บทที่ 95 โดนสูบจนเกลี้ยง

ตอนเดินออกมาจากโรงแรม ลมยามค่ำคืนพัดจนหัวสมองของเฉินอี้ฟานตื่นเต็มตา เขายืดตัวตรงพลางเดินเซไปมาเป็นแคตวอล์กเบี้ยว ๆ พลันตาสว่างและเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที

ทั้งโรงพยาบาลที่คุ้มกันแน่นหนาจนลมยังผ่านไม่ได้ บรรดาบอดี้การ์ดร่างยักษ์ท่าทางน่าเกรงขามที่ยืนเรียงเป็นแถว แล้วยังมีกองกล่องของขวัญแบรนด์หรูที่แจกให้ง่าย ๆ แบบนั้นอีก

ที่แท้เจียงเฉียวก็ไม่ได้โกหก เจ้าเด็กนี่แต่งงานแล้วจริง ๆ เขาหลงคิดว่าอีกฝ่ายพูดเฉไฉหลอกเขามาตลอดเสียอีก

คู่แต่งงานดันเป็นถึงประธานฟู่แห่งเฉินชิงเทคโนโลยี แต่เจ้าตัวกลับเก็บเนื้อเก็บตัวเงียบกริบ กินอยู่ร่วมกับทุกคนในกองถ่าย ไม่เคยเรียกร้องอภิสิทธิ์อะไรเลยสักนิด

นี่ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ต่อให้มีใครมาเล่าให้ฟังเขาก็คงไม่มีทางเชื่อ

"เจ้าเด็กนี่ซ่อนคมเก่งจริง ๆ มิน่าล่ะ จู่ ๆ ทางเฉินชิงเทคโนโลยีถึงได้ยอมทุ่มเงินลงทุนก้อนโต ฉันก็นึกว่าพวกเขาสนใจโปรเจกต์ของเราจริง ๆ เสียอีก"

"แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ไปแต่งงานกันอีท่าไหนเนี่ย"

"คราวหน้าเราจะไถเงินก้อนใหญ่จากเขาได้ไหมนะ"

เฉินอี้ฟานบ่นพึมพำไปตลอดทาง ในที่สุดเซี่ยโย่วเหวินก็ทนไม่ไหว ทำหน้าเย็นชาขัดขึ้นมาว่า "พอได้แล้ว หุบปากไปเลย"

ผู้กำกับเฉินโดนดุก็ไม่ค่อยเข้าใจ ได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง "อาเหวิน ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ"

เซี่ยโย่วเหวินถอนหายใจ "นายยังจำข้อความบนป้ายหลุมศพของเสิ่นชิงซวี่ได้ไหม"

พอเฉินอี้ฟานโดนเตือนสติแบบนี้ก็ยืดตัวตรงขึ้นมาทันที "นายจะบอกว่า..."

เซี่ยโย่วเหวิน "นายไม่คิดบ้างเหรอว่าในหลาย ๆ ครั้ง เจียงเฉียวเหมือนเขามากจริง ๆ"

สีหน้าของเฉินอี้ฟานพลันซับซ้อนขึ้นมา "ที่แท้นายก็คิดเหมือนกันเหรอ"

ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในความเงียบงันพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เฉินอี้ฟานยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ "ถ้าอย่างนั้น ประธานฟู่คนนั้นก็มองเสี่ยวเฉียวเป็นตัวแทนงั้นเหรอ"

เมื่อคำนวณจากช่วงเวลาที่พวกเขาแต่งงานกัน พอเสิ่นชิงซวี่จากไปปุ๊บ เขาก็มีคนใหม่มารองรับแบบไร้รอยต่อเลยนี่นา

มิน่าล่ะอาเหวินของเขาถึงได้ปั้นหน้าบึ้งตึงมาตลอด

เฉินอี้ฟานนั่งไม่ติดที่อีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่าควรจะสงสารเจียงเฉียวที่กลายเป็นตัวแทน หรือจะรู้สึกเสียดายและเจ็บปวดแทนเสิ่นชิงซวี่ที่ตายไปแล้วดี

เขาสบถด่าอย่างเคียดแค้น "ไอ้ผู้ชายสารเลว ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ"

เมื่อกี้ยังคิดว่าเจ้าเด็กเจียงเฉียวช่างโชคดีที่มีฟู่เฉินเยว่คอยคุ้มครอง ต่อไปในวงการบันเทิงย่อมไม่มีใครกล้ารังแกแน่ ๆ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเจียงเฉียวน่าสงสารเหลือเกิน อายุก็ยังน้อยแต่กลับต้องมาเป็นตัวแทนให้คนอื่น แถมเจ้าตัวอาจจะไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยซ้ำ

ประธานฟู่ยังไม่รู้ตัวเลยว่า การเปิดเผยความสัมพันธ์ที่ตนเฝ้าฝันถึงนั้นได้กลายเป็นการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนไปแล้ว นอกจากจะไม่ได้สถานะที่ควรจะได้ ยังโดนคนก่นด่าเข้าให้อีก

ตอนนี้เขากำลังจัดการกับเจ้าคนขี้เมาตัวน้อยที่บ้าน กว่าจะอาบน้ำให้เสร็จแล้วจับยัดเข้าผ้าห่มได้ก็แทบแย่ พอเขาเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกมา ดูอีกที คนก็หายไปแล้ว

"อาซวี่... อาซวี่..."

ฟู่เฉินเยว่วิ่งหาจนทั่วทุกซอกทุกมุมของห้องสูท ในที่สุดก็เจอเจียงเฉียวยืนเท้าเปล่ากางแขนสองข้างรับลมอยู่ตรงระเบียง

ที่นี่มันชั้นยี่สิบแปดเลยนะ! เหงื่อกาฬของเขาผุดพรายขึ้นมาทันควัน รีบพุ่งเข้าไปไม่กี่ก้าวก็คว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แนบอก "บรรพบุรุษของผม คุณมายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย"

เจียงเฉียวยิ้มแหะ ๆ หัวเราะอย่างเซ่อซ่า "เป็นนกไง"

ฟู่เฉินเยว่ไม่สนหรอกว่าจะเป็นนกหรือโชว์นก เขารีบอุ้มอีกฝ่ายกลับเข้ามาข้างในอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งเอื้อมไปปิดประตูกระจกของระเบียง แล้วแบกคนตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนทันที

เจียงเฉียวจะโชว์นกหรือเปล่าเขาไม่รู้ แต่ตัวเขาที่รีบร้อนออกมาตามหาคนสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว ยามนี้เพราะมัวแต่วุ่นวาย สายรัดเอวจึงหลุดลุ่ยออก จนกลายเป็นการโชว์นกจริง ๆ เข้าให้แล้ว

จากนั้น... คอนกก็ถูกใครบางคนบีบหมับเข้าให้จนแทบหายใจไม่ออก

ฟู่เฉินเยว่ไม่ทันตั้งตัวจึงส่งเสียงครางอึดอัดในลำคอ แต่ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อน ด้วยกลัวว่าความสุขในช่วงชีวิตที่เหลือจะมลายหายไป

"อาซวี่ เจ็บครับ... เบามือหน่อย"

เจียงเฉียวเงยหน้ามองเขา นิ้วมือลูบผ่านส่วนหัวของเจ้านกตัวน้อยพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ "คุณชอบไม่ใช่เหรอ"

แววตาของฟู่เฉินเยว่เปลี่ยนไปในพริบตา เขากุมมืออีกฝ่ายไว้พลางจ้องมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอันตราย "อาซวี่ ผมไม่อยากฉวยโอกาสรังแกคุณตอนเมานะ อย่าซนอีกเลย"

เจียงเฉียวใช้มือข้างหนึ่งยันตัวขึ้นมา ยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบที่มุมปากของเขา "จะซน"

ฟู่เฉินเยว่โน้มตัวลงมาทาบทับ "ตกลงคุณเมาจริงหรือแกล้งเมากันแน่"

เจียงเฉียวไม่ตอบ เพียงแค่ดึงสายรัดเอวที่ยังคล้องอยู่ที่เอวของเขาออกอย่างซุกซน

ไม่ว่าจะเมาจริงหรือแกล้งเมาก็ไม่สำคัญทั้งนั้น ควรทำอย่างไร ก็ทำอย่างนั้น

ประธานฟู่ จัดไป

อาการเมาค้างบวกกับความเร่าร้อนปล่อยตัวปล่อยใจไปค่อนคืน ทำให้เจียงเฉียวหลับเป็นตาย ตื่นขึ้นมาก็ยังงัวเงียมึนงง ปากยังพึมพำว่า "นก"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ค่อยได้นอนตื่นสายแบบนี้นัก ถึงจะนอนไม่หลับแล้วแต่ก็ยังนอนอยู่ข้างกายเขา เพียงแค่ได้ยินคำว่า "นก" เขาก็เผลอหนีบขาเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

อาซวี่ตอนเมาทั้งเร่าร้อน ทั้งเป็นฝ่ายรุก แถมยังเปิดเผยเป็นพิเศษ ไม่ว่าท่าไหนก็ยอมลองไปหมด ติดอยู่แค่อย่างเดียว...คือไม่มีความยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย พอได้ลิ้มลองความหวานล้ำแล้วก็แทบจะสูบเขาจนแห้งเหือด

จะให้เบิ้ลอีกรอบคงไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ประธานฟู่หลับตาลง เข้าสู่โหมดแกล้งหลับทันที

หลังจากที่เจียงเฉียวได้สติกลับมาเต็มร้อย เขาก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดตาตัวเองเงียบ ๆ เขาสาบานเลยว่า จริง ๆ นะ คราวหน้าจะไม่ดื่มเยอะขนาดนี้อีกแล้ว

แม้เขาจะมีนิสัยเสียตรงที่พอเมาแล้วชอบความจำขาดตอน แต่ก็ใช่ว่าจะจำอะไรไม่ได้เลย ความจริงแล้วส่วนใหญ่จำได้แทบทั้งหมด

เวลานี้ภาพเหล่านั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉาก เขาแค่อยากจะหากริชสักเล่มมาปลิดชีพตัวเองให้พ้น ๆ ไปเสีย

เจียงเฉียวค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออกอย่างระมัดระวัง ย่องเงียบกริบเข้าไปในห้องน้ำ พลางจ้องมองตัวเองในกระจกแล้วกรีดร้องโวยวายอย่างเงียบงัน

ภาพลักษณ์อันสง่างามของเขา ป่นปี้หมดแล้ว

เอาเถอะ สำหรับฟู่เฉินเยว่แล้ว เหมือนภาพลักษณ์ที่ว่านั่นแทบจะไม่เคยมีอยู่จริงเสียด้วยซ้ำ แต่นี่มันก็เกินเบอร์ไปมากจริง ๆ

พอเจียงเฉียวผละไป ฟู่เฉินเยว่ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหรี่ตาลงเป็นเส้นตรงพลางแอบมองไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล

ห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ของห้องสวีทโรงแรมนี้แปลกตาเป็นพิเศษ เพราะเป็นกระจกใสแจ๋วทั้งบาน นั่นหมายความว่าทุกท่วงท่าและกิริยาของเจียงเฉียวล้วนตกอยู่ในสายตาของฟู่เฉินเยว่ทั้งหมด

ประธานฟู่ที่เมื่อครู่ยังเกร็ง ๆ อยู่บ้าง ตอนนี้ได้แต่มุดหน้าแอบหัวเราะอยู่ในผ้าห่ม ไม่อย่างนั้นถ้าเจียงเฉียวจับได้ล่ะก็ ด้วยนิสัยฟอร์มจัดในบางเรื่องของอีกฝ่าย คงไม่ยอมคุยกับเขาไปหลายวันแน่

รอจนกระทั่งเจียงเฉียวระบายอารมณ์จนหนำใจแล้ว ฟู่เฉินเยว่ถึงแกล้งทำทีมุดตัวออกมาจากใต้ผ้าห่ม แถมยังจงใจหาวหวอดใหญ่ หรี่ตามองพลางเอ่ยเรียก "อาซวี่"

เจียงเฉียวรีบยืนตัวตรงทันควัน แล้วคว้าอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันมาจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนคนที่แทบจะสติแตกเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ตน

ระหว่างที่กำลังล้างหน้าแปรงฟัน เจียงเฉียวก็เหลือบไปเห็นตัวเองในกระจก

ปกติแล้ว เขาจะไม่มีทางยอมให้ฟู่เฉินเยว่ทิ้งรอยเด่นชัดไว้บริเวณเหนือหน้าอกขึ้นมาเด็ดขาด เพราะต้องถ่ายละคร ถ่ายโฆษณา หรืออาจมีตารางงานกะทันหัน การมีร่องรอยพวกนี้มันสะดุดตาเกินไป

แต่เห็นได้ชัดว่า เมื่อคืนนี้ไม่นับ

ลำพังแค่ลำคอที่โผล่พ้นออกมาก็มีรอยอยู่หลายจุด พอลองดึงคอเสื้อเปิดออกดู ด้านในยิ่งเละเทะจนดูไม่จืด บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าศึกเมื่อคืนดุเดือดจนสูบเรี่ยวแรงไปเกลี้ยงตัวขนาดไหน

ขาของเขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจริง ๆ นั่นแหละ

เพียงแต่ในฐานะลูกผู้ชาย จะบอกว่าไม่ไหวไม่ได้

เจียงเฉียวจัดการล้างหน้าแปรงฟันจนเสร็จด้วยสีหน้าด้านชาไร้ความรู้สึก พอหันกลับไปก็เห็นฟู่เฉินเยว่ยืนพิงประตูกระจกอยู่

ประธานฟู่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ชุดคลุมอาบน้ำเปิดอ้ากว้าง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยรอยข่วนและรอยคิสมาร์กกระจายไปทั่ว

เจียงเฉียวก้าวเข้าไปหาเงียบ ๆ ใช้สองมือจับสาบเสื้อประกบทบเข้าหากัน แถมยังผูกสายรัดเอวให้เป็นปมตาย "ประธานฟู่ แต่เช้าตรู่แบบนี้ อย่ามาอ่อยผมเลยครับ"

โดนสูบจนเกลี้ยง ไม่มีเหลือแล้วจริง ๆ

ฟู่เฉินเยว่ : "..."

ฟ้าดินเป็นพยาน วันนี้เขาไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นจริง ๆ อย่างน้อยก็ ณ วินาทีนี้ที่ไม่ได้คิดเลยสักนิดเดียว