บทที่ 81 เซ่นไหว้ให้สิ่งประหลาด

ฮวาอวี่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นการต่อสู้ ชุดกระโปรงยาวสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดสด เมื่อเห็นหลินเนี่ยหรานหลับสนิท เธอถึงค่อยระบายอารมณ์ด้วยการกระชากเถาหนามในร่างที่ถูกเยว่เย่ฟันจนเละเทะขาดวิ่นออก

ก็แค่การ์ดมนุษย์ระดับ S ที่ออกมาก่อนไม่ใช่หรือไง รอให้ผู้เลี้ยงดูสุ่มได้การ์ดสิ่งประหลาดระดับ S บ้างเถอะ เธอจะอัดหมอนั่นให้เละเลยคอยดู!

แน่นอนว่าเธอแอบคิดอย่างระมัดระวัง ว่าต้องแอบไปอัดเยว่เย่ลับหลังผู้เลี้ยงดู เธอไม่อยากทิ้งความประทับใจแย่ๆ ไว้ให้ร่างหลัก

หลับรวดเดียวจนฟ้าสาง หลินเนี่ยหรานลืมตาจ้องเพดานที่ขึ้นรอยคราบเชื้อราอยู่นาน อ้าปากหาวหวอดใหญ่ไล่ความง่วงงุน

ทว่ายังหาวไม่ทันสุด หยาดน้ำตายังคลอเบ้า ใบหน้าที่สวมหน้ากากก็โผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าเขา

"…เพียะ!"

ชายหนุ่มสวมหน้ากากโดนเขาตบกบาลจนมึน นัยน์ตาสีแดงก่ำเบิกกว้างขึ้นมาทันที จิตสังหารพุ่งพล่านขึ้นสมอง "นายทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"นายไปทำอะไรมา?" หลินเนี่ยหรานยันตัวลุกขึ้นนั่ง กอดอกถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"…" ชายหนุ่มสวมหน้ากากเงียบกริบ มีดสั้นที่เงื้อขึ้นมาพลันลดระดับลง

"นายไม่พูดฉันก็รู้ ไปที่หมู่บ้านมาแล้วใช่ไหม?"

อีกฝ่ายออกห่างจากเขาไปไกลไม่ได้ หลายวันมานี้คงวนเวียนอยู่แถวๆ นี้นั่นแหละ

พอเขามาถึงโรงพยาบาลไป่เหอ อีกฝ่ายก็แวะไปดูที่หมู่บ้านซิ่งฝูฝั่งตรงข้ามได้ เวลาทั้งคืนก็เพียงพอให้ระลึกความหลังแล้ว

เพราะอย่างไรเสีย ที่นั่นก็คือสถานที่ที่พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน

"ไปมาแล้ว" ชายหนุ่มสวมหน้ากากค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก "นายลองทายดูสิ ว่าที่นั่นกลายเป็นสภาพไหนแล้ว?"

"ฉันไม่อยากทาย" หลินเนี่ยหรานปฏิเสธทันควัน

พอเห็นเขาไม่ยอมเอ่ยปากถาม ชายหนุ่มสวมหน้ากากก็แค่นยิ้มเย็นชาและไม่พูดเช่นกัน ทั้งสองคนปากแข็งเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

เขาไม่ถาม ปล่อยให้อีกฝ่ายอึดอัดตายไปเลย

เขาไม่พูด ปล่อยให้อีกฝ่ายอึดอัดตายไปเลย

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันสะอาดสะอ้านและกินอะไรรองท้องเรียบร้อย หลินเนี่ยหรานก็ออกเดินทางไปตามหาทีมตัวเอก

ไม่ได้จะไปช่วยคน แต่จะไปเกาะฟาร์มผีประหลาดต่างหาก

เมื่อมาถึงพื้นที่พักผ่อนของทีมตัวเอก หลินเนี่ยหรานสลับเอาเยว่เย่มาอยู่ข้างกายเรียบร้อย และสั่งให้ระบบเบลอข้อมูลตำแหน่งของตนเอง

ทีมตัวเอกมีเถาหยวนอยู่ บาดแผลเพียงคืนเดียวจึงได้รับการรักษาจนหายดี พวกเขาจึงตัดสินใจอาศัยช่วงที่ฟ้าสว่างเดินทางสะดวก มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลต่อ

หลินเนี่ยหรานเดินไปกลับได้ตั้งห้าหกรอบในคืนเดียว แต่คนกลุ่มนี้ใช้เวลาทั้งวันเพิ่งเดินมาได้แค่ครึ่งทาง ทำเอาหลินเนี่ยหรานทึ่งจนพูดไม่ออก

พลังทำลายล้างของแก๊งคนดวงกุดช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง

ในเขตสิ่งประหลาดมีผีประหลาดชุกชุมอยู่แล้ว ที่นี่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนกลายเป็นผีประหลาดได้ทั้งนั้น หลินเนี่ยหรานเห็นพวกเขาถูกดึงเข้าไปในด่านประหลาดรอบแล้วรอบเล่า และดิ้นรนหลุดรอดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคอยกำจัดผีประหลาดที่ถูกพวกนั้นดึงดูดเข้ามาอยู่รอบๆ ตลอดเวลา ก็พอนึกสภาพออกเลยว่าจุดจบของพวกเขาจะเป็นเช่นไร

เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมระบบถึงได้กระวนกระวายกับความปลอดภัยของพวกเขานัก มันมีเหตุผลอยู่จริงๆ

พอหมดวัน มองดูแต้มที่กวาดมาได้ห้าหมื่นกว่าแต้ม หลินเนี่ยหรานก็พึงพอใจอย่างยิ่ง เมื่อรวมกับยอดเดิมที่มีอยู่ ตอนนี้ก็แตะเจ็ดหมื่นแต้มแล้ว

ค่าชื่อเสียงตอนนี้ก็มีแสนแปดหมื่นกว่า และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง อัตราการเพิ่มขึ้นจากการถ่ายทอดสดครั้งก่อนเริ่มชะลอตัวลงแล้ว แต่การช่วยชีวิตคนเมื่อคืนก่อนทำให้ทีมตัวเอกและพวกตัวร้ายช่วยปั๊มแต้มให้เขาพุ่งพรวดขึ้นมาไม่น้อย

เวินเข่อเข่อคือตัวร้ายของโลกใบนี้ เป็นผู้นำของลัทธิซุ่ยเสิน

จากข้อมูลที่ระบบมอบให้ เวินเข่อเข่อเป็นผู้หญิงที่เชี่ยวชาญการเชือดคอด้วยมีดอาบน้ำผึ้ง เธอมีความคิดรอบคอบ ไหวพริบไม่ได้ด้อยไปกว่าฉินรั่งที่เป็นตัวเอกเลยแม้แต่น้อย อดทนเก่ง กล้าทำ กล้าทุ่มสุดตัว ขาดก็เพียงแค่โชคชะตาของตัวเอกเท่านั้น

แม้ว่าสุดท้ายแล้วการล่มสลายของโลกจะเกี่ยวข้องกับเธออย่างมาก แต่หลินเนี่ยหรานก็ไม่ได้คิดจะลงมือกับเธอในตอนนี้ นี่เป็นบททดสอบที่ทีมตัวเอกต้องเผชิญ

อีกอย่าง การที่ตัวร้ายสามารถมอบค่าชื่อเสียงมหาศาลให้ได้ก็เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง นี่เท่ากับว่ามีเครื่องมือฟาร์มแต้มเพิ่มขึ้นมาอีกเพียบเลยไม่ใช่หรือไง

ไม่แน่ว่าในอนาคตพอมีการ์ดมากขึ้น อาจจะส่งคนส่วนหนึ่งเข้าไปในองค์กรตัวร้ายเพื่อฟาร์มแต้ม แถมยังคอยหาเรื่องป่วนทีมตัวเอกไปในตัวได้ด้วย

ถึงตอนนั้น เขาก็จะมีคนอยู่ทั้งใน "สายขาวและสายดำ" แล้ว

ตอนนี้ยังขาดค่าชื่อเสียงอีกราวสองหมื่นแต้มและแต้มอีกสามหมื่นแต้มถึงจะอัปเกรดระบบได้ อยู่ในเขตสิ่งประหลาดต่ออีกสักวันก็น่าจะพอกลับไปได้แล้ว

คืนนี้กลับไปดูที่บ้านหน่อยแล้วกัน ไปเผากระดาษเงินกระดาษทองเสียที

ตกดึก หลินเนี่ยหรานผละออกจากทีมตัวเอก สะพายกระเป๋าของตัวเอง ร่างแยกทั้งสามร่างล้วนเดินเคียงข้างเขา มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซิ่งฝูพร้อมกัน

ก่อนที่สิ่งประหลาดจะมาเยือน หมู่บ้านซิ่งฝูถือเป็นโครงการที่อยู่ในทำเลทองเลยทีเดียว ระยะห่างระหว่างตึกค่อนข้างกว้าง สิ่งอำนวยความสะดวกภายในครบครัน จำนวนอาคารก็ไม่มาก จัดเป็นหมู่บ้านคุณภาพดี

ทว่าหลังจากการกลายสภาพเป็นสิ่งประหลาด พอมองดูจากระยะไกล ตัวอาคารที่เคยเรียบหรูดูดีกลับทรุดโทรมและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือด กำแพงสีคล้ำกดดันราวกับโลงศพที่ปิดทึบ มีเพียงหลังหน้าต่างอันเลือนรางที่ดูเหมือนจะยังมีเงาร่างมนุษย์สีดำทมิฬ คอยจับจ้องทุกคนที่มองมายังที่แห่งนี้ตาไม่กะพริบ

เมื่อมายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้าน สายลมเย็นยะเยือกพัดกวาดผ่านหลินเนี่ยหรานระลอกแล้วระลอกเล่า ปอยผมของเขาปลิวสะบัดยุ่งเหยิงจนบดบังสายตา

ในดวงตาสีดำขลับ ภายในหมู่บ้านคล้ายจะสะท้อนแสงไฟโทนอุ่นสายแล้วสายเล่าขึ้นมา

เขาเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของผู้คน ได้ยินเสียงหมากรุกกระทบโต๊ะหินเปรี๊ยะปร๊ะของพวกคุณตา ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ ในลานพักผ่อน นั่นคือภาพความทรงจำที่เขามีต่อที่นี่ในอดีต

เส้นผมปรกดวงตา หลินเนี่ยหรานยกมือขึ้นปัดออก หมู่บ้านตรงหน้ายังคงเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงดั่งเดิม

หมู่บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเขตอันตรายระดับ S ตอนนี้กลับไม่สามารถรวบรวมพลังงานได้แม้แต่น้อย หลงเหลือเพียงซากสิ่งปลูกสร้างรกร้างเท่านั้น

หลินเนี่ยหรานเทกระดาษเงินกระดาษทองในกระเป๋าออกมา วิ่งเข้ามาในเขตสิ่งประหลาดกลางดึกสงัดเพียงเพื่อมาไหว้หลุมศพ คงมีแค่เขาคนเดียวแล้วล่ะมั้ง?

อ้อ ยังมีคนบ้าข้างตัวที่เหมือนกับเขาอีกคน

ชายหนุ่มสวมหน้ากากหันมองมาด้วยความสงสัย พลางเร่ง "รีบจุดไฟสิ มัวเหม่ออะไรอยู่"

เยว่เย่ ฮวาอวี่ และไป๋หยางต่างเอียงคอมองเขา

เยว่เย่เอ่ยขึ้น "นี่คือบ้านของร่างหลักเหรอครับ ดูไม่เลวเลยนี่"

ฮวาอวี่ "ผู้เลี้ยงดูเคยอยู่ที่นี่มาก่อน มันจะไม่เสี่ยงอันตรายเกินไปเหรอคะ?"

หลินเนี่ยหรานหลุบตาลง ไป๋หยางจึงทำหน้าที่พูดแทนเขา "จุดไฟเถอะ ดึกมากแล้ว"

007 มองดูภาพเหตุการณ์นี้ ข้อมูลระบบพลันแปรสภาพเป็นโค้ดขยะอีกคำรบ

ว่าแล้วเชียวว่าอย่าไปวิเคราะห์ความคิดของคนบ้า ข้อมูลระบบของมันจะรวนเอา

หลินเนี่ยหรานปูกระดาษเงินกระดาษทองเรียงไว้ กระดาษเหล่านี้ล้วนสร้างขึ้นมาจากวัตถุประหลาดของจริง มีฤทธิ์เป็นยาบำรุงสำหรับผีประหลาด แต่ก็ไม่ได้มากนัก

ในอดีตตอนที่สิ่งประหลาดเพิ่งมาเยือนโลก พกกระดาษเงินกระดาษทองติดตัวไว้บ้างอาจช่วยให้รอดพ้นจากการตามล่าของผีประหลาดได้ด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้อานุภาพของกระดาษเงินกระดาษทองแทบจะกลายเป็นศูนย์ ทำได้เพียงนำมาเผาเซ่นไหว้เท่านั้น

เปลวไฟจากไฟแช็กจุดติดกระดาษเงินกระดาษทอง แผ่นกระดาษทรงกลมสีขาวซีดม้วนงอแปรสภาพเป็นเถ้าถ่านสีดำท่ามกลางเปลวเพลิง

พลังงานอันแผ่วเบาถูกเหนี่ยวนำให้ลอยละล่องเข้าไปในส่วนลึกของหมู่บ้าน

"นายท่าน ผมสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของผีประหลาดในที่แห่งนี้ครับ" ชั่วขณะที่กระดาษเงินกระดาษทองถูกจุดไฟ เยว่เย่ก็พลันเอ่ยขึ้นมา

หลินเนี่ยหรานเองก็รับรู้ถึงความผิดปกติ จึงลุกขึ้นยืนถาม "ระดับสูงไหม?"

"ไม่ด้อยไปกว่าผมครับ"

บางสิ่งบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในหัว เขาสะบัดหน้าหันไปมองชายหนุ่มสวมหน้ากากทันที ทว่ากลับคลาดสายตาจากเงาร่างของอีกฝ่ายไปอีกครั้ง

พอหันกลับมาอีกรอบ ประตูใหญ่ที่เดิมทีอยู่ห่างจากเขาไปพอสมควรกลับร่นเข้ามาประชิดอย่างกะทันหัน เพียงชั่วพริบตาเดียวที่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน หลินเนี่ยหรานก็พบว่าสถานที่รอบตัวเปลี่ยนไปแล้ว

จุดทิ้งขยะที่ส่องแสงสีเขียวสะดุดตายืนตระหง่านอยู่ริมถนน ตึกหมายเลขเก้าและตึกหมายเลขสิบตั้งชิดติดกัน ตัวอาคารอันเวิ้งว้างว่างเปล่าจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของหลินเนี่ยหรานเต้นอยู่คนเดียว

เขาหันกลับไปมอง พบว่าประตูใหญ่ของหมู่บ้านมาโผล่อยู่ด้านหลังของตนเอง เมื่อครู่นี้เขาถูกผีประหลาดของหมู่บ้านแห่งนี้ส่งตัวเข้ามาโดยตรง

นี่เขาโดนเล่นงานเข้าให้แล้ว

ที่แท้ด่านนี้ก็ "ฟื้นคืนชีพ" ขึ้นมาใหม่อีกครั้งแล้วงั้นเหรอ?

"นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลยแฮะ" หลินเนี่ยหรานหันไปมองตึกสูงของหมู่บ้านพลางพึมพำกับตัวเอง

【คำเตือน คำเตือน! โฮสต์เผชิญหน้ากับด่านระดับ S ยืนยันล้างค่าชื่อเสียงและแต้มเพื่อบังคับออกจากด่านหรือไม่!】

เสียงอันร้อนรนของ 007 ดังขึ้นมา หลินเนี่ยหรานยังไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธ เสียงที่ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมก็ดังแทรกเข้ามาอีกระลอก

【คำเตือน คำเตือน! เหล่าบุตรแห่งโชคชะตากำลังเผชิญหน้ากับด่านระดับ S!】