บทที่ 69 เหล่าเพื่อนร่วมทีมผู้หวนคืน

หลินเนี่ยหรานส่ายหัว ดึงสติกลับมา

พลังของวัตถุประหลาดสำรับไพ่นี้นับว่าทรงพลังและหลากหลายมาก มีทั้งการโจมตี สนับสนุน และควบคุม อีกทั้งยังรับมือกับผีประหลาดสายวิญญาณได้ด้วย ความสามารถทั้งสี่ด้านล้วนใช้งานได้จริง

แม้ความสมดุลแบบนี้จะทำให้พลังแต่ละอย่างขาดพลังระเบิดทำลายล้าง ดูธรรมดาสามัญไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความยอดเยี่ยมของมันเลย

ถึงอย่างนั้นหลินเนี่ยหรานก็ยังไม่คิดจะเก็บมันไว้อยู่ดี กฎเกณฑ์ที่ติดมาด้วยหลายข้อน่ารำคาญเกินไป

กฎข้อที่เกลียดกระต่ายกับแมวดำนั่นยกไว้ก่อน แต่กฎข้อที่สองที่เกลียดการควบคุมและการถูกเชิด แปลว่าไอ้สิ่งนี้พร้อมจะหลุดการควบคุมได้ตลอดเวลา

การที่คนเราใช้การ์ดใบนี้ ก็เท่ากับกำลังเชิดและควบคุมมันอยู่ ถ้าตอนสู้ๆ กันอยู่มันหันแว้งมากัดเขาขึ้นมา ภาพลักษณ์คูลๆ ของเขาจะเหลืออะไร

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกฎข้อแรก มันคือระเบิดเวลาชัดๆ

หลินเนี่ยหรานจึงหลอมรวมวัตถุประหลาดระดับ B ชิ้นนี้เข้าสู่ระบบโดยไม่ลังเล เปิดดูแต้มก็เห็นยอดคงเหลืออยู่ที่ 57,500 แต้ม

ห้าหมื่นแต้มมาจากวัตถุประหลาดสำรับไพ่เมื่อครู่ รวมกับ 5,000 แต้มจากการสังหารวัตถุประหลาดระดับ B เป็น 55,000 แต้ม ส่วนอีก 2,500 แต้มที่เหลือนั้นคือพวกตัวกระจ๊อกที่ฮวาอวี่ฆ่าไปในด่านวัตถุประหลาด และของที่เยว่เย่เก็บเกี่ยวได้ระหว่างทาง

ดูจากความเร็วในการเพิ่มขึ้นของแต้มตอนนี้ เยว่เย่น่าจะเดินทางไปถึงเขตสิ่งประหลาดไป่เหอแล้ว

หลินเนี่ยหรานเปลี่ยนเจ้าเหมียวบนตักที่ย่อยพลังเสร็จแล้วให้กลับเป็นสภาพการ์ด แล้วเก็บการ์ดเหล่านั้นซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ตอนนี้ระบบยังไม่เปิดใช้มิติเก็บของ การ์ดพวกนี้เขาต้องเก็บรักษาไว้เอง หากเผลอทำตกต่อหน้าพวกทีมตัวเอกล่ะก็ ได้บรรลัยแน่

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินเนี่ยหรานก็หันไปมองท้องฟ้าที่มืดลง ความง่วงเริ่มเข้าจู่โจม

เมื่อเห็นว่ายังห่างจากจุดหมายปลายทางอีกพอสมควร เขาจึงบอกให้ระบบช่วยเฝ้าระวังให้ แล้วเอนตัวลงงีบที่เบาะหลัง

การควบคุมการ์ดย่อมผลาญพลังจิตของเขา การ์ดใบอื่นมีพวกบุคลิกต่างๆ ช่วยควบคุมก็ยังพอทำเนา แต่การ์ดไป๋หยางนี่สูบพลังไปค่อนข้างเยอะทีเดียว

ในตอนที่หลินเนี่ยหรานหลับใหลอย่างสงบ ห้องถ่ายทอดสดก็ปิดตัวลงเนื่องจากด่านจบลงอย่างสมบูรณ์

ในเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเฉพาะเขตที่ผ่านการคัดกรองแล้ว ผู้คนต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงเรื่องของไป๋หยาง ฮวาอวี่ เยว่เย่ และองค์กรเบื้องหลัง คลิปตัดจากไลฟ์สดถูกนำมาวิเคราะห์กันแบบเฟรมต่อเฟรม

ประเด็นที่ว่าผู้นำองค์กรเบื้องหลังของทั้งสามคนคือใคร ยิ่งจุดชนวนความอยากรู้อยากเห็นของมวลชนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

พวกมีเจตนาแอบแฝงต่างโยงไปถึงทายาทรุ่นสองรุ่นสามผู้มีสถานะสูงส่งมากมาย จะมีจุดประสงค์อะไรไว้ค่อยว่ากัน แต่พวกชอบมุงดูความสนุกไม่เคยมีน้อยอยู่แล้ว

"คนพวกนี้จะเป็นลัทธิเทพวิบัติอีกกลุ่มหรือเปล่า"

"ไม่ใช่หรอก ลัทธิเทพวิบัตินั่นมีแต่พวกบ้าคลั่ง ชอบทำลายโลก พวกนั้นมันเลวบริสุทธิ์ ไม่กล้าลงมือกับผีประหลาด ได้แต่กัดกันเอง แต่องค์กรจิ้งจอกนี่ไม่เหมือนกัน พวกเขาฆ่าผีประหลาดจริงๆ!"

"องค์กรจิ้งจอก?"

"ใช่แล้ว ทุกคนเรียกกันแบบนี้ ลวดลายของพวกเขามันเหมือนจิ้งจอกเกินไป"

"ฮ่าๆ ตรงกับฉายาของหัวหน้าฉินรั่งพอดีเลย"

"อย่าเพิ่งออกนอกเรื่องสิ คนพวกนี้ฆ่าผีประหลาดแถมช่วยคนก็จริง แต่ผีประหลาดฮวาอวี่นั่นดูผิดปกติเกินไป สายตาที่มองทุกคนดูมืดมนยังไงพิกล ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย"

"ขอแค่ฆ่าผีประหลาดได้ก็เป็นคนดีหมดแหละ จะเป็นผีประหลาดหรือคนก็ช่างเถอะ ถ้าพวกเขาช่วยฆ่าผีประหลาดแถวบ้านฉันได้ ตอนนี้ให้ฉันกราบหัวกระแทกพื้นกี่ทีก็ยอม"

"ว่าแต่องค์กรนี้เข้ายังไงเหรอ มีเกณฑ์อะไรไหม"

"นายดูบอร์ดอีกแล้วเหรอ"

เถาหยวนผลักประตูเข้ามา เห็นชายในชุดสูทสีน้ำตาลเนี้ยบสวมแว่นกรอบดำบนโซฟากำลังขมวดคิ้วอย่างเคยชิน เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะประชุมจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดดุดัน เธอจึงเดินไปข้างหลังเขา "ดูเรื่องพวกเขาอีกแล้วเหรอ"

"อืม รู้ไว้เยอะๆ หน่อยก็ดี เพราะฉันยังไม่เคยเจอพวกเขาเลยนี่"

ชายคนนั้นเหลือบมองเถาหยวน วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงยาวผ้าซาตินสีม่วง สวมหมวกปีกกว้างประดับดอกไม้ ปอยผมสีชมพูสองสามเส้นตกลงมาข้างแก้ม ดูสง่างามราวกับกำลังจะไปร่วมงานเลี้ยงหรูหราที่ไหนสักแห่ง

"ไม่ได้พกอาวุธมาเหรอ" ชายคนนั้นมองสายรัดอาวุธที่ว่างเปล่าตรงเอวของเธอแล้วเอ่ยถามตามสัญชาตญาณ

"เดี๋ยวแม่ฉันก็มาประชุมด้วยน่ะสิ" เถาหยวนนั่งลงบนโซฟา ปัดปอยผมสีชมพูที่ร่วงลงมาไปทัดหลังใบหูเบาๆ "นายก็รู้นิสัยแม่ฉันดี ถ้าสะพายวัตถุประหลาดนั่นมา มีหวังโดนขัดหูขัดตาอีกแน่"

ชายคนนั้นพยักหน้า สายตายังคงจับจ้องโพสต์พูดคุยบนหน้าจอ เถาหยวนหาวออกมาหวอดหนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือแนะนำวัตถุประหลาดแถวนั้นมาเปิดอ่านฆ่าเวลา

ผ่านไปไม่นาน ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง ฉินรั่งและอันอิ๋งที่แต่งตัวตามสบายเดินตามกันเข้ามาติดๆ ในปากยังเคี้ยวอาหารเช้าตุ้ยๆ

"อะ เหล่าหวัง นายยังไม่ได้กินข้าวเช้าชัวร์ใช่ไหม"

ฉินรั่งยิ้มตาหยีแล้วโยนซาลาเปาลูกใหญ่สองลูกไปให้ หวังติ้งเอ่ยขอบคุณ ก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยขึ้น "วันนี้นึกยังไงไม่มาเฉียดฉิวเวลาเนี่ย"

"พอดีติดรถของสปริงมาน่ะสิ" ฉินรั่งยิ้มจนตาหยีเป็นจิ้งจอก

"สปริง?"

"อันอิ๋งเหรอ"

คนในห้องชะงักไปครู่หนึ่ง เถาหยวนเป็นคนแรกที่เก็ทมุก หัวเราะก๊ากออกมาอย่างชอบใจ

อันอิ๋งนึกถึงใบหน้ากวนประสาทของเยว่เย่ขึ้นมา ก็ฟาดฝ่ามือเข้าที่หัวของฉินรั่งอย่างหงุดหงิด

ฉินรั่งไม่ยอมแพ้ สวนกลับด้วยการตบกบาลแห่งความรักเข้าให้ทีหนึ่ง

หวังติ้งได้แต่มองทั้งสองคนตีกันในห้องประชุมอย่างจนใจ รีบกวาดเอกสารบนโต๊ะเข้ามากอดไว้ในอก

"ครึกครื้นกันจังนะ"

น้ำเสียงสาวเท่คุ้นหูดังขึ้นพร้อมการเคาะประตู ทุกคนมองไปทางหน้าห้องตามสัญชาตญาณ

นอกประตูมีหญิงสาวผมดำร่างสูงกำยำสุขภาพดีราวๆ 185 เซนติเมตรยืนอยู่ ทว่าใบหน้ากลับกลมมนน่ารัก ด้านหลังเธอยังมีเซิ่งฉิงเฉียวในชุดดำเดินตามมาด้วย

"พี่ฉู่!"

หลายคนเดินเข้าไปหาด้วยความยินดี หมี่ฉู่ฉู่หัวเราะร่าพลางเดินเข้ามาสวมกอดเถาหยวน เสียงหัวเราะสดใสกังวานไปทั่วทั้งห้องประชุม

คนอื่นๆ ต่างรู้ดีว่าเธอไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับสิ่งมีชีวิตเพศชาย จึงได้แต่ล้อมวงยิ้มพลางเอ่ยอย่างรู้กัน "ในที่สุดก็กลับมาสักที ครั้งนี้พี่ไปทำภารกิจนานพอดูเลยนะ ตั้งเดือนกว่าแน่ะ"

"ดีแล้วที่พี่กลับมาอย่างปลอดภัย ด่านนั้นรับมือยากขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

หมี่ฉู่ฉู่ส่ายหน้า "ไม่ได้อันตรายใหญ่หลวงอะไรหรอก แค่เป็นด่านที่เล่นกับสันดานมนุษย์น่ะ แถมผู้เล่นที่เข้าไปร่วมดันมีพวกตัวปัญหากับพวกประสาทแดกเยอะไปหน่อย เลยติดแหง็กอยู่ในนั้นนานไปนิด"

"อย่ามัวแต่พูดเรื่องฉันเลย แล้วพวกนายล่ะ ได้ยินว่าพวกนายเจอด่านระดับยากกับคนที่ร้ายกาจสุดๆ เข้าสินะ ก่อนหน้านี้ฉันอยู่ในด่านเลยดูถ่ายทอดสดไม่ได้ เดี๋ยวต้องเล่าให้ฉันฟังแบบละเอียดยิบเลยนะ"

"พี่หวังกำลังนั่งดูอยู่นั่นไง น่าเสียดายที่พอออกจากด่านมา ไป๋หยางก็หายตัวไปเลย ทางการใช้วัตถุประหลาดที่ไว้ตามหากลิ่นอายกับคลื่นพลังแล้วก็ไม่ตอบสนองอะไรสักนิด ไม่อย่างนั้นถ้ากักตัวเขาไว้ได้ คงได้รู้อะไรมากกว่านี้อีกเยอะ"

"เรื่องไป๋หยางคนนั้นเนี่ย เซิ่งฉิงเฉียวบ่นกรอกหูฉันมาตลอดทางแล้วล่ะ" หมี่ฉู่ฉู่ตบไหล่เซิ่งฉิงเฉียวที่เตี้ยกว่าเธอเกือบครึ่งหัว แรงตบมหาศาลทำเอาเซิ่งฉิงเฉียวเซไปวูบหนึ่ง เขาขยับมุมปากอย่างเอือมระอาแล้วรีบถอยห่างจากเธอทันที

"ในที่สุดทีมเราก็อยู่กันพร้อมหน้าสักที ออกภารกิจคราวหน้าพวกนายสองคนอย่าหลุดกลุ่มอีกล่ะ" ฉินรั่งหัวเราะ "ไม่อย่างนั้นตาแก่จวีคงได้มาถามอีกแน่ว่าทีมเราอยากรับคนเพิ่มไหม"

หวังติ้งดันแว่นกรอบดำบนสันจมูกขึ้น เอ่ยว่า "ผมเคลียร์เอกสารช่วงนี้หมดแล้ว พวกตัวอันตรายที่เพิ่งขังเข้ามาใหม่ในทัณฑสถานตอนนี้ก็สงบลงหมดแล้ว ด่านต่อไปผมไปได้"

"คนงานยุ่งตัวจริงเลยนะ" หมี่ฉู่ฉู่นั่งลงข้างเถาหยวนตรงโต๊ะประชุม พาดแขนสองข้างไว้บนพนักพิงเก้าอี้อย่างผ่าเผย "ช่วงนี้ฉันก็ไม่มีด่านที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเข้ามา ออกภารกิจต่อไปพร้อมพวกนายได้เหมือนกัน"