บทที่ 79 ดินแดนไร้สิ้นสุด

ขากลับทำความเร็วได้มากกว่าตอนรีบมาเยอะ ด้วยความตื่นเต้นในใจ หลินเนี่ยหรานแวะรับฮวาอวี่แล้วใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็กลับมาถึงโรงพยาบาลไป่เหอ

พวกเขาไม่ได้เดินเข้าไปข้างในโรงพยาบาลจริงๆ แค่หาห้องว่างแถวนั้นพักชั่วคราวก่อน

ส่วนเจ้าของห้องคนเดิมน่ะเหรอ… เอ่อ ไม่สิ ผีเจ้าของห้อง?

โดนฮวาอวี่มัดแน่นหนาแขวนแกว่งชิงช้าอยู่หน้าประตูโน่นแน่ะ

"เร็วใช้ได้เลย แค่ทิ่มก้นไปหน่อย" หลินเนี่ยหรานวิจารณ์ 'เก้าอี้หนามกุหลาบ' ของฮวาอวี่

ฮวาอวี่ครุ่นคิด "คำพูดของผู้เลี้ยงดู ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" คราวหน้าตอนฆ่าคนคงต้องเหลือกุหลาบไว้เยอะหน่อย ถ้าเอาแผ่นกลีบกุหลาบมารองนั่งคงไม่ทรมานแล้ว

เยว่เย่ยิ้มละมุน "นายท่าน ให้ผมอุ้มท่านเคลื่อนที่ก็ได้นะครับ"

"งั้นอย่าเลยดีกว่า" หลินเนี่ยหรานปฏิเสธทันควัน ก่อนจะรีบเปิดระบบอย่างใจจดใจจ่อ

ฮวาอวี่หัวเราะหึๆ อย่างได้ใจ เยว่เย่จ้องเธอตาขวาง ดาบยาวในมือขยับยุกยิกอยากฟันเต็มทน

พวกเขากำจัดผีประหลาดระดับ A ไปสองตัว ระบบมอบรางวัลเป็นแต้ม 20,000 แต้ม รวมกับของเดิม 58,500 แต้ม ตอนนี้แต้มคงเหลือพุ่งไปถึง 78,500 แต้มจนน่าตกใจ

หลินเนี่ยหรานหยิบวัตถุประหลาดม้าทองสำริดสองตัวออกมา ส่งให้ระบบสแกน

【ตรวจพบผีประหลาด: ม้าทองสำริด แนะนำแต้มรับซื้อคืน: 52,000 แต้ม】

"ผีประหลาดระดับ A ได้แค่นี้เองเรอะ" หลินเนี่ยหรานคว้าหมับเข้าที่ลูกกลมระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ "007 นายมีอะไรอยากจะอธิบายหน่อยไหม"

【โฮสต์ใจเย็นๆ ก่อนครับ ผีประหลาดระดับ A ตัวนี้ถือเป็นระดับต่ำสุดในบรรดาระดับ A ผีประหลาดที่ไม่มีโลกของตัวเอง ระดับขั้นจะต่ำ และพลังงานก็น้อย แต้มเลยน้อยตามไปด้วย】

"แต่ไพ่โป๊กเกอร์ระดับ B ก่อนหน้านี้ยังตั้งห้าหมื่นเลยนะ นี่มันระดับ A เชียวนะ เพิ่มราคาหน่อยสิระบบ"

【ระบบกำลังประเมินใหม่…】

【แนะนำแต้มรับซื้อคืนวัตถุประหลาดม้าทองสำริดที่: 53,000 แต้ม ต้องการรับซื้อคืนหรือไม่】

007 รีบเสริม 【นี่เป็นราคาที่คุ้มค่าที่สุดแล้วครับ】

"ถึงจะเพิ่มมาไม่เท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เพิ่ม" หลินเนี่ยหรานเห็นว่าพอรับได้จึงตบเบาๆ บนลูกกลมระบบ "รับซื้อคืนตัวหนึ่งก่อน"

ดูท่าราคาพวกนี้จะไม่ใช่ตัวเลขตายตัว ยังพอมีช่องว่างให้ราคาขยับขึ้นลงได้

วัตถุประหลาดระดับ A สองตัวมีค่ามาก ตอนนี้แลกไปตัวเดียวก็นับว่าพอแล้ว อีกตัวเขาตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ ข้างกายต้องมีวัตถุประหลาดที่พอจะหยิบมาอวดได้บ้าง

แถมวิธีใช้อย่างหนึ่งของม้าทองสำริดยังเอาไว้ขี่เดินทางได้ ต่อไปออกไปไหนจะได้ไม่ต้องนั่งแท็กซี่ ความเร็วของม้าทองสำริดระดับ A ตัวนี้เร็วกว่ารถยนต์เยอะ ช่วยประหยัดเงินได้ไม่น้อยเลย

【รับซื้อคืนสำเร็จ แต้มคงเหลือของคุณคือ 131,500 แต้ม】

แสนสามหมื่นกว่า! พอแล้ว!

หลินเนี่ยหรานเอ่ยอย่างร้อนรน "ระบบ เปิดร้านค้าชั่วคราว แลกซื้ออาณาเขตต่างมิติ"

【แลกซื้อสำเร็จ! แต้มคงเหลือของคุณคือ 31,500 แต้ม】

แต้มลดฮวบ ม้วนกระดาษสีน้ำตาลหยาบพลันปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า ตกลงสู่ฝ่ามือของหลินเนี่ยหราน

【โฮสต์ครับ เวลาของร้านค้าระบบเหลือไม่ถึง 24 ชั่วโมงแล้ว ตรวจพบแต้มชื่อเสียงคงเหลือของคุณอยู่ที่ 164,030 แต้ม สะสมสิทธิ์เปิด/รีเฟรชร้านค้าชั่วคราวได้สี่ครั้ง การเปิดใช้ร้านค้าชั่วคราวในครั้งถัดไปต้องใช้แต้มชื่อเสียง: 320,000 แต้ม】

【ต้องการใช้สิทธิ์หนึ่งครั้งเพื่อต่อเวลาร้านค้าชั่วคราวหรือไม่】

รีเฟรชงั้นเหรอ

หลินเนี่ยหรานเปิดดูร้านค้า เหนือสินค้าลดราคาจำกัดเวลาพวกนั้นมีปุ่มจำนวนครั้งการรีเฟรชอยู่ สิทธิ์ที่เหลือคือสี่ครั้ง

เขาสามารถใช้สิทธิ์สี่ครั้งนี้สร้างร้านค้าชั่วคราวได้สี่หน หรือจะใช้รีเฟรชสินค้าลดราคาชุดใหม่ได้สี่รอบ!

ของดีนี่หว่า!

เสียดายที่แต้มในมือมีไม่เยอะ คงต้องสะสมไว้ก่อน เผื่อมีของใหม่ชวนน้ำลายสอโผล่มาแล้วไม่มีปัญญาแลก

เขามองกระเป๋าต่างมิติด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์อยู่หลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจแลกการ์ดนำโชคมาอีกสองใบ แต้มเลยเหลือแค่หมื่นกว่าแต้ม

【การ์ดนำโชค

คำอธิบายไอเทม: การ์ดที่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลต่างใฝ่ฝัน

หมายเหตุ: ได้รับความโปรดปรานจากเทพีแห่งโชคลาภเป็นเวลาห้านาที

แต้มที่ต้องใช้: 10,000】

"แต้มนี่ใช้แป๊บเดียวก็เกลี้ยงเลยแฮะ" หลินเนี่ยหรานคีบการ์ดสีชมพูสองใบพลางถอนหายใจ การอัปเกรดระบบยังต้องใช้แต้มอีกหนึ่งแสน ตอนนี้ยังขาดอยู่อีกบานเบอะ แต้มชื่อเสียงก็ยังไม่พอ ในระยะเวลาสั้นๆ คงยังไม่มีทางอัปเกรดระบบได้

หลังจากปิดร้านค้าชั่วคราว เขาก็ก้มมองม้วนกระดาษที่ยอมทุ่มแต้มไปถึงหนึ่งแสนเพื่อซื้อมันมา

【อาณาเขตต่างมิติ

คำอธิบายไอเทม: สร้างมิติที่มีเพียงคุณเท่านั้นที่เปิดออกได้ บุกเบิกอาณาเขตต่างมิติของคุณ

หมายเหตุ: ใจกว้างเท่าไหร่ อาณาเขตก็กว้างใหญ่เท่านั้น!

แต้มที่ต้องใช้: 100,000 แต้ม (โปรโมชันจำกัดเวลา ลดเหลือ 0.01 เท่า)】

【ต้องการใช้งานเพื่อสร้างอาณาเขตต่างมิติหรือไม่】

กล่องข้อความระบบเด้งขึ้นมา หลินเนี่ยหรานถาม 007 "อาณาเขตนี่มันกำหนดมาตายตัวหรือว่าสุ่มเอา"

【เป็นการสุ่มครับ】

"เหลี่ยมจัดจริงๆ" ยังดีที่เขาไม่ผลีผลามกดสร้าง ถ้าสุ่มได้พื้นที่ขยะพังๆ ขึ้นมา เขาไม่ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเลยเรอะ

หลินเนี่ยหรานเริ่มเข้าใจนิสัยของระบบแล้วล่ะ มันไม่คิดจะหลอกเขาหรอก แต่ก็ไม่มีทางยื่นมือช่วยเอง ทำตัวยึดตามหน้าที่ตรงเผงลูกเดียว

"ระบบ ใช้การ์ดนำโชคหนึ่งใบ"

【ใช้งานสำเร็จ】

การ์ดนำโชคใบหนึ่งค่อยๆ แตกสลาย ละอองแสงสีชมพูละเอียดอ่อนเข้าห่อหุ้มหลินเนี่ยหรานไว้ภายใน ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนเจือความรู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินเนี่ยหรานแบมือออก สายลมรอบกายคล้ายกำลังปรับอุณหภูมิให้พอเหมาะที่สุดสำหรับเขา

จู่ๆ เขาก็มีลางสังหรณ์ว่า ทุกสิ่งที่ปรารถนาจะต้องเป็นจริงอย่างแน่นอน

"สร้างอาณาเขตต่างมิติ!"

สิ้นเสียงของเขา ม้วนกระดาษอาณาเขตต่างมิติก็ระเบิดออกดังสนั่น รอยแยกสีดำสนิทสายหนึ่งดูดกลืนตัวเขากับเยว่เย่และฮวาอวี่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เข้าไปพร้อมกัน

【กำลังสร้างอาณาเขตต่างมิติ…】

【สร้างสำเร็จ! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับดินแดนไร้สิ้นสุด】

หลังผ่านความรู้สึกหมุนคว้างตาลาย เสียงกลไกสองประโยคก็ดึงสติของหลินเนี่ยหรานกลับมา

เขารู้สึกเพียงร่างกายเบาหวิว ใต้ฝ่าเท้าไม่ได้เหยียบลงบนกระเบื้องแข็งๆ อีกต่อไป หากแต่เป็นผืนดินสีขาวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ซึ่งช่วยให้จิตใจสงบนิ่ง

หลินเนี่ยหรานเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง พรรณไม้ประหลาดซ้อนทับสลับชั้นเติบโตระเกะระกะ ต้นไม้แต่ละต้นสูงลิบเทียมฟ้า ลำต้นของต้นไม้เหล่านี้เป็นสีน้ำตาล แต่ใบกลับเป็นสีขาวบริสุทธิ์ จุดประกายแสงสีขาวทาบทับทั่วชายเสื้อ ทั้งศักดิ์สิทธิ์และเจิดจ้า

ทว่าโลกทางฝั่งซ้าย กลับเป็นทัศนียภาพอันมืดมิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ผืนดินสีดำทึบแน่น พืชพรรณเกาะกุมด้วยผลึกประหลาดไม่ทราบที่มา ขอบฟ้าสีแดงคล้ำ ดูคาวเลือดและสยดสยอง

ส่วนตัวเขาในยามนี้ กำลังยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างสองฟากฝั่งพอดี โดยมีเยว่เย่ยืนอยู่ในฝั่งสีขาว และฮวาอวี่ยืนอยู่บนฝั่งสีดำ

เมื่อแหงนหน้ามอง ดินแดนแห่งนี้ดูจะกว้างใหญ่ไพศาลเป็นพิเศษ ทั้งท้องฟ้าและผืนแผ่นดินล้วนให้ความรู้สึกเวิ้งว้างว่างเปล่าจนไร้ขอบเขต

นี่น่ะเหรออาณาเขตต่างมิติของเขา?

"ทำไมรู้สึกเหมือนทะลุมิติมาอีกโลกหนึ่งเลยล่ะ" หลินเนี่ยหรานมอง 007 ที่บินวนไปมาพลางเอ่ยถาม

【โฮสต์ครับ ที่นี่คืออีกโลกหนึ่งจริงๆ เป็นโลกที่ล้มเหลวและไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิตแล้ว】

"ถ้าโลกของเราล้มเหลว ก็จะกลายสภาพเป็นแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ"

【โฮสต์ครับ ระดับของโลกใบนี้ก่อนจะล้มเหลว มันสูงกว่าโลกปัจจุบันของคุณมากโขเลยนะครับ】

007 สมกับเป็นลูกจ้างระดับสูงจริงๆ คารมคมคายน่าฟัง ความหมายแฝงก็คือโลกของพวกเขายังไม่ถึงขั้นด้วยซ้ำ

บางทีหลังจากโลกของพวกเขาล้มเหลว อาจจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยท่ามกลางโลกนับหมื่นแสนเลยก็ได้

หลินเนี่ยหรานไม่ได้มีความคิดเวทนาสงสารอะไรพรรค์นั้น ถ้าช่วยไม่ได้จริงๆ… ก็ไม่ต้องช่วยมันซะสิ ตอนนี้ทุกอย่างยังมีหวัง ยังไม่ถึงเวลาต้องมานั่งมองโลกในแง่ร้ายสักหน่อย