บทที่ 98 เพื่อนสนิทคุยซุบซิบยามดึก

"ไม้ตรงนั้นจะไหม้แล้ว ไหม้แล้วนะ ฟู่เฉินเยว่ คุณรีบพลิกด้านเร็วเข้า"

เจียงเฉียวพูดพลางจะยื่นมือไปทำเอง แต่ก็ถูกประธานฟู่รั้งไว้เสียก่อน

"อย่าแตะครับ มันค่อนข้างร้อน"

พอไม่มีเชฟคอยบริการ เรื่องปิ้งย่างแบบนี้เลยต้องลงมือทำกันเอง

ประธานฟู่ผู้ทำอาหารอยู่ที่บ้านเป็นปกติจึงถูกเกณฑ์มาอยู่หน้าเตาย่างเพื่อบริการตัวเอง

เจียงเฉียวชวนทั้งสองคนมานั่งฝั่งตรงข้าม โต๊ะยาวสำหรับจิบไวน์แดงสร้างบรรยากาศก็ไม่ได้ใช้งานแล้ว ทุกคนต่างมานั่งล้อมรอบเตาย่างกันหมด

เขาสูดกลิ่นควันย่างหอมกรุ่นเข้าลึก ๆ "กินบาร์บีคิวมันต้องแบบนี้ถึงจะได้อารมณ์"

เฉินอี้ฟานกับเซี่ยโย่วเหวินยังคงทำความเข้าใจกับประโยคที่เขาเพิ่งพูดไป ทั้งสองคนดูใจลอยนิด ๆ มองเจียงเฉียวที มองฟู่เฉินเยว่ที คิ้วขมวดมุ่น

เจียงเฉียวรอจนอารมณ์ของทั้งคู่เริ่มนิ่ง ถึงได้ยื่นเนื้อเสียบไม้ให้คนละสองไม้ "อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ"

เฉินอี้ฟานสะกิดคนข้างกาย เซี่ยโย่วเหวินเข้าใจความหมายจึงเอ่ยปาก "ที่นายพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง"

ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อมค้อมแม้แต่น้อย

เจียงเฉียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา "ยังจำตอนที่พวกนายทะเลาะกันเมื่อสามปีก่อนได้ไหม"

มือที่ถือไม้เสียบเหล็กของเฉินอี้ฟานพลันบีบแน่น มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เจียงเฉียวไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองพูดเรื่องใหญ่อะไร น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "ตอนนั้นฉันยังถ่ายละครอยู่กองข้าง ๆ พี่เหวินไม่ยอมคุยกับนาย เลยมานอนห้องฉันสองคืน พอวันที่สามนอนโซฟาจนคอเคล็ด สุดท้ายก็โดนผู้กำกับเฉินแบกกลับไป"

"พี่เหวินไม่รู้หรอก ความจริงหลังจากพี่หลับไปแล้ว ผู้กำกับเฉินก็แอบมา นอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ พี่ตลอด มีแค่ฉันคนเดียวนอนบนเตียง"

"แน่นอนว่าฉันเป็นคนส่งข่าวเองแหละ"

เจียงเฉียวกินปิ้งย่างไปพลาง บอกเล่าเรื่องราวในอดีตที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ออกมาเรื่อย ๆ อารมณ์ของเขาสงบนิ่งเหลือเกิน ไม่รีบร้อน ไม่ร้อนรน ราวกับกำลังเล่าเรื่องตลกหรือชวนคุยสัพเพเหระ จนกระทั่งแม้พวกเขาจะเดาความจริงได้แล้ว แต่ก็ไม่อาจปล่อยโฮหรือหัวเราะลั่นเพื่อโผเข้ายอมรับความจริงตรงหน้าได้

เรื่องราวเก่าแก่ในอดีตสะกิดความทรงจำของเฉินอี้ฟานและเซี่ยโย่วเหวินขึ้นมามากมาย ทั้งสองคนจึงเริ่มร่วมวงพูดคุยรำลึกความหลังไปด้วย

เรื่องแล้วเรื่องเล่า กระทั่งเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าเก็บมาพูดถึง เขากลับจำได้แม่นยำทุกเรื่อง

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไร เขานั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ฟังเรื่องราวมากมายที่ตนไม่เคยรู้มาก่อน

ที่แท้ ช่วงชีวิตของเสิ่นชิงซวี่ที่ไม่มีเขาเข้าไปมีส่วนร่วม มันเป็นแบบนี้นี่เอง

กินกันจนถึงตอนท้าย ทุกคนต่างก็อิ่มตื้อ

หลังจากนั้นเฉินอี้ฟานก็เข้ามาร่วมวงเป็นพ่อครัวด้วยอีกคน โดยลงมือย่างเอง

พอคิดถึงคำพูดเหน็บแนมประชดประชันเมื่อครู่ ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายแล้ว ตัวตลกกลับกลายเป็นตัวเองเสียอย่างนั้น

แต่ใครเล่าจะไปคิด เรื่องเหนือธรรมชาติพิลึกพิลั่นขนาดนี้จะเกิดขึ้นกับคนข้างตัวเขาจริง ๆ ขนาดเขากำกับภาพยนตร์ยังไม่กล้าเขียนบทแบบนี้เลย

หลังจากนั้น เฉินอี้ฟานก็เดินไปหยิบไวน์แดงขวดนั้นบนโต๊ะข้าง ๆ มา รินใส่แก้วสองใบแล้วยื่นให้ฟู่เฉินเยว่แก้วหนึ่ง

"ประธานฟู่ เรื่องเมื่อกี้ ผมต้องขอโทษคุณด้วยครับ"

ฟู่เฉินเยว่รับแก้วมา ชำเลืองมองเจียงเฉียวแวบหนึ่ง ก่อนจะชนแก้วกับเขาเบา ๆ "ไม่รู้ย่อมไม่ผิดครับ"

และก็เพราะเห็นแก่เสิ่นชิงซวี่ เขาถึงได้ใจกว้าง ไม่ถือสาหาความ

เฉินอี้ฟานดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วรินใหม่อีกแก้ว "แก้วนี้ผมดื่มแทนอาเหวินครับ"

โดยไม่สนใจว่าฟู่เฉินเยว่จะตอบรับหรือไม่ เขากระดกแก้วดื่มลงไปอีกครั้ง

เซี่ยโย่วเหวินเตะเขาทีหนึ่ง "ใครใช้ให้นายดื่มแทนฉันกัน"

ตอนวางแก้วลง ขอบตาของเฉินอี้ฟานก็แดงก่ำ เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันนึกว่าตัวเองขุดเจอเพชรเม็ดงามอีกเม็ดแล้วเสียอีก ที่ไหนได้ก็ยังเป็นนาย"

เจียงเฉียวเอียงคอยิ้มพลางแซว "อะไรกัน รู้ว่าเป็นฉันแล้วไม่ดีใจเหรอ"

เฉินอี้ฟานสะอื้นออกมา "ดีใจสิ ดีใจจริง ๆ ดีใจมากเลยด้วย เสิ่นชิงซวี่ ยินดีต้อนรับกลับมานะ"

พูดไปพูดมา น้ำตาสองสายก็ไหลพรากลงมาเผาะ ๆ

เซี่ยโย่วเหวินดึงทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่งแล้วแปะโปะลงไปบนหน้าเขา "หมดสภาพจริง ๆ"

เฉินอี้ฟานรีบเช็ดหน้าเช็ดตา "นายยังมีหน้ามาว่าฉันอีก วันที่รู้ว่าชิงซวี่ประสบอุบัติเหตุ ใครกันที่ขังตัวเองอยู่ในห้องร้องไห้ทั้งวันจนตาบวมเป่ง วันต่อมาก็เป็นไข้ขึ้นมาน่ะ"

เซี่ยโย่วเหวินเหยียบเท้าเขาไปทีหนึ่ง "พอได้แล้วนะ ขืนพูดอีกฉันจะแฉเรื่องน่าอายของนายบ้าง ทำเหมือนกับนายไม่ได้แอบไปร้องไห้ลับหลังฉันอย่างนั้นแหละ"

เจียงเฉียวรู้สึกรื้นน้ำตาขึ้นมา เขาจึงก้มหน้าลงก่อนจะหัวเราะ "พวกนายสองคนเลิกมาทำซึ้งกันแถวนี้ได้แล้ว ฉันกลับมาหาพวกนายแล้วนี่ไง พี่ซานยื่นบทมาให้ฉันตั้งเยอะ แต่ฉันไม่ได้เลือกของใครเลยนะ พุ่งตรงมาหาพวกนายเนี่ย"

เฉินอี้ฟานระบายอารมณ์จนพอใจแล้วก็เริ่มคิดบัญชีต่อ "แกนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ มีเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้เกิดขึ้นแท้ๆ ทำไมตอนแรกไม่ยอมพูดออกมา"

เจียงเฉียวถอนหายใจ "ถ้าฉันพูดไป นายจะเชื่อเหรอ? นายมั่นใจเหรอว่าจะไม่ส่งฉันไปโรงพักข้อหาฉ้อโกง หรือไม่ก็พาฉันไปลงทะเบียนที่แผนกจิตเวชแทน"

พูดตามตรงว่าถ้าตอนแรกเขาพูดออกมาแบบนี้ พวกเขาก็คงไม่มีทางเชื่อแน่นอน

เหตุการณ์เหนือธรรมชาติแบบที่มีแค่ในนิยาย ไม่ว่าใครจะเป็นคนพูดออกมา มันก็คือการฉ้อโกง เป็นการแกล้งทำเป็นเหยื่อชัดๆ

แต่เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ พวกเขาก็เห็นเงาของเสิ่นชิงซวี่ในตัวเจียงเฉียวไม่รู้กี่ครั้ง หลักฐานมากมายหลายอย่างล้วนพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าคือเพื่อนเก่าคนเดิมของพวกเขา

เฉินอี้ฟานนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงมองไปทางเจียงเฉียว "เพราะอย่างนี้สินะ วันนั้นที่ถ่ายฉากขับรถ นายถึงได้เกิดอุบัติเหตุ? นาย... นายทำฉันโมโหจริงๆ ถ้านายบอกฉันตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่ออกแบบฉากนั้นออกมาหรอก"

มิน่าล่ะ ทั้งก่อนเริ่มถ่ายและหลังถ่ายทำเสร็จ ปฏิกิริยาของเจียงเฉียวถึงได้ดูแปลกนัก

เซี่ยโย่วเหวินก็นึกย้อนไปถึงก่อนเริ่มถ่ายทำ ใบหน้าที่ซีดขาวของเขาในตอนนั้นขึ้นมาได้

เจียงเฉียวนึกถึงเรื่องการถ่ายซ่อมที่ฟู่เฉินเยว่ไม่รู้เรื่องขึ้นมาได้ เขาจึงรีบขยิบตาบอกใบ้ "มันก็เรื่องที่ผ่านไปแล้ว จะพูดถึงไปทำไม ของกินยังเหลืออีกตั้งเยอะ รีบกินเถอะ"

ฟู่เฉินเยว่เหลือบมองเขาปราดหนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไป

หลังจากอารมณ์เหล่านั้นจางหายไป เฉินอี้ฟานก็กลับมาเป็นคนเดิม เริ่มหันมาสนใจเรื่องซุบซิบอีกครั้ง

"นี่ เสี่ยวเฉียว ต่อไปฉันเรียกนายแบบนี้ตลอดเลยได้ไหม?"

เจียงเฉียวพยักหน้า "ในเมื่อฉันกลายเป็นเจียงเฉียวแล้ว แน่นอนว่าฉันก็จะใช้ตัวตนของเจียงเฉียวมีชีวิตต่อไป"

เฉินอี้ฟานดื่มเหล้าเข้าไปหน่อยจึงเริ่มกรึ่มๆ สายตาของเขากวาดไปมาระหว่างฟู่เฉินเยว่กับเจียงเฉียว ก่อนจะกระซิบถามอย่างมีลับลมคมนัย "นายกับประธานฟู่ไปเป็นอะไรกันตอนไหน? ปิดบังกันมิดชิดมาก อย่างกับไม่มีลมลอดผ่านได้เลยนะ"

อย่าว่าแต่เสียงลมเลย ต่อให้เป็นช่องโหว่เล็กๆ ก็ไม่มีให้เห็นเลยสักนิด

เซี่ยโย่วเหวินเองก็นานๆ ทีจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องพวกนี้บ้าง "นายตื่นมาก็ไปหาประธานฟู่เลยเหรอ? เขาไม่สงสัยตัวตนนายบ้างหรือไง? แล้วเขาเชื่อนายได้ยังไงในทันทีแบบนั้น?"

เจียงเฉียวยกมือกุมขมับ มาแล้ว... มาจนได้ เขารู้อยู่แล้วว่าถ้าดูจากนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็นของเฉินอี้ฟาน การโดนไต่สวนแบบนี้มันต้องมีแน่ๆ

ใครๆ ต่างก็คิดว่าเขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฟู่เฉินเยว่ตั้งแต่ก่อนตายแล้ว แต่ความจริงระหว่างพวกเขาเต็มที่ก็แค่จูบที่ถูกลืมไปแล้วเท่านั้น จะไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันได้ล่ะ

ฟู่เฉินเยว่ยังคงละเมียดดื่มไวน์แดงช้าๆ ไม่ได้มีท่าทีจะเข้ามาช่วยแก้ต่างให้แต่อย่างใด

เจียงเฉียวตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย เขาทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดออกมาว่า "ช่วยไม่ได้หรอก ใครใช้ให้ฟู่เฉินเยว่รักฉันมากขนาดนั้นล่ะ ไม่ต้องให้ฉันอธิบายอะไรเลย เขาก็จำฉันได้ทันทีแล้ว"

คำพูดนี้แทบจะไม่ต่างจากความจริงเลย

เฉินอี้ฟาน "ชิชิ ดูความลำพองใจของนายสิ ทำเป็นคนเดียวหรือไง ใครๆ เขาก็มีผู้ชายด้วยกันทั้งนั้นแหละ" พูดจบก็ยกแขนขึ้นโอบไหล่เซี่ยโย่วเหวินที่นั่งอยู่ข้างๆ "อาเหวิน นายว่าจริงไหมล่ะ"

เซี่ยโย่วเหวินกระแทกศอกใส่เขาไปทีหนึ่ง

เจียงเฉียวหัวเราะแล้วเอนตัวลงไปซบในอ้อมอกของฟู่เฉินเยว่ ประธานฟู่โอบกอดเขาไว้อย่างแผ่วเบา สายตาทอดมองไปยังใบหน้านั้น

สายลมพัดผ่านทะเลดอกไม้เข้ามา ยามค่ำคืนเช่นนี้ช่างงดงามเหลือเกิน

ที่แท้แล้ว... ก็ยังมีคนที่คอยจดจำอยู่เสมอว่า บนโลกใบนี้ยังมีคนที่ชื่อเสิ่นชิงซวี่อยู่อีกคนหนึ่ง