บทที่ 99 อาจารย์เจียงผู้แสนยุ่ง

เมืองอวิ๋นเฉิงจะงดงามเพียงใด แต่เวลาที่จะอยู่เที่ยวได้ก็มีเพียงแค่สองวันเท่านั้น เจียงเฉียวยังเที่ยวเล่นไม่หนำใจ ก็ถูกหมายเรียกด้วยตารางงานใบเดียวจากอวี๋ซานตามตัวกลับไปเสียแล้ว

ก่อนกลับ เจียงเฉียวหอบชาไข่มุกและขนมขบเคี้ยวกองโตไปที่กองถ่ายเพื่อบอกลาทุกคนสั้นๆ จากนั้นจึงขึ้นเครื่องบินเที่ยวขากลับ

ทว่าระหว่างทาง เขากลับได้รับข้อความจากเฉินอี้ฟาน เป็นเรื่องเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุ

ก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาอยู่ระหว่างการเตรียมตัวสำหรับภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง มันเป็นหนังเชือดเฉือนชิงอำนาจที่ยอดเยี่ยมและเต็มไปด้วยจุดหักมุมไม่รู้จบ เล่าถึงเรื่องราวขององค์รัชทายาทผู้เป็นที่จับตามองตั้งแต่เยาว์วัยซึ่งร่วงหล่นลงมาจากจุดสูงสุด ถูกเหยียบย่ำลงสู่ปลักโคลน ก่อนจะหวนคืนสู่อำนาจอีกครั้ง จนก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรและรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้ในท้ายที่สุด

แค่ดูเรื่องย่อคงรู้สึกว่าเป็นพล็อตซ้ำซากจำเจ แต่หากได้ทำความเข้าใจบทอย่างลึกซึ้งแล้วจะพบว่าคนเขียนบทช่างแยบคาย คุณไม่อาจเดาได้เลยว่าใครเป็นคนดีหรือใครเป็นคนเลว การหักมุมเกิดขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าจนน่าทึ่ง

ซูฉงหัว ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผู้กำกับชื่อดังระดับแนวหน้า กำกับหนังมาแล้วมากมาย สไตล์ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ทั้งยังทำรายได้และกวาดคำวิจารณ์ยอดเยี่ยมมาโดยตลอด

ภาพยนตร์เรื่องนี้ทุ่มทุนมหาศาลตั้งแต่บทไปจนถึงทีมงานเบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ฉาก หรือทีมนักแสดง ล้วนเป็นระดับแถวหน้าในวงการทั้งสิ้น ส่วนพระเอกผู้รับบทองค์รัชทายาทคนนั้น คนที่วางตัวไว้แต่เดิมก็คือเสิ่นชิงซวี่

ช่วงเวลานั้น เสิ่นชิงซวี่ทุ่มเทฝึกซ้อมจัดระเบียบร่างกายและศิลปะการต่อสู้อย่างหนักเพื่อหนังเรื่องนี้ เขาคลุกตัวอยู่ในห้องซ้อมทุกวัน แค่การโหนสลิงก็อยู่ได้ทั้งวัน เพียงเพื่อฝึกฝนฉากไม่กี่ฉากเท่านั้น

ถ้าเฉินอี้ฟานไม่เอ่ยขึ้นมา เจียงเฉียวก็เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

เจียงเฉียว: ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะครับ หนังยังไม่เริ่มถ่ายอีกเหรอ

เฉินอี้ฟาน: ยังเลย ฉันคุยกับผู้กำกับซูเป็นการส่วนตัวมา โปรเจกต์นี้ชะงักไปครึ่งค่อนปีแล้ว

เจียงเฉียว: แล้วพระเอกล่ะครับ วางตัวเรียบร้อยแล้วเหรอ

เฉินอี้ฟาน: แคสต์ไปหลายคนแล้ว แต่เขายังไม่พอใจสักคน เพื่อนเก่านายที่แซ่ไป๋คนนั้นก็ไปลองแคสต์ดูเหมือนกัน แต่ไม่ผ่าน ได้ไปเล่นบทอื่นในเรื่องแทน

นิ้วมือของเจียงเฉียวชะงักไป เขาพิมพ์ข้อความไปสองสามคำแล้วก็ลบทิ้ง

เฉินอี้ฟาน: เสี่ยวเฉียว นายอยากลองไปแคสต์ดูไหม แต่เดิมมันก็ควรจะ...

คำพูดหลังจากนั้นเขาไม่ได้พิมพ์จนจบ แต่ทั้งสองคนต่างเข้าใจความหมายดี

เจียงเฉียว: ผู้กำกับเฉิน พี่เฉินครับ พี่ลองไปดูเว่ยป๋อผมก่อนดีไหม ด้วยยอดฟอลที่ยังไม่ถึงสองล้านของผมน่ะเหรอครับ

แถมครึ่งหนึ่งยังเป็นยอดบอตผีที่บริษัทเดิมซื้อให้อีก ส่วนที่เหลืออีกครึ่งนั้น ครึ่งหนึ่งก็เป็นแอนตี้แฟนเสียด้วยซ้ำ

ด้วยระดับความนิยมของเขาในตอนนี้ การไปรับงานฟอร์มยักษ์ขนาดนั้น กลัวว่าจะดังในทางลบไม่พอหรือไง

ถึงจะบอกว่ากระแสไม่ได้เป็นตัวแทนของฝีมือที่แท้จริง แต่งานสร้างทุนสูงระดับนี้ ถ้าไม่มีกระแส ต่อให้เล่นดีเลิศเลอแค่ไหน แต่คนไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แล้วใครจะยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้อตั๋วกัน

เฉินอี้ฟาน: ...นายไม่ต้องเสียดายไป รอพี่ก่อน เดี๋ยวพี่เขียนบทให้เหมาะกับนายโดยเฉพาะ แล้วสร้างผลงานที่สะเทือนไปทั่วโลกสักเรื่อง!

เจียงเฉียวหลุดหัวเราะพรวด: ได้เลยครับ พี่เฉิน

พูดจบก็เสริมไปอีกประโยค: จดทะเบียนสมรสเมื่อไรต้องเลี้ยงฉลองด้วยนะ!

เดิมทีฟู่เฉินเยว่กำลังตรวจดูเอกสารอยู่ แต่พอเห็นเจียงเฉียวเอาแต่นั่งแชตพลางอมยิ้มแก้มปริอยู่ข้างๆ เขาก็โยนแท็บเล็ตไปไว้ด้านข้างทันที ก่อนจะเอียงหน้าไปถาม "คุยกับใครอยู่ถึงได้ยิ้มมีความสุขขนาดนั้นครับ"

เจียงเฉียวเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแหย่ "ก็คุยกับคนที่น่าสนใจมากๆ คนหนึ่งน่ะสิครับ"

ฟู่เฉินเยว่บดฟันกรอด "อาซวี่ คุณกำลังจะบอกว่าผมเป็นคนน่าเบื่อเหรอครับ"

เจียงเฉียวขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือข้างหนึ่งไปเชยคางเขาขึ้นแล้วหันมองซ้ายขวาอย่างพินิจพิเคราะห์ "น่าเบื่อก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมมองแค่หน้าตา"

ฟู่เฉินเยว่ทั้งโกรธทั้งขำ เขาเอียงหน้าประกบจูบอีกฝ่ายทีหนึ่งโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

เจียงเฉียวรีบยกมือปิดปากแล้วมองไปด้านข้าง

ภายในห้องโดยสารชั้นหนึ่ง นอกจากโจวย่วนชวนแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอยู่อีก

ผู้ช่วยโจวนั่งคั่นด้วยทางเดินหนึ่งช่อง เขากำลังตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือ ส่วนจะรับรู้ความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้หรือไม่นั้น ก็คงมีแต่เจ้าตัวเองเท่านั้นที่รู้

ประธานฟู่พอใจแล้วจึงเอนหลังพิงเบาะตามเดิม

เจียงเฉียวยกมือขึ้นหยิกเขาไปทีหนึ่ง

สีหน้าของโจวย่วนชวนไร้ซึ่งความสั่นไหว ทว่าในใจกลับทอดถอนหายใจยาว ก่อนจะเปิดแชตส่งข้อความไปบ่นระบายกับฉินมู่ว่า ชีวิตแบบนี้ เขาไม่อยากจะทนอยู่ต่อแม้แต่วันเดียวแล้ว

ตอนที่กลับมาถึงไห่เฉิงก็เข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว ต้นท้อริมทางเริ่มผลิบาน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันอบอุ่น ทว่าเจียงเฉียวยังไม่ทันได้ชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามเหล่านี้ ก็ถูกอวี๋ซานจัดตารางงานให้จนเต็มเอี๊ยดเสียก่อน

ทั้งการพากย์เสียงช่วงหลังการถ่ายทำของ "อวิ๋นอิ๋น" งานอีเวนต์ของแบรนด์ ไลฟ์สตรีมของแพลตฟอร์มที่เซ็นสัญญาไว้ งานถ่ายแบบอีกหลายแห่ง รวมถึงกิจกรรมโปรโมตซีรีส์ "อวิ๋นอิ๋น"

ด้วยกระแสความนิยมของเจียงเฉียวในตอนนี้ แบรนด์ที่ติดต่อเข้ามาจึงไม่ใช่แบรนด์ใหญ่อะไร ทว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่อวี๋ซานสามารถยื้อแย่งมาให้เขาได้ภายในขอบเขตความสามารถของเธอ

แม้ผลงานจะเป็นสิ่งสร้างชื่อเสียงที่ดีที่สุด แต่ช่วงที่ยังไม่มีผลงานออนแอร์ก็ใช่ว่าจะปล่อยตัวว่างงานได้จริง ๆ มิฉะนั้นใครกันจะวิ่งเข้ามาหาคุณเอง

ความหนักหน่วงระดับนี้ สำหรับเจียงเฉียวที่ในอดีตเคยบินรอกไปทั่วทิศเหนือใต้แล้ว ย่อมไม่นับว่ายุ่งสักเท่าไร

คนที่ขุ่นเคืองตัดพ้อที่สุดย่อมหนีไม่พ้นประธานฟู่ที่ต้องนอนเฝ้าห้องว่างเปล่าคนเดียวติดต่อกันมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม

ยามที่ไม่ได้ไปดูงานต่างถิ่น ปกติฟู่เฉินเยว่จะอยู่แต่ที่ไห่เฉิง เลิกงานปุ๊บก็ตรงดิ่งกลับบ้าน งานเลี้ยงสังสรรค์ที่เคยไปบ่อย ๆ ก็เลิกไป การนัดหมายของเพื่อนฝูงก็น้อยลง มื้ออาหารที่ไม่จำเป็นล้วนปฏิเสธจนหมด ทว่ารออยู่ที่บ้านมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม กลับยังรอไม่ได้ผู้ชายอีกคนมานอนร่วมเตียงเสียที

ด้วยความโมโห ประธานฟู่จึงขับรถไปชิงตัวคนด้วยตัวเองเสียเลย

ในเวลานั้น เจียงเฉียวยังคงอยู่ในห้องบันทึกเสียง

ตอนถ่ายทำ เสียงที่อัดสดในกองถ่ายมักจะไม่ได้ดั่งใจเสมอ จึงต้องให้นักแสดงมาพากย์เสียงซ้ำในช่วงหลังการถ่ายทำ ในฐานะองครักษ์เงาอย่างอาเก้ามีบทพูดไม่กี่ประโยค ทว่าในฐานะจอมมารตงฟางหมิง เขายังมีบทพูดอยู่อีกไม่น้อย

สตูดิโอของเจียงเฉียวมีห้องบันทึกเสียงในตัว ทั้งยังใช้อุปกรณ์ชั้นหนึ่ง จึงช่วยลดความยุ่งยากในการวิ่งรอกไปที่อื่น สามารถอัดเสียงให้เสร็จเรียบร้อยได้ที่สตูดิโอของตัวเอง จากนั้นค่อยแพ็กรวมไฟล์ส่งให้ทีมงานฝ่ายตัดต่อทำเสียงก็เป็นอันเรียบร้อย

พอเขาอัดเสียงเสร็จทั้งหมด ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว

เจียงเฉียวรับเสื้อโค้ตจากมือผู้ช่วยคนใหม่มาคลุมไว้บนไหล่ พลางเอ่ยถามตารางงานต่อไปในระหว่างเดิน

การพูดบทติดต่อกันตลอดทั้งช่วงบ่ายทำให้เสียงของเขาแหบแห้งลงเล็กน้อย ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมาสองที

ผู้ช่วยคนใหม่ชื่อว่าจี้อวิ๋น เป็นเด็กสาวรูปร่างอวบเล็กน้อย หน้าตาน่ารัก เธอเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ดูผิวเผินเหมือนจะซื่อ ๆ แต่ความจริงเป็นคนหัวไว อวี๋ซานเป็นคนเจอเธอในงานอีเวนต์งานหนึ่ง

แม้เด็กสาวจะยังอายุน้อย แต่ดูแลคนเก่งและมีความละเอียดรอบคอบ อวี๋ซานพาเธอมาคอยติดตามประกบสอนงานด้วยตัวเองอยู่เดือนกว่า ๆ ถึงค่อยส่งตัวมาให้เจียงเฉียว

พอได้ยินเสียงเจียงเฉียวไอ เธอก็รีบหยิบกระบอกเก็บความร้อนออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ทันที "อาจารย์เจียง ดื่มน้ำหน่อยนะคะ ข้างในมีพุงทะลายด้วยค่ะ"

เจียงเฉียวส่งยิ้มพร้อมพยักหน้า "ขอบคุณครับ"

ยามที่เขายิ้ม ช่างดูดีมากจริง ๆ

จี้อวิ๋นไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะได้งานผู้ช่วยนี้ แค่ได้มองใบหน้าของเจ้านาย เธอก็เต็มใจทำงานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์ของเจียงเฉียวยังดีมากจริง ๆ

เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้ช่วยดารามาไม่น้อย ทั้งต้องคอยรับใช้ประจบประแจง โดนด่าเป็นประจำ แถมยังโดนหักเงินเดือน ก่อนจะมาทำงานนี้เธอจึงกังวลอยู่นาน ถึงขั้นเคยคิดว่าหากทำแล้วไม่โอเคก็จะลาออก

ทว่าความคิดเหล่านั้น พลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของเจียงเฉียว

งานนี้ เธอสามารถทำต่อไปได้ยาว ๆ เลย

คุณพระช่วย เจ้านายตอนยิ้มนี่มันดูดีเกินไปแล้วจริง ๆ

จี้อวิ๋นมีลางสังหรณ์ว่า ในอนาคตเจ้านายของเธอจะต้องดังระเบิดเถิดเทิงแน่นอน!

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เจียงเฉียวก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เขายื่นกระบอกน้ำในมือคืนให้จี้อวิ๋น "ดึกมากแล้ว คุณกลับไปก่อนเถอะครับ เดินทางปลอดภัยนะ"

จี้อวิ๋นถามออกไปอย่างเซ่อซื่อ "อาจารย์เจียง ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ"

จู่ ๆ ทำไมถึงบอกให้เธอกลับล่ะ อย่าเชียวนะ

เจียงเฉียวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณทำได้ดีมากครับ พอดีมีคนมารับผมน่ะ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเช้ามากหรอกนะ คุณเองก็นอนพักต่ออีกหน่อยเถอะ"

มีคนมารับเหรอ

หลายวันมานี้ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนบินไปบินมากับเขาตลอดหรอกหรือ หรือว่าจะเป็นคนในครอบครัวของอาจารย์เจียงกันนะ

จี้อวิ๋นยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเจียงเฉียวก้าวเดินตรงไปยังรถเก๋งสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน ก่อนจะเปิดประตูด้านหลังแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

นั่นคือรถมายบัคสีดำคันหนึ่ง ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดกลับดูเรียบหรูและเงียบสงบอย่างยิ่ง

จังหวะที่รถขับผ่านไป กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนปิดขึ้น จี้อวิ๋นมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างอันเลือนรางของผู้ชายคนหนึ่ง

นั่นใครน่ะ

พี่ชายของอาจารย์เจียงเหรอ