บทที่ 80 ปลดล็อกอาณาเขตต่างมิติ

【อาณาเขตต่างมิติ

ระดับ: SSS

เจ้าของ: หลินเนี่ยหราน (ผูกพันธะแล้ว)

คำอธิบาย: สิ่งหลงเหลือหลังจากการล่มสลายของเผ่าพันธุ์ลึกลับ คุณสุ่มได้มิติระดับสูงสุด นี่คุณเป็นลูกรักของเทพีแห่งโชคหรือไง?】

การ์ดนำโชคใบนี้ใช้ได้คุ้มค่าจริงๆ!

เมื่อเห็นระดับของอาณาเขต หลินเนี่ยหรานก็อดทอดถอนใจไม่ได้

เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเต็มร้อย ชวนเยว่เย่กับฮวาอวี่ที่ต่างก็อยากรู้อยากเห็นพอกันว่า “พวกเราไปเดินดูรอบๆ กันเถอะ ต่อไปที่นี่จะเป็นอาณาเขตของพวกเราแล้ว!”

เยว่เย่และฮวาอวี่ตาเป็นประกายพร้อมกัน แม้จะพอเดาได้อยู่ก่อน ทว่าการมีที่พักพิงอันเป็นอิสระแบบนี้ย่อมเป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับพวกเขาแน่นอน

เดิมทีหลินเนี่ยหรานกะจะอาศัยช่วงเวลาที่การ์ดนำโชคยังทำงานอยู่สุ่มอาณาเขตต่างมิติ แล้วเอาเวลาที่เหลือไปสุ่มการ์ดต่อ ดูว่าพอจะสุ่มการ์ดระดับสูงจากตู้การ์ดระดับต่ำได้ไหม

ทว่า 007 กลับห้ามไว้ โดยบอกว่าดวงของคนเรามีจำกัด หากผลของความโชคดีจากการ์ดเกินขีดจำกัดไป มันจะไปยืมโชคจากตัวเขาในอนาคตมาใช้แทน

ด้วยเหตุนี้หลินเนี่ยหรานจึงตัดใจล้มเลิกความคิดไปอย่างน่าเสียดาย สุ่มอาณาเขตได้ระดับ SSS ก็นับเป็นโชคสองชั้นเกินคาดแล้ว ไว้อยากสุ่มการ์ดค่อยใช้การ์ดนำโชคอีกใบก็ยังไม่สาย ตอนนี้เขาไม่รีบ

สู้ไปดูสถานที่ที่เอาไว้เก๊กเท่และใช้ชีวิตวัยเกษียณในอนาคตของตัวเองจะดีกว่า!

ภายในอาณาเขตนี้ หลินเนี่ยหรานสามารถควบคุมทุกสิ่งได้ตามใจนึก รวมถึงการเทเลพอร์ตย้ายร่างไปมาอย่างไร้ขีดจำกัด ในสถานที่แห่งนี้ ตัวตนของเขาเทียบเท่ากับพระเจ้า

เขาเพียงแค่นึกในใจว่าอยากลอยตัว มวลพลังงานอันนุ่มนวลสายหนึ่งก็โอบอุ้มร่างของเขาขึ้นไปอย่างแผ่วเบาและมั่นคง

หลินเนี่ยหรานเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เหล่าผู้คนในหัวที่เงียบกริบพลันส่งเสียงเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที แต่ละคนต่างอยากออกมาลองดูบ้าง

เขาเมินเสียงในหัวพวกนั้นโดยสิ้นเชิง ก่อนจะเอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “เยว่เย่ ฮวาอวี่ ตามผมมา!”

เพียงไม่กี่นาที เขาลอยตัวผ่านผืนป่าไม้สีขาวอันกว้างใหญ่ ผ่านดงหนามเตี้ยๆ ในแอ่งดิน ผ่านโขดหินและภูเขารูปร่างประหลาดที่ยอดเขาราวกับแตะถึงขอบฟ้า และผ่านทุ่งดอกไม้ป่าหลากสีสันที่บานสะพรั่งทั่วทั้งขุนเขา

เยว่เย่กับฮวาอวี่ตามความเร็วของเขาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ทั้งหมดมาถึงพื้นที่โล่งกว้างผืนใหญ่พร้อมกัน

ใจกลางพื้นที่ว่างเปล่าแห่งนี้ ผืนดินปูทับด้วยแผ่นหินสีขาวชิ้นยักษ์ไร้รอยต่อ ราวกับถือกำเนิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

ก่อนหน้านี้น่าจะเคยมีสิ่งปลูกสร้างใดตั้งตระหง่านอยู่ตรงนี้ แต่ยามนี้กลับหลงเหลือเพียงเศษซากบนพื้นดินเท่านั้น

หลินเนี่ยหรานบินออกไปสำรวจรอบนอกต่อ บริเวณรอบๆ ล้วนเป็นพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่ ภูมิประเทศแปลกตาหลากหลายทอดยาวสลับซับซ้อน สวยน่ะใช่ แต่กลับไร้ซึ่งชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง

พอบินสำรวจไปเรื่อยๆ หลินเนี่ยหรานก็รู้สึกทะแม่งๆ ทำไมที่นี่ถึงไม่มีสิ่งปลูกสร้างเป็นชิ้นเป็นอันสักหลังเลยล่ะ? แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหน

007 ตอบว่า 【โฮสต์ครับ การก่อสร้างบ้านและเฟอร์นิเจอร์จำเป็นต้องซื้อจากร้านค้าครับ】

รอยยิ้มที่มุมปากของหลินเนี่ยหรานหุบลงทันควัน

“…งั้นก็หมายความว่าสิ่งที่ผมซื้อมาคือบ้านโครงสร้างเปล่าเหรอ?”

【จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ครับ】

เมื่อมองดูอาณาเขตที่กว้างใหญ่จนมองไม่เห็นขอบเขต หลินเนี่ยหรานก็รู้สึกปวดตับขึ้นมาทันที

“งั้นนายจะบอกว่า สิ่งที่ผมมีอยู่ตอนนี้ก็แค่ที่ดินว่างเปล่าผืนใหญ่แปลงหนึ่งเนี่ยนะ?”

【เป็นเช่นนั้นครับ】 007 สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต จึงจงใจบินถอยห่างจากหลินเนี่ยหรานไปอีกนิดถึงค่อยตอบ

เยว่เย่มองร่างหลักที่กำลังยิ้มแต่กำหมัดแน่น เขาจึงยกยิ้มมุมปากแล้วขยับเข้าไปปลอบ “นายท่าน แค่ฉันไปฆ่าพวกผีประหลาดเพิ่มอีกหน่อยก็พอแล้ว โมโหไปจะเสียสุขภาพเปล่าๆ”

ฮวาอวี่เหลือบมองเยว่เย่ที่เข้าไปคลอเคลียกับร่างหลัก เธอจึงขยับมาทางฝั่งซ้ายของหลินเนี่ยหรานอย่างแนบเนียน หยาดน้ำตาอุ่นรื้นคลอเบ้าจวนเจียนจะหยด “ผู้เลี้ยงดู ฉันสามารถอยู่ในเขตสิ่งประหลาดเพื่อฆ่าผีประหลาดตลอดไปได้นะคะ เพื่อช่วยให้คุณได้ทุกสิ่งที่คุณต้องการ”

ดวงตาของเยว่เย่แผ่รังสีเย็นเยียบ สายตาที่จ้องมองฮวาอวี่คมกริบประดุจใบมีด “เธอจะฆ่าได้สักกี่ตัวกันเชียว? ไปพยายามเพิ่มเลเวลของตัวเองให้สูงกว่านี้ก่อนเถอะ งานของนายท่าน ฉันจัดการเอง”

ฮวาอวี่มีน้ำตาคลอเบ้า ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับแฝงกลิ่นอายหลอนยะเยือก “ผีประหลาดเข้าใจผีประหลาดด้วยกันดีที่สุด ฉันสามารถอาศัยอยู่ในเขตสิ่งประหลาดตลอดกาลเพื่อช่วยนายท่านฆ่าผีประหลาดได้เรื่อยๆ นายทำได้เหรอ? ผู้ชายไร้ประโยชน์”

เยว่เย่หัวเราะเยาะด้วยความโมโห “งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จงอยู่ที่เขตสิ่งประหลาดไปตลอดกาลเถอะ ข้างกายนายท่าน ฉันจะปกป้องเอง”

“แก!” ฮวาอวี่ที่เป็นผีประหลาดไม่ได้มีฝีปากจัดจ้านเท่าเยว่เย่ เมื่อความโกรธพุ่งสูง เถาหนามรอบกายเธอก็เริ่มงอกเงยอย่างบ้าคลั่ง กิ่งเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมเลื้อยพันตลบแตลงราวกับอสรพิษ แล้วสะบัดพุ่งเข้าใส่เยว่เย่อย่างดุร้าย

หลินเนี่ยหรานเหลียวมองฮวาอวี่ที่มีน้ำตาคลอเบ้า แม้จะรู้ว่าเธอมีสีหน้าโศกเศร้าเปราะบางอยู่เสมอเพราะคุณลักษณะของกฎ ทว่าก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าท่าทางแบบนี้ช่างหลอกตาคนได้เก่งเหลือเกิน

แต่ในเวลานี้เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ การวางตัวระหว่างร่างแยกแต่ละบุคลิกต้องให้ความยุติธรรมเท่าเทียมกัน ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญหาขึ้นได้ง่าย

เยว่เย่เองก็ชักดาบยาวที่เอวออกมา กระดิ่งเงินกระทบกับดาบไม้ท้อเล่มเล็กส่งเสียงกริ๋งกรั๋งกังวานใส

หลินเนี่ยหรานชี้นิ้วไปยังป่าด้านหลังอย่างนิ่งเฉย “ถ้าจะสู้กันก็ไปตรงโน้น อย่าลงมือถึงตายล่ะ”

“รับทราบครับ นายท่าน”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

การ์ดทั้งสองใบแยกย้ายไปตีกันเอง ไม่นานนักก็มีเสียงพลังงานปะทะกันดังกึกก้องแว่วมาจากที่ไกลๆ

หลินเนี่ยหรานไม่สนใจพวกเขา เขาเดินเที่ยวชมอยู่คนเดียวอีกพักใหญ่ กระทั่งแน่ใจว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตจริงๆ จึงค่อยออกจากอาณาเขตต่างมิติ

ตอนนี้โลกภายนอกเข้าสู่ช่วงรุ่งสางแล้ว เขาเทียบเวลาดูพบว่าเวลาทั้งข้างในและข้างนอกเดินเท่ากัน แถมอุณหภูมิข้างในยังกำลังสบาย พอเขาก้าวออกมาข้างนอก จึงโดนความหนาวเย็นยะเยือกของเขตสิ่งประหลาดเล่นงานจนสะดุ้งตัวสั่น

เมื่อสบโอกาสที่ร้านค้าชั่วคราวของระบบยังไม่ปิดตัวลง เขาจึงเปิดเข้าไปดู ในร้านค้าลดราคาไม่มีหมวดหมู่เฟอร์นิเจอร์ขายเลย สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดในร้านล้วนตั้งขายตามราคาเต็ม

พอกวาดสายตาดูรอบหนึ่งในร้านค้า หลินเนี่ยหรานก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันใด แบบแปลนสร้างวิลลาเดี่ยวหลังเล็กที่ถูกที่สุดยังต้องใช้แต้มถึง 5,000 แต้ม แถมยังเป็นแค่สิ่งปลูกสร้างธรรมดาที่ไม่มีฟังก์ชันพิเศษอะไรเลยสักนิด

ถ้าเป็นในโลกที่เขาอยู่ บ้านราคา 5,000 แต้มคงถูกเหมือนได้เปล่า ทว่านี่เขาต้องเอาไปใช้อวดบารมีเพื่อความน่าเกรงขาม การเอาบ้านพรรค์นี้ไปวางไว้ในโลกที่ดูหรูหราอลังการขนาดนั้น ใครเห็นก็รู้ว่าไม่เข้าท่า

ส่วนระดับที่สูงขึ้นไปอย่างสิ่งปลูกสร้างที่ละม้ายคล้ายวิมานของเทพเจ้านั้น ตัวเลขศูนย์ยาวเหยียดหลังราคาทำเอาตาลายไปหมด

พระราชวังนั้นมีชื่อว่าวิมานสวรรค์ ภาพตัวอย่างเป็นพระราชวังศักดิ์สิทธิ์ที่ลอยอยู่กลางเวหา และยังมีวิมานเทพเจ้าหลังอื่นๆ ในระดับราคาเดียวกัน ซึ่งแต่ละแห่งล้วนงดงามเจิดจ้าตระการตาอย่างยิ่ง

หลินเนี่ยหรานจ้องมองแต้มที่เหลือเพียงหมื่นกว่าๆ ด้วยความปวดใจ เขากรองราคาให้อยู่ระหว่างหนึ่งแสนถึงหนึ่งล้านแต้ม ถึงได้เห็นสิ่งปลูกสร้างส่วนที่ตนเองถูกใจบ้าง

เขาไม่อยากซื้อของระดับต่ำมาวางให้รกหูรกตาเพื่อแค่ให้ครบๆ ไป หากต้องการการพัฒนาอย่างแท้จริงในระยะยาว อาณาเขตระดับ SSS ที่เอาไว้ใช้จัดแสดงนี้จะต้องดูดีและยิ่งใหญ่

ทว่าตอนนี้เขายังไม่มีแต้มมากขนาดนั้น จึงทำได้เพียงทยอยซื้อทีละชิ้น แบ่งส่วนซื้อ เพื่อจัดวางโครงสร้างหลักขนาดใหญ่ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างก่อน

หลังจากเลือกบันทึกไอเทมที่ถูกใจไว้สองสามอย่าง หลินเนี่ยหรานก็ปิดหน้าร้านค้าลงพลางถอนหายใจ “จนจริงๆ แฮะ”

【โฮสต์ครับ 007 แนะนำว่าคุณควรอัปเกรดระบบก่อนนะครับ】

“ทำไม มีผลประโยชน์แอบแฝงด้วยหรือไง” หลินเนี่ยหรานเอนหลังพิงก้อนหิน ปรือตามองพลางเอ่ยถาม

【ใช่ครับ ระบบเลเวลสองจะทำประโยชน์ได้หลากหลายกว่า ตู้การ์ดระดับกลางจะเปิดให้ใช้งาน ขีดจำกัดเลเวลของการ์ดจะปลดล็อก และเงื่อนไขจำกัดของการ์ดพิเศษก็จะถูกปลดด้วย หากคุณสุ่มได้การ์ดระดับ SS ขึ้นมา การสังหารผีประหลาดระดับสูงก็จะไม่ขาดแคลนแต้มอีกต่อไปครับ】

แต้ม แต้ม ในหัวมีแต่แต้ม!

“พูดมีเหตุผล แต่ตอนนี้ผมจะนอนแล้ว” หลินเนี่ยหรานเลิกคิดฟุ้งซ่าน เขาหาววอดหนึ่งแล้วปล่อยไป๋หยางออกมาโยนเข้าไปในอาณาเขตต่างมิติ จากนั้นก็สลับเอาฮวาอวี่ออกมาช่วยเฝ้ายามให้เขาแทน