บทที่ 100 ฟู่คนโรคจิต

ผ่านไปไม่ถึงสองวัน จี้อวิ๋นก็ได้พบ "พี่ชาย" ของเจียงเฉียว

เวลานั้นเป็นช่วงค่ำเช่นกัน เจียงเฉียวเพิ่งเสร็จจากกิจกรรมไลฟ์สดของแบรนด์เล็กๆ แบรนด์หนึ่งและบินกลับมาจากกว่างโจว พอออกจากสนามบินถึงได้รู้ว่าข้างนอกฝนตกหนัก

ตารางงานครั้งนี้ค่อนข้างกระชั้นชิด ไปเช้ากลับค่ำ สัมภาระจึงแทบไม่มีอะไร เขาเดินทางอย่างเรียบง่ายเงียบเชียบ นอกจากจี้อวิ๋นแล้วยังมีโจวหยวนชวนตามมาด้วยอีกคน

ขอเพียงต้องเดินทางไกล ผู้ช่วยโจวเป็นต้องปรากฏตัวทันที นี่คือเงื่อนไขขั้นต่ำที่ฟู่เฉินเยว่กำหนดไว้สำหรับการออกไปข้างนอกของเขา

แน่นอนว่าเจียงเฉียวไม่ปฏิเสธ ส่วนโจวหยวนชวนยิ่งไม่มีทางปฏิเสธ ตามภรรยาเจ้านายมีแต่ได้กินดีอยู่ดี แถมยังไม่ต้องรับมือกับพวกปีศาจเฒ่าในบริษัท ดีกว่าอะไรทั้งหมด

โจวหยวนชวนเข็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กเพียงใบเดียวพลางกางร่ม "พี่เจียงครับ รถของประธานฟู่มาถึงแล้ว ผมไปส่งนะครับ"

เจียงเฉียวมองเด็กสาวข้างกายที่กำลังหดคอหนาวสั่น แล้วเอ่ยถามว่า "บ้านเธออยู่ที่ไหนเหรอ"

แน่นอนว่าบ้านของจี้อวิ๋นไม่ได้อยู่ที่ไห่เฉิง เธอยังไม่เรียนจบอย่างเป็นทางการจึงยังพักอยู่ในมหาวิทยาลัย ระยะทางค่อนข้างไกลจากสนามบินและต้องต่อรถไฟใต้ดินถึงสามสาย เธอจึงบอกที่อยู่ไปตามตรง

เจียงเฉียวหันไปมองโจวหยวนชวนอีกครั้ง "เฉินเยว่มาคนเดียวเหรอ"

โดยส่วนใหญ่เวลาที่ฟู่เฉินเยว่อยู่กับเขา มักจะขับรถมาเองเสมอ โดยให้เหตุผลอันงดงามว่าไม่อยากให้ใครมารบกวนโลกส่วนตัวของคนสองคน

โจวหยวนชวนรายงานตามจริง "วันนี้ประธานฟู่ไม่ได้พาคนขับรถมาครับ"

เจียงเฉียวมองสายฝนกระหน่ำด้านนอก แล้วหันมามองผู้ติดตามทั้งสองคน ก่อนจะพาขึ้นรถไปด้วยตามหลักมนุษยธรรมอย่างยิ่ง

"ตอนนี้ฝนตกหนัก ที่สนามบินก็เรียกรถยาก ไปส่งพวกเขากลับก่อนเถอะครับ"

ฟู่เฉินเยว่หันไปมองคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง อย่างไรเสียโจวหยวนชวนก็ติดตามฟู่เฉินเยว่มาหลายปี การนั่งรถเจ้านายจึงไม่ได้สร้างความกดดันให้เขาสักเท่าไร ทั้งยังขันอาสาจะเป็นคนขับให้ แต่ก็ถูกประธานฟู่ปฏิเสธไป

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะขับรถนักหรอก แต่เป็นเพราะฝนข้างนอกตกหนักมากจริงๆ อีกทั้งเจียงเฉียวก็ขึ้นไปนั่งประจำที่ข้างคนขับแล้ว หากต้องสลับที่ไปมาจนเปียกฝน คนที่ปวดใจก็คงไม่พ้นตัวเขาเอง

แต่จี้อวิ๋นกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอนั่งหลังตรงแน่ว ก้นแตะเบาะเพียงครึ่งเดียว สองมือวางประสานไว้บนหัวเข่า นิ่งสนิทไม่ไหวติง แม้แต่สายตาก็ยังไม่กล้ามองไปทั่ว

หลังคาจำลองท้องฟ้าประดับดาวเหนือศีรษะงดงามยิ่งนัก เพียงแต่เธอไม่กล้ามองดูมากไป

นี่มันคัลลิแนนเชียวนะ ในชีวิตนี้เพิ่งเคยได้นั่งรถราคาแพงขนาดนี้เป็นครั้งแรก ทำเอาไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหนดี

ไม่เพียงแค่นั้น คนที่กำลังขับรถอยู่ ได้ยินผู้ช่วยโจวเรียกว่าประธานฟู่ นั่นก็คือระดับผู้นำองค์กร อีกฝ่ายดูน่าเกรงขามจนน่ากลัวนิดๆ ทั้งที่ไม่ได้มีท่าทีดุดันอะไร แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ รู้สึกไปเองว่าหากหายใจแรงเกินไปอาจจะถูกลากตัวออกไปทิ้งข้างนอกเสียอย่างนั้น

เจียงเฉียวเอี้ยวหน้าไปมองจี้อวิ๋น ยิ่งเห็นท่าทางเกร็งจนตัวแข็งของเด็กสาวก็อดหัวเราะไม่ได้ "เสี่ยวจี้ แนะนำให้รู้จักนะ นี่พี่ชายผม เธอเรียกเขาว่าคุณฟู่ก็พอ"

พี่ชายคนรัก อย่างไรก็นับเป็นพี่ชายเหมือนกัน

จี้อวิ๋นถึงบางอ้อทันที ที่แท้วันนั้นคนที่เห็นหน้าสตูดิโอก็คือพี่ชายของเจ้านายจริงๆ ด้วย นึกไม่ถึงเลยว่าความสัมพันธ์ของสองพี่น้องจะสนิทสนมกันขนาดนี้ เพียงแต่ทำไมคนหนึ่งแซ่เจียง อีกคนแซ่ฟู่ล่ะ หรือว่าคนหนึ่งใช้นามสกุลตามแม่ อีกคนใช้นามสกุลตามพ่อกันนะ

มิน่าล่ะเธอถึงรู้สึกอยู่เสมอว่าอาจารย์เจียงมีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาจากตระกูลร่ำรวยนี่ช่างต่างออกไปจริงๆ นี่คงเป็นคุณชายใหญ่ประเภทที่เล่าลือกันว่าถ้าแสดงละครได้ไม่ดีก็ต้องกลับบ้านไปสืบทอดมรดกสินะ

ในภายหลังเมื่อจี้อวิ๋นได้รู้ความจริง เธอก็เคยรู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นช่างตาบอดใจบอดเสียจริง ทั้งที่บังเอิญเจออยู่ตั้งหลายหน แต่กลับยังปักใจเชื่อมั่นว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คือความรักใคร่กลมเกลียวฉันพี่น้อง

ทว่าในเวลานี้ สหายเสี่ยวจี้ทำได้เพียงเอ่ยทักทายเสียงแผ่วเบา "คุณฟู่ สวัสดีค่ะ"

แน่นอนว่าฟู่เฉินเยว่ไม่มีทางสร้างความลำบากใจให้เด็กสาวคนหนึ่ง ยิ่งเพราะเธอเป็นผู้ช่วยของเจียงเฉียว เขายังทักทายอย่างสุภาพนุ่มนวลและพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเองเสียด้วยซ้ำ

"ได้ยินอาซวี่บอกว่าเธอเพิ่งเรียนจบปีนี้ จบจากมหาวิทยาลัยไหนเหรอครับ"

จี้อวิ๋นพลันรู้สึกกดดันเหมือนกำลังถูกสัมภาษณ์งาน ซึ่งหนักหน่วงกว่าตอนเจอพี่ซานครั้งแรกเสียอีก เธอนั่งตัวตรงแหน็วตอบกลับไปว่า "มหาวิทยาลัยไห่ต้าค่ะ ความจริงยังอยู่ปีสี่ เพียงแต่ออกมาฝึกงานแล้ว เดือนกรกฎาคมถึงจะจบการศึกษาอย่างเป็นทางการค่ะ"

ฟู่เฉินเยว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ยังไม่ทันเรียนจบก็เข้าตาอวี๋ซานแล้ว ดูท่าคงมีความสามารถไม่น้อยเลยสินะครับ"

จี้อวิ๋นตอบอย่างเกรงอกเกรงใจ "เป็นเพราะพี่ซานใจดีต่างหากค่ะ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไร สายตาของอวี๋ซานเฉียบแหลมเสมอ หากเด็กสาวคนนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นเหนือคนอื่น มีหรือที่เพิ่งจะมาฝึกงานก็ถูกส่งมาอยู่ข้างกายเจียงเฉียวแล้ว

เจียงเฉียวทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ จึงใช้ศอกสะกิดไหล่อีกฝ่าย "พอแล้ว ออกรถเถอะ ขืนถามต่อ เสี่ยวจี้คงไม่กล้านั่งรถคุณแล้ว"

ตอนนี้จี้อวิ๋นยังไม่รู้เลยว่าคนที่ขับรถให้เธอคือใครกันแน่ เธอรู้สึกเพียงประหม่ากระวนกระวายใจ นั่งเกร็งอยู่ท่าเดิมตลอดทางจนกระทั่งลงจากรถ พอลงมาได้เอวก็ปวดระบมไปหมด

เมื่อมองส่งรถที่แล่นไกลออกไป หญิงสาวถึงได้ขยี้ตาแล้วพึมพำกับตัวเอง "แม่เจ้าโว้ย ชีวิตนี้ฉันได้ดีแล้วจริง ๆ ถึงได้นั่งรถแบบนี้กับเขาด้วย"

"อยู่กับอาจารย์เจียงนี่มีความสุขเกินไปแล้ว ฉันจะเป็นผู้ช่วยให้อาจารย์เจียงไปตลอดชีวิตเลย!"

พอกลับถึงบ้าน ไฟยังไม่ทันเปิด เจียงเฉียวก็ถูกดันติดผนัง เสื้อตัวนอกถูกกระชากออกอย่างไม่ยอมให้เอ่ยทัดทาน

เจียงเฉียว "เดี๋ยวก่อน...รอก่อน ผมหิว ไม่ได้กินอะไรมาทั้งบ่ายแล้ว"

ฟู่เฉินเยว่หอบหายใจพลางยอมปล่อยตัวเขา แป๊ก! สวิตช์ไฟถูกเปิดขึ้น นัยน์ตาคู่นั้นมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก "อยากกินอะไรครับ"

ของแบบนี้ต้องค่อย ๆ กินทีละอย่าง ให้เขากินให้อิ่มก่อน ไม่ต้องรีบร้อน

ตอนนี้ดึกมากแล้ว เจียงเฉียวจึงขอเพียงบะหมี่หนึ่งชาม เพิ่มไข่ดาวหนึ่งฟอง แกล้มด้วยผักใบเขียวเล็กน้อย ขณะกินเขาก็อดเอ่ยชมไม่ได้ "ประธานฟู่ ฝีมือทำอาหารของคุณนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ บะหมี่ธรรมดา ๆ ชามเดียวยังอร่อยขนาดนี้"

ฟู่เฉินเยว่นั่งเงียบอยู่บนโซฟาอีกฝั่ง

เจียงเฉียวกินอิ่มหนำสำราญแล้วก็เดินเล่นย่อยอาหารไปรอบห้อง

สายตาของฟู่เฉินเยว่มองตามเขาไม่คลาดสายตา ในใจกะว่าเวลาคงพอเหมาะแล้ว จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน

"ย่อยหมดหรือยังครับ"

เจียงเฉียวลูบท้อง "เกือบแล้วครับ"

ประธานฟู่กระชากเนกไทที่คอออก จัดการมัดมืออีกฝ่ายไว้เสร็จสรรพในพริบตา "คุณกินอิ่มแล้ว คราวนี้ก็ถึงตาผมแล้วใช่ไหมครับ"

เจียงเฉียวสัมผัสได้ถึงมือทั้งสองข้างที่ถูกมัดไพล่หลังด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ "คุณ...คุณรีบปล่อยผมนะ"

ฟู่เฉินเยว่กอดเขาจากด้านหลังแล้วดันไปชิดกำแพง "อาซวี่ คุณไม่คิดว่าแบบนี้เร้าใจดีเหรอครับ"

เจียงเฉียวหลุดด่าเสียงดังลั่น "ไอ้โรคจิต!"