บทที่ 96 ดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดแปลกตา

ทั้งสองคนเกิดความเข้าใจตรงกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในเรื่องนี้ จึงพากันถอยห่างจากห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปที่ห้องนั่งเล่น

ตามแผนเดิม ช่วงบ่ายควรจะได้ออกไปเที่ยว ทัศนียภาพของเมืองอวิ๋นเฉิงงดงามมาก มีโบราณสถานและสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่ออยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีถนนคนเดินในเมืองโบราณที่สวยงาม ทว่าช่วงบ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะแล้ว แผนการจึงถูกเลื่อนไปเป็นช่วงค่ำแทน

พอดีว่าที่นี่มีตลาดกลางคืนยอดฮิตอยู่หลายแห่ง รวมถึงบาร์ที่เปิดโต้รุ่งอีกเพียบ

ตอนกลางคืนไม่จำเป็นต้องพรางตัวอะไรมาก แค่สวมหมวกแก๊ปใบเดียวก็ออกจากบ้านได้แล้ว

ฟู่เฉินเยว่เป็นคนขับรถเอง ส่วนบอดี้การ์ดกับคนขับรถนั่งคันข้างหลัง

การได้ออกไปเปิดหูเปิดตาทำให้คนเราอารมณ์ดีเสมอ เจียงเฉียวตื่นเต้นตลอดทาง ช่วงที่ถ่ายทำซีรีส์ เขาได้สืบดูไว้หมดแล้วว่ามีจุดเช็กอินยอดฮิตที่ไหนบ้าง เพียงแต่ตารางงานแน่นเอี้ยด จึงไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวเลยสักที

คราวนี้มีวันหยุดสามวัน เขาเลยตั้งใจว่าจะเที่ยวให้หนำใจ

จากนั้น เขาก็ต้องผิดหวัง

จุดเช็กอินยอดฮิตอะไรกัน บรรยากาศไม่ได้เหมือนที่ถ่ายลงเน็ตเลยสักนิด ล้วนแต่แต่งฟิลเตอร์ทั้งนั้น สมัยนี้ไม่ใส่ฟิลเตอร์ แม้แต่วิวทิวทัศน์ก็ยังถ่ายไม่ขึ้นกล้องแล้ว

ทว่าเรื่องแค่นี้ไม่อาจทำให้เขาหมดสนุกได้ เพราะแค่ได้ออกมาเที่ยวก็มีความสุขมากแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นก็กร่อยไปบ้างนิดหน่อย จากนั้นประธานฟู่จึงใช้พลังเงิน พาเขาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

ทะเลดอกไม้เบื้องหน้าทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ดอกไม้นานาพันธุ์หลากสีสันผสานสลับกันไป ชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายใจเป็นพิเศษ

เจียงเฉียวอุทานด้วยความทึ่ง "ผมรู้จักที่นี่ ที่นี่ก็เป็นจุดเช็กอินดังเหมือนกัน ทะเลดอกไม้เต็นท์กระโจมใช่ไหมครับ คุณจองที่นี่ไว้เหรอ ได้ยินว่าต้องจองล่วงหน้านานมากเลยนะ?"

ฟู่เฉินเยว่พยักหน้าอย่างเป็นเรื่องเป็นราว "คนอื่นแน่นอนว่าต้องจองล่วงหน้า แต่เจ้าของที่นี่เป็นคนรู้จักของเพื่อนผม ไม่ยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ"

อย่าว่าแต่ไม่ยุ่งยากเลย อีกฝ่ายแทบจะบุกไปเชิญตัวฟู่เฉินเยว่มาด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะประธานฟู่กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่อยากให้ใครมารบกวน เกรงว่าตั้งแต่ก้าวแรกที่เจียงเฉียวก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้ คงมีคนมายืนต้อนรับกันเป็นแถวยาวเหยียดแล้ว

ต้องขอบคุณความเรียบง่ายไม่เอิกเกริกของประธานฟู่ เหล่าคนทำงานหาเช้ากินค่ำไม่ได้อยากทำงานล่วงเวลาสักนิด

เจียงเฉียวก้าวเดินไปตามทางข้างหน้า แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้พบกับคนที่ไม่คาดคิด

"ผู้กำกับเฉิน พี่เหวิน? พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ"

เฉินอี้ฟานเองก็ตกใจมากเช่นกัน "คำนี้ฉันควรเป็นคนถามนายมากกว่ามั้ง นายปิดกล้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังอยู่ที่นี่อีกล่ะ"

เจียงเฉียวดันหมวกขึ้นเล็กน้อย "พี่ซานให้ผมหยุดสามวัน เที่ยวเสร็จแล้วค่อยกลับครับ พวกคุณก็จองเต็นท์ที่นี่เหมือนกันเหรอครับ"

เฉินอี้ฟาน "จองสิ จองไว้ตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อนแล้วเนี่ย นี่ก็หาเวลาว่างตอนพักกองออกมาผ่อนคลายบ้างไง"

เซี่ยโย่วเหวินไม่ได้พูดอะไร ทว่าสายตากลับจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายเจียงเฉียว

เหอะ ร่ำรวยมีอำนาจแล้วยังไงล่ะ

เฉินอี้ฟานย่อมสังเกตเห็นเช่นกัน

เดิมทีฟู่เฉินเยว่คิดว่าเมื่อเจียงเฉียวเปิดเผยสถานะของเขาแล้ว สองคนนี้คงจะกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง ไม่นึกเลยว่าจะยิ่งเย็นชาใส่มากกว่าเมื่อคืนเสียอีก

เขารู้ดีว่าเจียงเฉียวค่อนข้างให้ความสำคัญกับเพื่อนสองคนนี้ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยชวนก่อน "ทางผมจัดเตรียมมื้อค่ำไว้บ้างแล้ว ไปร่วมโต๊ะด้วยกันไหมครับ"

ในใจลึก ๆ ย่อมไม่อยากให้อีกฝ่ายตอบตกลงอยู่แล้ว แต่ใครใช้ให้จังหวะมันเหมาะเจาะมาเจอกันพอดีเล่า

เจียงเฉียวเองก็เอ่ยชวนด้วยความยินดี "ไปด้วยกันสิครับ ผมเองก็เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"

เฉินอี้ฟานอยากจะปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ ล้อเล่นน่า กว่าเขาจะหาโอกาสออกมาอยู่ตามลำพังกับอาเหวินได้สองคน จะยอมแบ่งเวลาให้คนอื่นได้ยังไง ออกเดตก็คือออกเดต ไปเป็นก้างขวางคอทำไมกัน

เขายังไม่ทันได้อ้าปาก เซี่ยโย่วเหวินก็ยื่นมือไปบิดเอวเขาเข้าหมับหนึ่งเสียก่อน "งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ คนเยอะหน่อยครึกครื้นดี"

สีหน้าของเฉินอี้ฟานบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง ก่อนจะหุบปากฉับอย่างน่าสงสาร

คนทั้งสี่เดินเข้าไปข้างในด้วยกัน บรรยากาศพลันเงียบสงัดลง มีความกระอักกระอ่วนประหลาดลอยอวลไปทั่ว

เจียงเฉียวรู้สึกอยู่ตลอดว่าการได้เจอทั้งสองคนอีกครั้ง สายตาของพวกเขาช่างพิลึกพิลั่น มีทั้งเห็นอกเห็นใจ เวทนา โกรธแค้น ไม่ยอมรับ หากยังเปลี่ยนอารมณ์ไปมากกว่านี้ คงกลายเป็นแผนภูมิรูปพัดของท่านประธานเผด็จการแล้วล่ะ

เขาเกาหัว พลันนึกขึ้นได้ถึงรอยรอบคอนั่น แม้จะสวมเครื่องประดับมาช่วยบังไว้ ทว่าหากสังเกตให้ดีก็ยังพอมองเห็นอยู่

แต่ว่า มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลกสักหน่อย เขาก็แนะนำฟู่เฉินเยว่ให้พวกเขารู้จักแล้วนี่นา คนเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน เรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้เกินเลยไปตรงไหนเสียหน่อย

ทว่าพอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขากลับรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง การดึงดันลากคนอื่นมาช่วยยืนยันว่าสามีตัวเองทั้งสูงทั้งหล่อนี่มันชวนให้เขินจนแทบจะเอาเท้าจิกพื้นจริงๆ เลยเชียว

แต่เห็นแก่ว่าทุกคนต่างก็ดื่มเหล้ากันไปแล้ว แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็แล้วกัน

มื้อเย็นที่ฟู่เฉินเยว่จัดเตรียมไว้ติดดินมาก ทว่ามาดของการปิ้งย่างบาร์บีคิวกลับไม่ได้ดูติดดินเอาเสียเลย

เตาย่างนอกเต็นท์จุดถ่านเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เชฟปิ้งย่างในชุดเชฟสองคนสวมถุงมือกำลังย่างเนื้อด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วสง่างาม ส่วนโต๊ะอีกฝั่งจัดวางไวน์แดงและเทียนไขเอาไว้ มีพนักงานบริการสี่คนยืนเข้าแถวรอคอยที่จะให้บริการพวกเขา

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นดินเนอร์ใต้แสงเทียน

เฉินอี้ฟานหัวเราะหึๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นดินเนอร์ใต้แสงเทียนกินคู่กับเนื้อย่าง ช่างแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครดีแท้

เจียงเฉียวไม่ได้สังเกตเห็นอารมณ์ของผู้กำกับเฉินเลยสักนิด เดิมทีเขาก็แทบไม่ได้กินอะไรอยู่แล้ว ตอนนี้พอได้กลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่น ก็รู้สึกว่าน้ำลายแทบจะสอจนทนไม่ไหวแล้ว

เชฟจัดวางเนื้อวัวแผ่นบางที่ย่างสุกแล้วลงบนจานอย่างประณีตบรรจง ก่อนจะยกมาเสิร์ฟ

หางตาของเฉินอี้ฟานกระตุกยิกๆ แค่กินเนื้อย่างยังจะเก๊กขนาดนี้ รสนิยมของคนรวยเขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆ

ทว่าในวินาทีนี้ ผู้กำกับเฉินลืมไปเสียสนิทว่า ตัวเขาเองก็จัดอยู่ในกลุ่มคนรวยเช่นกัน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฟู่เฉินเยว่จัดเตรียมไว้จริงๆ แต่เป็นเจ้าของสวนที่จัดแจงให้เพื่อเอาอกเอาใจต่างหาก

ประธานฟู่นวดสันจมูก ในจินตนาการของเขา ที่นี่ควรจะมีแค่เขากับเจียงเฉียวสองคนเท่านั้น ทว่าตอนนี้กลับมีทั้งเชฟ ทั้งพนักงานบริการเป็นพรวน แถมยังมีก้างขวางคอสองชิ้นโผล่พรวดเข้ามาระหว่างทางอีกต่างหาก

ประธานฟู่เหนื่อยใจเหลือเกิน แต่เขาไม่มีทางแสดงออกมาเด็ดขาด

เจียงเฉียวกลับไม่ได้ใส่ใจ เขาสะกิดฟู่เฉินเยว่ที่นั่งอยู่ข้างมือ "หยิบผักกาดหอมให้ผมใบหนึ่งสิ"

กินเนื้อย่างแล้วไม่มีผักกาดหอม มันก็ขาดจิตวิญญาณน่ะสิ

เฉินอี้ฟานกับเซี่ยโย่วเหวินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของพวกเขา โดยมีเทียนไขคู่หนึ่งที่ยังไม่ได้จุดคั่นอยู่ตรงกลาง บรรยากาศช่างพิลึกพิลั่นชอบกล

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดไม่จา หลังจากล้างมือแล้วก็พับแขนเสื้อขึ้นเพื่อห่อเนื้อย่างให้อีกฝ่าย พอทำเสร็จยังเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ผู้กำกับเฉินจะรับสักคำไหมครับ"

พนักงานบริการด้านข้างมีไหวพริบอย่างยิ่ง "ให้พวกเราจัดการเองดีกว่าครับ"

จะพูดยังไงดีล่ะ ไม่เคยได้กินเนื้อย่างกลางแจ้งมื้อไหนที่เก๊กท่าโอ่อ่าขนาดนี้มาก่อนเลย ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าพวกเขากำลังนั่งอยู่ในภัตตาคารหรูระดับไฮเอนด์ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

สิ่งที่น่าชื่นชมก็คือ วัตถุดิบชั้นยอด เชฟก็มืออาชีพมาก รสชาติของเนื้อย่างเมื่อเทียบกับแบบที่ย่างส่งๆ พอให้สุกด้วยตัวเองแล้ว ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เดิมทียังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าชั่วขณะนั้นบนโต๊ะกลับเหลือเพียงเสียงกินอาหารเท่านั้น

เจียงเฉียวกินติดต่อกันไปหลายคำ ในที่สุดก็ไม่รู้สึกหิวแล้ว เขามองไปยังฝั่งตรงข้ามด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางยื่นหน้าเข้าไป "พี่เหวิน ผมได้ยินผู้กำกับเฉินบอกว่าพี่ยอมตกลงรับคำขอแต่งงานของเขาแล้วเหรอครับ ให้ผมพูดนะ พวกพี่สองคนคบกันมาตั้งหลายปีขนาดนี้ เขายังทนเก็บไว้ได้ตั้งนานถึงค่อยมาขอแต่งงานเนี่ย นับว่าเป็นยอดคนจริงๆ เลยนะ"

มือที่ถือตะเกียบของเซี่ยโย่วเหวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "นายรู้ได้ยังไง"