ้าก้อนกลมของ 007 อย่างหงุดหงิด กริชในมือยื่นออกไปแล้ว

จู่ๆ 007 ก็รู้สึกเย็นวาบในหัวขึ้นมา ยังไม่ทันที่สมองกลจะตอบสนอง หลินเนี่ยหรานก็กดมือของชายหนุ่มที่เตรียมจะลงมือเอาไว้อย่างชำนาญ ก่อนจะแตะเปิดระเบียบการที่มันให้มาอ่านดู

ชายหนุ่มสวมหน้ากากชะงักไป เขาดึงมือกลับแล้วชะโงกหน้าเข้ามาอ่านด้วยกันข้างๆ

【ข้อควรรู้ในการใช้งานระบบร่างแยกสูตรโกง:

หนึ่ง ระบบนี้ยินดีรับใช้โฮสต์ด้วยความจริงใจ เมื่อผูกพันธะแล้วจะไม่สามารถยกเลิกได้

สอง ระบบร่างแยกในปัจจุบันอยู่ในระดับต้น การทำภารกิจเพื่อรับแต้มชื่อเสียง แต้ม และค่าสวมบทบาทที่สอดคล้องกันสามารถอัปเกรดระบบได้ ระบบที่อัปเกรดแล้วจะมีตู้การ์ดระดับสูงขึ้นและสิทธิ์การเข้าถึงร้านค้า เป็นต้น

สาม หลังจากสุ่มได้ร่างแยกแล้ว จะไม่มีร่างแยกเดิมปรากฏในตู้การ์ดอีก โปรดทะนุถนอมชีวิตของร่างแยก

สี่ หลังจากร่างแยกเสียหายจะไม่สามารถซ่อมแซมได้

ห้า ร่างแยกจะกลายเป็นร่างสมบูรณ์ได้ก็ต่อเมื่อเติมเต็มปูมหลังแล้วเท่านั้น

…】

ห้าข้อแรกเห็นได้อย่างชัดเจน แต่หลังจากข้อห้าเป็นต้นไปกลับกลายเป็นตัวอักษรโมเสกที่เขาอ่านไม่ออก

"007 นี่มันเรื่องอะไรกันอีก?"

【โฮสต์ ระเบียบการพวกนี้ส่วนใหญ่จำเป็นต้องให้ระบบอัปเกรดเป็น V2 ก่อนถึงจะดูได้ ปัจจุบันระดับอยู่ที่ V1】

"ตอนนี้ผมต้องทำยังไงถึงจะอัปเกรดได้? แล้วตู้การ์ดหลังอัปเกรดจะเป็นแบบไหน?"

【ตอนนี้โฮสต์ยังขาดแต้มชื่อเสียงอีก 50,000 แต้มถึงจะอัปเกรดได้ การอัปเกรดระบบต้องใช้แต้มร้านค้า 100,000 แต้ม】

【หลังจากอัปเกรดเป็น V2 ร้านค้าระบบจะเปิดอย่างถาวร ตู้การ์ดระดับต้นจะปลดล็อกเป็นระดับกลาง ในตู้การ์ดจะมีโอกาสพบการ์ดสูงสุดถึงระดับ SS ทุกครั้งที่ตู้การ์ดอัปเกรดจะมีการการันตีในการสุ่มสิบครั้งแรก 007 แนะนำให้โฮสต์สะสมแต้มชื่อเสียงให้พอ แล้วค่อยสุ่มการ์ดหลังอัปเกรดจะดีกว่า】

007 บอกทุกอย่างเท่าที่บอกได้ หลินเนี่ยหรานเองก็ไม่ใช่คนดันทุรัง ในช่วงนี้สิ่งที่เขาต้องการคือการ์ดที่มีความสามารถเก่งกาจ หากสุ่มได้การ์ดระดับต่ำมาอีก เกรงว่าคงเอามาใช้งานไม่ได้ในเร็ววัน

ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้แก้ปัญหาเรื่องแต้มก่อนดีกว่า ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สองวันก่อนที่ร้านค้าชั่วคราวจะปิดตัวลง

คิดได้ดังนั้น เขาก็กางฝ่ามือออก พลังจิตสายหนึ่งไหลกลับเข้าที่ การ์ดนักเชิดหุ่นระดับ F สีฟ้าและการ์ดตุ๊กตาที่มีขนาดย่อมกว่าอีกสองใบก็กลับคืนสู่มือเขา

การ์ดตุ๊กตาทั้งสองใบเป็นรูปของตุ๊กตาสองตัว ตัวหนึ่งเป็นกระต่ายกำลังยิ้ม อีกตัวเป็นหมีน้อยเกรี้ยวกราด

สิ่งที่กลับมาพร้อมกับการ์ดร่างแยกยังมีไพ่โจ๊กเกอร์แดงหนึ่งใบ และตุ๊กตาแมวน้อยที่ตกลงมาข้างขาของเขาพลางส่งเสียงเรอออกมา

ตุ๊กตาแมวตัวนี้ทำออกมาไม่ใหญ่นักเพราะติดปัญหาเรื่องวัสดุ มีขนาดแค่เท่าฝ่ามือ ทั่วทั้งร่างขาวผ่อง สวมชุดกระโปรงสีเหลือง ดูนุ่มฟูน่ารักเป็นอย่างยิ่ง

หลินเนี่ยหรานกดพุงกลมๆ ของมันเบาๆ เจ้าแมวน้อยขยับตัวอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็นอนแผ่อยู่บนตัก ปล่อยให้หลินเนี่ยหรานลูบคลำตามใจชอบ

ในด่าน หลังจากกระต่ายกลืนดวงอาทิตย์ลงไป เจ้าแมวน้อยก็เป็นฝ่ายลงมือ มันตัดดวงอาทิตย์ในท้องของกระต่ายให้กลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วนอย่างเงียบเชียบ

ความสามารถของแมวน้อยไม่ได้สุ่มได้การย่อยตามที่ไป๋หยางต้องการ แต่เป็นการตัดเฉือนเชิงรุก มันย่อยไม่ได้ แต่สามารถทำลายและดูดกลืนพลังงานของอีกฝ่ายได้

ระหว่างตัดเฉือน เจ้าแมวน้อยดูดกลืนพลังงานเข้าไปมากเกินไปจนแน่นท้อง ชั่วขณะนี้จึงยังกลับเข้าไปในการ์ดไม่ได้

ดวงอาทิตย์ที่ถูกกลืนกินไปนั้นได้ประกอบเศษชิ้นส่วนขึ้นมาใหม่ภายใต้อุ้งมือของแมวดำ จนเติมเต็มไพ่ใบสุดท้ายในมือเขาได้สำเร็จ

ไพ่โจ๊กเกอร์แดงสีชาดที่กำลังเต้นระบำอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงและฉีกยิ้มอย่างเจิดจ้า

หลินเนี่ยหรานหยิบไพ่ที่เหลืออีก 53 ใบออกมา โจ๊กเกอร์แดงก็กลับเข้ากองโดยอัตโนมัติ

ไพ่โจ๊กเกอร์ใบใหญ่และใบเล็กเบิกตาขึ้นพร้อมกัน เสียงหัวเราะอันบิดเบี้ยวบ้าคลั่งของตัวตลกดังแว่วออกมาจากไพ่ พาให้ผู้ฟังเผลอยกมุมปากตาม อยากจะร่วมหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไปด้วย

【ต้องการใช้ฟังก์ชันตรวจสอบของระบบหรือไม่?】 007 สแกนรอบตัวการ์ดหนึ่งรอบ ก่อนจะส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา

"นายมีฟังก์ชันแบบนี้ด้วยเหรอ?" หลินเนี่ยหรานประหลาดใจ

【นี่เป็นเพียงฟังก์ชันพื้นฐานของระบบเท่านั้น】

"งั้นก็ตรวจเลย" กฎของวัตถุประหลาดล้วนต้องให้ผู้คนไปคาดเดาและทดลองกันเอาเอง การที่ระบบสามารถตรวจสอบได้โดยตรงถือว่าช่วยหลินเนี่ยหรานได้มากจริงๆ

หากไม่มีเส้นตายห้าปีแขวนอยู่บนหัว ตอนนี้หลินเนี่ยหรานคงเปิดร้านตรวจสอบเล็กๆ สักร้าน แล้วใช้ชีวิตหลังจากนี้อย่างสุขสบายไปแล้ว

【ตรวจสอบสำเร็จ!】

【วัตถุประหลาด: ไพ่ 54 ใบ

ระดับ: B

ความสามารถที่หลงเหลือ: โพดำ: คัดลอกความสามารถ, โพแดง: เสน่ห์ควบคุม, ข้าวหลามตัด: โจมตีเข้าเป้าแน่นอน, ดอกจิก: โจมตีทางจิต

กฎข้อที่ 1: ชอบเสียงหัวเราะ ชอบความตื่นเต้น หากไม่สังหารวัตถุประหลาดภายใน 120 ชั่วโมงจะฟื้นคืนชีพ

กฎข้อที่ 2: เกลียดการควบคุม เกลียดการถูกบงการ

กฎข้อที่ 3: เกลียดกระต่าย

กฎข้อที่ 4: เกลียดแมวดำ】

"ของดี! ของดีนี่! ฉันจะเอาอันนี้!!"

จู่ๆ ในหัวของหลินเนี่ยหรานก็ปวดแปลบ เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นข้างหู ทิ่มแทงจนหัวคิ้วของเขากระตุกอย่างแรง เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความทรมาน

"เงียบ"

หลังจากมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ในหัวของหลินเนี่ยหรานก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

เขาลืมตาขึ้น มองกริชที่จ่ออยู่บนคออย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะสบตากับชายหนุ่มสวมหน้ากากที่กำลังมองมาด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม เขาเค้นยิ้มอ่อนโยนออกมา "ผมไม่เป็นไร"

แววสังหารวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของชายหนุ่มสวมหน้ากาก เขาดึงกริชกลับไปด้วยความเสียดายอย่างยิ่ง

หลินเนี่ยหรานหลุบตาลง สอดไพ่โจ๊กเกอร์ทั้งสองใบเข้าไปในกองไพ่ธรรมดาอย่างไม่ใส่ใจ พลางครุ่นคิดว่าจะแย่งกริชในมือของชายหนุ่มสวมหน้ากากมาได้อย่างไร

ให้บุคลิกอื่นลงมือเหรอ? ไม่ได้ ถ้าถูกฆ่าสวนกลับมาคงไม่ดีแน่