บทที่ 97 ออกโรงทวงความยุติธรรม

เรื่องที่เฉินอีฟานกับเซี่ยโย่วเหวินคบกันไม่ใช่ความลับอะไร แต่ก็ไม่ใช่ข่าวที่เปิดเผยโจ่งแจ้ง คนส่วนใหญ่เห็นผู้กำกับกับคนเขียนบทอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ก็ไม่มีใครคิดอะไรเกินเลย

อย่างแรกคือพวกเขาทำงานร่วมกันและแลกเปลี่ยนความเห็นกันเป็นประจำ สนิทสนมกันจึงเป็นเรื่องปกติ อย่างที่สองคือพวกเขาต่างก็เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่

บางครั้งเฉินอีฟานจงใจโอบเอวกอดคอเซี่ยโย่วเหวินต่อหน้าคนอื่น คนรอบข้างก็ทำเพียงหัวเราะร่าบอกว่า ผู้กำกับกับคนเขียนบทสนิทกันดีจริงเชียว เหมือนพี่น้องแท้ๆ เลย

เช่นเดียวกับการถ่ายทำเรื่อง "ม่านดำ" ในครั้งนี้ คนส่วนใหญ่ต่างไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน นอกจากนักแสดงรุ่นเก๋าที่คุ้นเคยกันไม่กี่คนแล้ว เจียงเฉียวก็มองปราดเดียวก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ธรรมดา

เฉินอีฟานเองก็เริ่มเอะใจขึ้นมา วันนั้นเขาหยั่งเชิงเจียงเฉียวเพราะอยากรู้ว่าใครคือคนหนุนหลังเจ้าตัว นอกจากจะหลอกถามความจริงไม่สำเร็จแล้ว ยังขายตัวเองไปเสียอีก

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยพูดเลยสักคำว่าคบกับอาเหวินมาหลายปีแล้ว แต่เจียงเฉียวกลับทำท่าทางเหมือนรู้เรื่องนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง

จะโทษก็ต้องโทษที่ตอนนั้นท่าทีของเจียงเฉียวดูเป็นธรรมชาติเกินไป ราวกับว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรค่าแก่การหยิบยกมาพูดถึงด้วยซ้ำ

พอตอนนี้เซี่ยโย่วเหวินเปิดประเด็นขึ้นมา เฉินอีฟานก็สงสัยขึ้นมาเช่นกัน "เสี่ยวเฉียว นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกับอาเหวินคบกันมาหลายปีแล้ว"

คนที่รู้ว่าพวกเขาคบกันน่ะมีอยู่พอสมควร แต่คนที่รู้ว่าพวกเขาคบกันมาหลายปีแล้วกลับมีไม่มาก ช่วงปีก่อนๆ สังคมยังไม่ค่อยยอมรับความรักร่วมเพศเท่าไร ตอนนั้นเวลาออกไปข้างนอกพวกเขาระมัดระวังตัวมาก ไม่ค่อยมีการกระทำที่สนิทสนมจนเกินงาม

เพิ่งจะเป็นช่วงสองปีมานี้เองที่ความเข้าใจของผู้คนเริ่มเปิดกว้างขึ้น พวกเขาถึงค่อยๆ ก้าวออกมาต่อหน้าผู้คนโดยไม่ต้องคอยปิดๆ บังๆ ขนาดนั้น

ทั้งสองคนต่างก็จ้องมองเจียงเฉียว เมื่อมีเชิงเทียนคู่หนึ่งขวางอยู่ทำให้สายตาไม่ตรงดิ่งเท่าที่ควร เฉินอีฟานจึงยื่นมือไปยกเทียนคู่นั้นออกไปให้พ้นทางทันที

เจียงเฉียวมองทั้งสองคนที หันไปมองฟู่เฉินเยว่ที สายตากลอกไปมา ในหัวกำลังคิดสรรหาถ้อยคำอย่างบ้าคลั่งว่าจะหาทางแถไปได้อย่างไร

คงพูดไม่ได้หรอกนะว่า เรื่องแค่นี้ของพวกนายฉันรู้นานแล้ว แถมตอนทะเลาะกันในอดีตฉันยังเคยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้อีกต่างหาก

สีหน้าของฟู่เฉินเยว่ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงห่อเนื้อย่างให้เจียงเฉียวอีกชิ้นด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะเอ่ยปากเนิบช้า "ผมเป็นคนบอกเขาเองครับ ก่อนเข้ากองถ่าย ผมได้ตรวจสอบข้อมูลของทุกท่านดูเล็กน้อย เพื่อความปลอดภัยของอาเฉียว"

เจียงเฉียวหันขวับกลับไปมองเขาด้วยความตกตะลึง

ด้วยความอยากครอบครองและสภาพจิตใจระดับโรคจิตของฟู่เฉินเยว่ เขาชักสงสัยอย่างจริงจังแล้วว่าอีกฝ่ายอาจจะเคยทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ ก็ได้

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดก็แล้วไป แต่พอพูดจบ สีหน้าของเฉินอีฟานกับเซี่ยโย่วเหวินก็เปลี่ยนไปทันที

เสิ่นชิงซวี่เพิ่งจะเสียชีวิตไปนานเท่าไรกันเชียว คำว่า 'สามี' บนป้ายหลุมศพยังสลักเด่นหราอยู่เลย

ตอนไปเคารพศพในตอนนั้น ทั้งสองคนยังรู้สึกจากใจจริงว่าคนแซ่ฟู่นี่ใจถึงชะมัด แม้จะไม่รู้ว่าทั้งคู่คบหากันตั้งแต่เมื่อไร แต่การกล้าสลักชื่อไว้บนป้ายหลุมศพอย่างเปิดเผยและผ่าเผยขนาดนี้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าความรู้สึกระหว่างพวกเขาลึกซึ้งเพียงใด

และเพราะได้เห็นสิ่งนี้นี่เอง เฉินอีฟานจึงตระหนักได้อย่างถ่องแท้ว่า ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าคนข้างกาย อย่ารอจนสูญเสียอีกฝ่ายไปแล้วถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขาเป็นคนรักและเป็นความสัมพันธ์ที่แนบแน่นที่สุด

แต่ว่านี่เพิ่งผ่านไปได้นานแค่ไหนกันเชียว?!!

ไว้ทุกข์ยังต้องใช้เวลาสามปี นี่คงยังไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ เขากลับหันหลังไปจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นเสียแล้ว

ผู้ชายสารเลว ช่างเฮงซวยสิ้นดี!

เฉินอีฟานแค่นเสียงเย็นชา "การกระทำแบบนี้ของประธานฟู่ เกรงว่าจะผิดกฎหมายกระมังครับ ละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนอื่นชัดๆ"

ฟู่เฉินเยว่ปรายตามองเจียงเฉียว แววตาสื่อความเคลือบแคลงสงสัย : นายแน่ใจนะว่าสองคนนี้เป็นเพื่อน ไม่ใช่พวกมาหาเรื่อง?

เรื่องแค่นี้เป็นแค่สถานการณ์เล็กๆ ประธานฟู่ไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด

เขาหยิบผ้าขนหนูด้านข้างมาเช็ดมืออย่างพิถีพิถัน แล้วส่งเสียงหัวเราะเบาๆ "ผู้กำกับเฉินพูดเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่หาเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันทั่วไปจากบนอินเทอร์เน็ต จะบอกว่าละเมิดความเป็นส่วนตัวได้ยังไงกัน"

เฉินอีฟานได้ยินคำพูดนี้แล้วจะไม่ให้โมโหได้อย่างไร คนเราถูกละเมิดความเป็นส่วนตัว แถมยังถูกพูดใส่หน้าตรงๆ ขนาดนี้ ถ้าไม่ฟิวส์ขาดก็ยอมเป็นหมาแล้ว

ปกติผู้กำกับเฉินดูเป็นคนไม่ถือสาอะไรมาก ไม่ค่อยเก็บมาใส่ใจ แต่ปากร้ายไม่ใช่เล่น ยิ่งตอนนี้เขากำลังเดือดอยู่พอดี เลยถือโอกาสนี้หาเรื่องระบายออกมาเสียเลย

เขาคว้าตัวเซี่ยโย่วเหวินให้ลุกขึ้นยืน ใบหน้าเย็นชา "ประธานฟู่มีอำนาจล้นฟ้า อยากสืบเรื่องอะไรก็สืบได้ อยากได้ตัวใครก็ไม่มีทางพลาด ต่อให้ชื่อของคนเก่าจะยังอยู่ในทะเบียนบ้านคนอื่นอยู่เลย แต่คุณก็ยังหันกลับไปกอดคนใหม่ได้อย่างหน้าตาเฉย ผมละรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนคนที่ถูกคุณหมายตาไว้จริงๆ"

เรื่องการหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้ เขาไม่ได้ทำเป็นครั้งแรกเสียหน่อย

เซี่ยโย่วเหวินมีสติกว่ามาก แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ "ขอบคุณสำหรับการต้อนรับครับประธานฟู่ อีฟานพูดจาตรงไปตรงมา หวังว่าประธานฟู่จะไม่ถือสา พวกเราไม่รบกวนดินเนอร์ใต้แสงเทียนของคุณแล้วครับ เพียงแต่อยากฝากไว้ว่าอย่าทำตัว 'เห็นข้าวในชามแต่ก็ยังมองข้าวในหม้อ' เลย เรื่องความรู้สึกน่ะ มันหาใครมาแทนกันไม่ได้หรอกนะครับ"

พูดจบก็เตรียมจะเดินจากไป

การระบายอารมณ์ชุดใหญ่เมื่อครู่ทำเอาเจียงเฉียวถึงกับมึนงง

เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้โมโหกันขนาดนี้

อะไรคือการเห็นข้าวในชามแต่ยังมองข้าวในหม้อ? หรือว่ามีเรื่องอะไรที่เขาไม่รู้กันนะ?

อย่าว่าแต่เจียงเฉียวเลย แม้แต่ฟู่เฉินเยว่เองก็นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกใครต่อใครมาพูดจาประชดประชันใส่หน้าแบบนี้

เขาไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไรขนาดนั้นหรอก ก็มีแค่ตอนที่เจียงเฉียวอยู่ด้วยเท่านั้นแหละ ถึงจะเห็นเขาในมุมที่แย้มยิ้มพูดคุยอย่างอ่อนโยนได้

ฟู่เฉินเยว่เก็บรอยยิ้มสุดท้ายหายไปหมดสิ้น ในยามที่ไร้ความรู้สึก ใบหน้าของเขาดูน่ากลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ผู้กำกับเฉินครับ คุยกันยังไม่รู้เรื่องเลย รีบไปไหนล่ะครับ?"

เฉินอีฟานมองเขาด้วยสายตาเย็นชา มือที่กุมมือเซี่ยโย่วเหวินไว้อยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

ฟู่เฉินเยว่ขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับมีมือหนึ่งกดลงบนไหล่ของเขาเสียก่อน "นั่งลง"

เจียงเฉียวทบทวนคำพูดของคนทั้งสองซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ มีหรือจะไม่เข้าใจความหมาย

พวกเขากำลังออกหน้าแทนเสิ่นชิงซวี่อยู่สินะ

เขาทอดถอนใจยาว "ผู้กำกับเฉิน พี่เหวินครับ อย่าไปโทษเฉินเยว่เลยครับ เรื่องนี้เขาไม่เกี่ยว"

พูดจบเขาก็หันไปบอกเชฟและพนักงานบริการที่อยู่ข้างๆ "พวกคุณออกไปก่อนเถอะครับ ขอบคุณมากครับ ทางนี้เราจัดการเอง"

คนเหล่านั้นกำลังฟังเรื่องเม้าท์มอยกันอย่างออกรส พอได้ยินแบบนั้นก็พากันเดินออกไปอย่างอิดออด ถึงแม้สายตาจะมองตรงไปข้างหน้า แต่หูผึ่งรอฟังความเคลื่อนไหวรอบทิศทาง

พอลับตาคนทั้งหมด เฉินอีฟานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป "ไม่เกี่ยวได้ยังไง? เสี่ยวเฉียว นายอย่าไปหลงกลเขาเชียว นายรู้ไหมว่าเขา..."

เจียงเฉียวพูดต่อประโยค "ผมรู้ครับว่าเขามีคนรักคนหนึ่งที่เพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่ถึงปี"

พอได้ยินคำว่าเสียชีวิต คิ้วของฟู่เฉินเยว่ก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

เฉินอีฟานมองเขาด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม "นาย... ในเมื่อนายรู้อยู่แล้ว แล้วทำไมนายถึงยังเต็มใจจะทำแบบนี้?"

เขานึกว่าเจียงเฉียวจะต่างจากคนพวกนั้นเสียอีก ที่แท้ก็หนีไม่พ้นจากความเย้ายวนของอำนาจงั้นหรือ?

เจียงเฉียวมองคนทั้งสองตาไม่กะพริบ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ "จะเป็นไปได้ไหมครับ ว่าคนที่คุณพูดถึง... ก็คือผมเอง"