บทที่ 94 ปิดกล้อง ปิดกล้อง ปิดกล้องแล้ว

จูชินยังปรับอารมณ์ไม่ทัน ดวงตาที่บวมแดงกำลังประคบด้วยผ้าขนหนู ส่วนสวีเฝิงชิงก็เปลี่ยนนิสัยชอบแขวะไปจากเดิม ไม่ได้หาเรื่องใครอีก เพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ

ช่างแต่งหน้ากำลังลบเครื่องสำอางให้เขา ขืนปล่อยให้เดินไปเดินมาในกองถ่ายด้วยใบหน้านั้น ไม่กี่นาทีที่นี่คงกลายเป็นงานศพขนาดย่อม ขาดก็แต่เปิดเพลงไว้อาลัยคลอไปด้วยเท่านั้น

จนกระทั่งใบหน้าขาวผ่องหมดจดเผยออกมา ทุกคนถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหน้านี้ช่างดูไม่ได้จริงๆ สภาพใบหน้านั้นน่าเวทนาเกินไปแล้ว

ทุกคนต่างก็อาลัยอาวรณ์เจียงเฉียวเหลือเกิน นอกจากจะไม่อยากแยกจากเจ้าตัวแล้ว ยังเสียดายอาหารเสริมมื้อพิเศษจากโรงแรมหรูระดับดาวที่ส่งมาบ่อยๆ อีกด้วย ไม่ต้องถามเลย ถ้าถามก็มีแต่คำตอบว่าได้อานิสงส์จากเสี่ยวเฉียว เรื่องอื่นพวกเขาไม่มีทางปริปากพูดแน่นอน

ผู้กำกับซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง พลาดโอกาสซักไซ้ไล่เลียงไปในคราวนั้น และหลังจากนั้นก็ไม่ได้มาสืบหาตัวตนสามีของเจียงเฉียวอีกเลย

เขาไม่ใช่คนโง่เง่าสักหน่อย เรื่องบางเรื่องถามได้ แต่เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรถือวิสาสะสอดรู้สอดเห็น ได้กินอิ่มหนำสำราญ ย่อมดีกว่าอะไรทั้งหมด

อีกอย่าง อาเหวินของเขาก็ตอบตกลงเรื่องไปจดทะเบียนสมรสด้วยกันแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกงั้นหรือ

ย่อมไม่มีแน่นอน เพื่อที่จะปิดกล้องซีรีส์เรื่องนี้ให้เร็วขึ้น เฉินอี้ฟานแทบจะทำงานถวายหัว ทุ่มสุดตัวเพื่อรีบปิดงาน จะได้รีบไปจดทะเบียนสมรส ด้วยกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียว ใครบางคนอาจจะเปลี่ยนใจเสียก่อน

เพื่อฉลองการปิดกล้องของเขา ตอนค่ำผู้กำกับจึงจัดงานเลี้ยงปิดกล้องขึ้น เพียงแต่คราวนี้ไม่ใช่หมูกระทะหรือบาร์บีคิวปิ้งย่าง แต่เป็นโรงแรมใหญ่

ผู้กำกับเฉินโบกมือสั่งอย่างใจป้ำ เหมาทั้งชั้นของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอวิ๋นเฉิงเพื่อเลี้ยงข้าวทุกคนในกองถ่าย

ทุกคนดีอกดีใจกันถ้วนหน้า แทบจะตีฆ้องร้องป่าวเลี้ยงส่งเจียงเฉียวกันเลยทีเดียว

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายและความโกลาหลที่ไม่จำเป็น นักแสดงนำสองสามคนและนักแสดงรุ่นใหญ่ที่มีชื่อเสียงจึงได้ห้องส่วนตัวแยกต่างหาก

ทุกคนรับประทานอาหารกันอย่างสนุกสนาน หลายคนผลัดกันเข้ามาชนแก้วกับเจียงเฉียว

เจียงเฉียวรู้ดีว่าคอตัวเองอ่อนแค่ไหน จึงงัดวาทศิลป์มาใช้อย่างเต็มที่ ทว่าสุดท้ายก็ยังดื่มเข้าไปถึงสองแก้ว

เมาแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก่อนจะเมาก็ต้องรายงานสามีให้เรียบร้อยเสียก่อน จะได้ไม่ต้องมีใครมาโมโหใส่ตอนเห็นสภาพเขาเมามาย

ก่อนวันปิดกล้องหนึ่งวัน ฟู่เฉินเยว่ก็เดินทางมาถึงเมืองอวิ๋นเฉิงแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแจ้งอวี๋ซานว่าไม่ให้จัดตารางงานให้เจียงเฉียวตลอดสามวันข้างหน้า เพราะตั้งใจจะพาเจียงเฉียวไปเที่ยวพักผ่อนให้เต็มที่

อวี๋ซานแสดงจุดยืนชัดเจนว่า นายทุนผู้จ่ายเงินย่อมยิ่งใหญ่ที่สุด

พอบอกฟู่เฉินเยว่เรียบร้อย เจียงเฉียวก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที เขาหมดปัญญาจะดื่มต่อแล้วจริงๆ ทว่าก็มีความสุขมากจริงๆ เช่นกัน

มีความสุขที่ได้แสดงร่วมกับทุกคน มีความสุขที่ได้พบเพื่อนเก่า และมีความสุขที่ปิดกล้องเสียที

แน่นอนว่าเรื่องที่ทำให้ดีใจที่สุดก็คือ อีกประเดี๋ยวเขาก็จะได้เจอหน้าฟู่เฉินเยว่แล้ว

พอลองนับดูดีๆ พวกเขาไม่ได้เจอกันมาเกือบเดือนกว่าแล้ว

งานเลี้ยงค่อยๆ เลิกรา ผู้คนต่างทยอยกันกลับ จนในที่สุดภายในห้องส่วนตัวก็เหลือเพียงนักแสดงนำไม่กี่คน ผู้กำกับ และคนเขียนบท

เฉินอี้ฟานกำลังทิ้งตัวเกาะแกะอยู่บนร่างของเซี่ยโย่วเหวิน อาศัยจังหวะที่สติไม่เต็มร้อยแกล้งทำมึน คอยแต๊ะอั๋งเอาเปรียบสารพัด ด้านคนเขียนบทที่ปกติจะดูเย็นชาและเข้าถึงยากอยู่บ้าง คราวนี้กลับไม่ได้โมโห เพียงแค่เรียกพนักงานให้ยกซุปสร่างเมาเข้ามาอย่างชำนาญ

จูชินกับสวีเฝิงชิงที่อยู่ด้านข้างกำลังแขวะกันไปมา แม้ซีรีส์จะถ่ายทำไปเกินครึ่งเรื่องแล้ว แต่สองคนนี้ก็ยังไม่ถูกชะตากันอยู่ดี ไม่ว่าจะเรื่องนายดูถูกใคร หรือเรื่องชอบทำตัวเป็นดาราเบอร์ใหญ่ สรุปคือเหมือนเด็กประถมทะเลาะกัน ต่อปากต่อคำคนละประโยค ช่างดูเป็นเด็กไม่ยอมโตกันจริงๆ

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะโซเซพยุงตัวลุกขึ้นยืน "ผมไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ"

เฉินอี้ฟานเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมีสติ "นายไหวแน่นะ"

โจวหยวนชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาเอ่ยขึ้น "มีผมคอยดูแลคุณเจียงอยู่ ผู้กำกับเฉินไม่ต้องเป็นห่วงครับ"

ผู้ช่วยโจวประคองคนไปห้องน้ำ เฉินอี้ฟานมองตามแผ่นหลังที่ไกลออกไปแล้วตบเบาๆ ลงบนอกของเซี่ยโย่วเหวิน "อาเหวิน ผู้ช่วยคนนี้ ดึงตัวมาได้ไหม"

ทำงานเก่งเกินไปแล้ว เขาแอบสังเกตมานานแล้ว

เซี่ยโย่วเหวินถอนหายใจ "ไม่ได้ เลิกฝันไปได้เลย นายดูไม่ออกหรือไงว่าภูมิหลังเขาไม่ธรรมดา"

เฉินอี้ฟานพึมพำอู้อี้ "ถ้าเป็นคนธรรมดา ฉันไม่ดึงตัวมาให้เสียเวลาหรอก"

เจียงเฉียวแว่วได้ยินเนื้อหาอยู่บ้าง จึงยิ้มพลางหันไปมองโจวหยวนชวน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่ดูเหมือนมีสติแต่แท้จริงแล้วเริ่มเลอะเลือน "ผู้ช่วยโจว คุณนี่เนื้อหอมเหมือนกันนะ"

โจวหยวนชวนทั้งขำทั้งทำตัวไม่ถูก "พี่เจียง คำนี้ให้เจ้านายได้ยินไม่ได้เชียวนะครับ"

"มีเรื่องอะไรที่ห้ามไม่ให้ผมได้ยินงั้นเหรอ"

โจวหยวนชวนยืดตัวตรงแล้วหันหลังกลับไป "ประธานฟู่ครับ"

ปฏิกิริยาของเจียงเฉียวช้าลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด ช้าจนกระทั่งมีคนโอบเอวเขาไว้แล้ว เขาถึงค่อยเอียงหน้าไปมอง "ทำไมคุณหน้าเหมือน... เหมือนพ่อบ้านของผมจังเลย"

พอฟู่เฉินเยว่เข้ามารับช่วงต่อ โจวหยวนชวนก็ออกไปยืนรอด้านนอกห้องน้ำพลางแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อครู่เขายังคิดอยู่เลยว่าถ้าเกิดเจ้านายหญิงต้องการความช่วยเหลือตอนเข้าห้องน้ำขึ้นมา เขาควรช่วยหรือไม่ช่วยดี ช่างเป็นการทรมานใจจริง ๆ โชคดีที่เจ้านายมาได้ทันเวลาพอดี

ทว่าคนที่อยู่ข้างในกลับไม่ได้สบายอย่างนั้น เพราะเจียงเฉียวไม่ได้ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

ฟู่เฉินเยว่เคยประจักษ์ถึงสภาพความเมาของอีกฝ่ายมาแล้ว นับตั้งแต่จูบเขาอย่างดุดันในคราวนั้น เขาก็ตระหนักดีว่าเจียงเฉียวนั้นคออ่อนแถมยังนิสัยตอนเมาแย่สุด ๆ จะปล่อยให้อยู่ข้างนอกคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด

ก่อนที่ใครจะทันได้โทรแจ้ง เขาก็มาถึงโรงแรมแล้ว เพียงแต่นั่งรออยู่ในรถตลอดเวลาเท่านั้น

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า การคาดการณ์ล่วงหน้าของเขาแม่นยำเหลือเกิน

กว่าจะออกมาจากห้องน้ำได้ เจียงเฉียวก็เริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง เขาออกแรงดึงมือฟู่เฉินเยว่ให้เดินกลับไปที่ห้องส่วนตัว

"ผมจะบอกให้ เจ้าเด็กเฉินอี้ฟานนั่นไม่ยอมเชื่อว่าสามีผมทั้งสูงทั้งหล่อ แถมยังแอบไปเดากับผู้ชายของตัวเองอีกว่าคุณหน้าตางั้น ๆ หุ่นก็งั้น ๆ ไม่แน่อาจจะมีพุงพลุ้ยด้วยซ้ำ"

เจียงเฉียวตบหน้าท้องอีกฝ่ายเบา ๆ พลางลูบคลำไปมาจนมือไม่ยอมละออก "สัมผัสเนี่ย ดีจริง ๆ แต่ผมก็มีนะ ไม่เชื่อคุณลองจับดูสิ"

พูดพลางก็จะคว้ามือของฟู่เฉินเยว่มาวางทาบที่หน้าท้องของตนเอง

แม้เวลานี้จะดึกมากแล้ว แต่ในสถานที่อย่างโรงแรม การที่มีคนเดินผ่านไปมาถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง ฟู่เฉินเยว่จึงกุมมือเขาไว้แล้วเอ่ยเตือน "คุณคงไม่อยากให้พรุ่งนี้มีข่าวดังพาดหัวว่าตัวเองลวนลามผู้ชายหรอกนะ"

เจียงเฉียวตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ "นี่ผู้ชายของผมนะ ผมจะลูบแล้วมันทำไมล่ะ"

ฟู่เฉินเยว่จนใจ "ไม่ได้ทำไมหรอก แค่หวังว่าตื่นมาแล้วคุณจะไม่เสียใจทีหลังก็พอ"

ตอนนี้เจียงเฉียวไม่สนเรื่องจะเสียใจทีหลังอะไรนั่นหรอก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาลูบกล้ามท้อง ผมจะพาคุณไปเจอผู้กำกับเฉิน"

ฟู่เฉินเยว่ "คุณแน่ใจนะ"

นี่คิดจะแนะนำสถานะของเขาให้คนอื่นรู้จักแล้วงั้นเหรอ

แน่นอนว่าประธานฟู่ย่อมเต็มใจ แทบอยากจะประกาศให้โลกรู้เสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ มีแต่หวังว่าเจียงเฉียวตื่นมาแล้วจะไม่เสียใจทีหลังเท่านั้นแหละ

เขาเดินตามเจียงเฉียวตรงไปยังห้องส่วนตัว โชคดีที่ระยะทางใกล้ ระหว่างทางจึงไม่เจอใครเลย

พอเปิดประตูเข้าไปถึงพบว่า จูชินกับสวีเฝิงชิงไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงเฉินอี้ฟานกับเซี่ยโย่วเหวินที่ยังรอเขาอยู่

ตอนที่ประตูเปิดออก ฟู่เฉินเยว่เห็นชัดเจนว่าเซี่ยโย่วเหวินผลักเฉินอี้ฟานออกอย่างแรง แถมยังกระทุ้งศอกใส่ไปทีหนึ่ง

เจียงเฉียวดึงคนมาหยุดยืนตรงหน้าเฉินอี้ฟาน แล้วแนะนำตัวด้วยท่าทางจริงจังแบบคนเมา "เฉินอี้ฟาน นี่ไงสามีของฉัน ดูสิ ทั้งสูงทั้งหล่อเลยใช่ไหม"

ผู้กำกับเฉินโลดแล่นในวงการมานานหลายปี แม้จะไม่ได้รู้จักคนในแวดวงชนชั้นสูงของไห่เฉิงทุกคน แต่บังเอิญเหลือเกินที่เขาเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน

ความเมาหายเป็นปลิดทิ้งในชั่วพริบตา

ทว่าสมองตื่นแล้ว ไม่ได้แปลว่าร่างกายจะตื่นตาม คำพูดคำจายังคงควบคุมไม่ได้อยู่ดี

เฉินอี้ฟานเอ่ยตะกุกตะกัก "คุณ... ฟู่... คุณคือฟู่เฉินเยว่ ประธานฟู่แห่งเฉินชิงเทคโนโลยี"

ฟู่เฉินเยว่ยื่นมือออกไปอย่างไม่รีบร้อน "สวัสดีครับผู้กำกับเฉิน ขอบคุณที่ช่วยดูแลอาเฉียวตลอดช่วงที่ผ่านมานี้นะครับ"