บทที่ 93 คารวะแด่วีรบุรุษ

ทั่วทั้งกองถ่าย นอกจากเจียงเฉียวแล้วก็ไม่มีใครเข้าใจความสุขล้นพ้นของผู้กำกับเฉินเลย ช่วงถ่ายทำตอนบ่าย เฉินอี้ฟานกระปรี้กระเปร่าราวกับโดนฉีดสารกระตุ้น ไม่เพียงแต่ทำงานได้รวดเร็วมีประสิทธิภาพ แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ด่าใครเลยสักคน อารมณ์ดีอ่อนโยนเสียจนนึกว่าถูกวิญญาณอื่นเข้าสิงร่างไปแล้ว

แม้แต่นักแสดงเจ้าบทบาทอย่างจูชินและเจียงเฉียว เวลาถ่ายทอดอารมณ์ไม่ถึงก็ยังหนีไม่พ้นที่จะโดนผู้กำกับเฉินจวก ทว่าบ่ายวันนี้ เขากลับไม่พูดจารุนแรงออกมาแม้แต่คำเดียว

มีฉากหนึ่งที่เทคไปถึงสิบแปดรอบ เขาก็ทำเพียงตบไหล่นักแสดงแล้วปลอบอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไร ๆ ไม่ใช่ว่านายเล่นไม่ดี แค่อารมณ์ยังไม่ถึงจุดเฉย ๆ ฉันให้เวลาอีกนิด ไปทำอารมณ์หน่อย เดี๋ยวค่อยลองอีกรอบ ไม่ต้องเกร็งนะ"

ผู้กำกับเฉินบอกไม่ให้เกร็ง แต่นักแสดงกลับยิ่งเกร็งหนักกว่าเดิม กลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นความสงบก่อนพายุจะพัดถล่ม แล้ววินาทีถัดไปจะมีฟ้าผ่าฟ้าร้องลงมาตรง ๆ

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าผู้กำกับเฉินถูกสิงร่างจริง ๆ เขาอยู่ในสภาพนี้ติดต่อกันสองสามวัน ทุกคนดีใจกันยกใหญ่ ก่อนที่จะได้ผู้กำกับคนเดิมในเวอร์ชันปกติกลับคืนมาในวันที่สี่

ชั่วพริบตา ทุกคนก็เริ่มคิดถึงผู้กำกับร่างสิงคนนั้น แม้แต่นักแสดงรุ่นใหญ่ตอนกินข้าวยังบ่นรำพึงรำพัน อยากย้อนเวลากลับไปเมื่อสองวันก่อนเหลือเกิน

มีเพียงเจียงเฉียวที่แอบบ่นกับฟู่เฉินเยว่ตอนคุยวิดีโอคอล "คุณไม่รู้หรอก วันนั้นเจ้าเฉินอี้ฟานนั่นอย่างกับเมายา ถ้าไม่มีหัวโขนผู้กำกับค้ำคออยู่ ผมสงสัยว่าเขาคงออกไปเต้นหน้ากล้องแล้วล่ะ"

ฟู่เฉินเยว่บินกลับไปแล้ว ทว่าไม่ได้กลับไห่เฉิง แต่เดินทางไปยังซูเฉิง

ซูเฉิงไม่มีสนามบิน ต้องนั่งรถต่อจากเมืองใกล้เคียงเข้าไป และเพราะเรื่องงานค่อนข้างด่วน เขาจึงเดินทางตอนกลางคืน

ฟู่เฉินเยว่ปรับเบาะรถเอนลง นอนถือโทรศัพท์มองอีกฝ่ายเจื้อยแจ้วไม่หยุด เส้นประสาทที่ตึงเครียดตลอดหลายวันมานี้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง จนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

โทรศัพท์มือถือค่อย ๆ ตกลงบนหน้าอก

หน้าจอฝั่งเจียงเฉียวมืดสนิท ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแว่วมา ปลายนิ้วของเขาลอยนิ่งอยู่เหนือปุ่มวางสายสีแดงอย่างลังเล สุดท้ายก็ไม่ได้กดตัดสาย แต่แนบโทรศัพท์ไว้ข้างหูแล้วกระซิบเสียงเบา "คุณสามี ฝันดีนะครับ"

หลังจากเจียงเฉียวกลับเข้ากองถ่ายมาได้อีกหนึ่งสัปดาห์ ฉากขับรถไล่ล่าฉากนั้นก็ถึงคิวต้องถ่ายใหม่อีกครั้ง เฉินอี้ฟานเป็นห่วงสภาพจิตใจของเขา ในตอนแรกจึงไม่กล้าให้เขาแสดงเองและบอกว่าจะจัดหาสแตนด์อินให้

แต่ในระหว่างขับรถมีหลายช็อตที่ต้องโคลสอัปใบหน้าแบบจ่อประชิด การใช้สแตนด์อินย่อมมีจุดบกพร่องอยู่ดี เจียงเฉียวรับรองว่าคราวนี้ตนทำได้แน่ เมื่อขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็ได้นั่งลงบนที่นั่งคนขับ และกำชับให้โจวหยวนชวนช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับจากฟู่เฉินเยว่

ฉากการไล่ล่าเริ่มต้นถ่ายทำใหม่อีกครั้ง

คราวนี้ เจียงเฉียวทำสำเร็จ

ตอนที่ก้าวลงจากรถ แผ่นหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากก็ซีดเผือด ทว่ากลับเข้ากับภาพลักษณ์ของตัวละครพอดิบพอดี

เขายิ้มแย้มแตะมือกับทุกคนเพื่อฉลองที่เอาชนะความท้าทายนี้ได้ แต่ในห้องน้ำที่ไร้ผู้คนรู้เห็น เจียงเฉียวกลับอาเจียนจนหน้ามืดตามัว ความหวาดกลัวและอาการอึดอัดหายใจไม่ออกเกาะกุมหัวใจอีกครา

วิธีรักษาโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนใจที่ดีที่สุดคือการเผชิญหน้าและเอาชนะความกลัว เขาได้ลองทำแล้ว และก้าวผ่านมันมาได้ก้าวเล็ก ๆ ก้าวหนึ่ง ทว่าหนทางสู่การก้าวข้ามมันได้อย่างหมดจดยังคงห่างไกลนัก

เสี้ยววินาทีที่รถพุ่งดิ่งลงไป เขาคิดว่าตนเองจะต้องตายอีกรอบเสียแล้ว

โชคดีที่เทคเดียวผ่าน ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะทนไหวเป็นรอบที่สองหรือไม่

ยามจ้องมองเงาในกระจก เจียงเฉียวรู้สึกราวกับจะลืมเลือนใบหน้าดั้งเดิมของตนเองไปแล้ว ความทรงจำที่ฟื้นคืนมาบอกให้เขารู้ว่า ความตายของเขาไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนจงใจฆ่าเขา

หากแต่ความทรงจำก่อนตายกลับไม่ได้แจ่มชัดขนาดนั้น ภาพอันเลือนรางสะเปะสะปะเปรียบเสมือนเงาจันทร์ในน้ำและบุปผาในคันฉ่อง ยิ่งพยายามนึก ความหวาดกลัวในใจก็ยิ่งทวีคูณ

สิ่งใดกันแน่ที่ทำให้เขาหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้

แท้จริงแล้วเขาถูกใครฆ่าตายกันแน่

เจียงเฉียวจำได้ว่าตอนที่ตนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฟู่เฉินเยว่ดูไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เขารู้เรื่องที่ตัวเองถูกฆ่าตาย เช่นนั้นแล้วอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหนกัน

เป็นเพราะไม่อยากให้เขากังวลและหวาดกลัว จึงเลือกที่จะปิดบังเขาไว้อย่างนั้นหรือ

คำถามนับไม่ถ้วนสุมแน่นอยู่ในใจ เร่งเร้าให้เขาออกตามหาคำตอบ ทว่ายังไม่ใช่เวลา ในเมื่อผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในชั่วพริบตานี้

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการตั้งใจถ่ายละครให้ดี จัดการงานตรงหน้าให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

เจียงเฉียวล้างหน้าล้างตา พอกลับมาที่กองถ่ายอีกครั้ง ก็ดูไม่ออกแล้วว่ามีความผิดปกติใด

เมื่อการถ่ายทำดำเนินไป ฉากของเจียงเฉียวในช่วงหลังก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยโย่วเหวินถึงกับเพิ่มบทให้เขาด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่เพียงแต่มอบชีวิตให้แก่เซวียโหลว แต่ยังถ่ายทอดภาพของคนหนุ่มที่ยอมสละชีพเพื่อปราบปรามยาเสพติด รวมถึงกลุ่มคนที่ยืนหยัดเช่นนี้ออกมาให้ทุกคนได้ประจักษ์อย่างมีเลือดเนื้อและมีชีวิตจริง

เซวียโหลวมิได้เป็นตัวแทนของตัวเองเพียงลำพัง แต่คือตัวแทนของเหล่าวีรชนนับหมื่นนับพันที่ต่อสู้อยู่ในแนวหน้า ผู้ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดที่ไร้คนล่วงรู้ หรือแม้กระทั่งชั่วชีวิตนี้ก็ไม่อาจสลักชื่อของตนลงบนป้ายจารึกวีรชนได้อย่างเปิดเผยสมเกียรติ

บทบาทเช่นนี้ช่างเศร้าสะเทือนอารมณ์และชวนให้เวทนาสะท้อนใจเหลือเกิน ทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์เลือดเนื้อเหมือนกัน ใครเล่าจะไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวเหนื่อย

เพียงแต่ต่อให้มีฉากมากแค่ไหน ก็ย่อมมีวันสิ้นสุดลงอยู่ดี

ในวันปิดกล้อง ฉากที่เจียงเฉียวถ่ายทำคือฉากสุดท้าย และเป็นฉากที่น่าเวทนาที่สุด

เพื่อคุ้มกันให้เพื่อนร่วมงานกลุ่มหนึ่งถอนกำลังหนี เซวียโหลวจึงเผยสถานะสายลับออกมาในที่สุด เขาไม่อาจหนีรอดไปได้ และถูกคนชั่วช้าเหี้ยมโหดกลุ่มนั้นจับตัวไปทรมานทารุณเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน

ตอนที่พบศพ ทั่วทั้งร่างของเขาไม่มีส่วนไหนที่ดูดีได้เลย ผิวหนังแตกยับจนเห็นเนื้อ แขนหักเป็นท่อนๆ ขาก็ถูกทุบจนหักคาตา ซ้ำยังสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง แทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้

ช่างแต่งหน้ามีฝีมือล้ำลึก การแต่งหน้าทำสเปเชียลเอฟเฟกต์สามารถจำลองสภาพอันน่าสังเวชก่อนตายของเขาออกมาได้อย่างสมจริง

เมื่อผู้กำกับส่งเสียง "แอ็กชัน" ทุกคนก็เริ่มเข้าฉากทันที

จางอวี่เฉิงพบศพของเซวียโหลวอยู่ใต้โพรงสะพานผุพังแห่งหนึ่ง ฝูงแมลงวันบินตอมหึ่ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยออกมาจากถุงพลาสติกสีดำ เขาค่อยๆ เปิดถุงออกด้วยความระมัดระวัง ในที่สุดก็มองเห็นใบหน้าซีดเผือดของเซวียโหลว

เฮ่ออวิ๋นที่ตามมาด้วยกัน เมื่อเห็นภาพนี้เข้า ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

พื้นที่เกิดเหตุถูกกั้นเทปปิดล้อมไว้แล้ว รอบข้างนอกจากรถตำรวจก็ไม่มีคนอื่นใดอีก

ผู้คนทยอยเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นสภาพของเซวียโหลว ต่างก็ทนมองไม่ไหว

จางอวี่เฉิงไม่รู้ว่าจะวางมือลงตรงไหนดี ทั่วทั้งร่างแทบไม่มีจุดใดให้แตะต้องได้เลย เขาโอบกอดสหายร่วมรบในอดีตไว้อย่างแผ่วเบา พลางหวนนึกถึงชายหนุ่มผู้หยิ่งยโสโอหังในวันแรกที่พบกัน ตอนนั้นเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซวียโหลวคือสายลับที่ส่งข่าวสารนับไม่ถ้วนมาให้พวกเขา เขาถึงขั้นเคยสงสัยในความภักดีของอีกฝ่ายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เพราะความจริงไม่อาจปล่อยให้มีข้อผิดพลาดได้แม้แต่เสี้ยวเดียว

หยาดน้ำตาเอ่อล้นจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ยามที่ความเจ็บปวดพุ่งแตะถึงขีดสุด คนเราย่อมไม่อาจเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาได้ หลงเหลือเพียงเสียงคำรามอย่างคั่งแค้นและความอัปยศอดสูอันเงียบงัน

นายตำรวจทุกคนโดยรอบต่างพากันถอดหมวกออกจากศีรษะ ยืนตัวตรง และทำความเคารพให้แก่เขาอย่างสงบสำรวมและสมเกียรติ

บรรยากาศเงียบสงัดลงจนถึงที่สุด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ในลำคอของทุกคนเท่านั้น

นี่คือการสดุดีต่อวีรบุรุษ และเป็นการแสดงความเคารพต่อชีวิตอันทรงเกียรติ เพราะมีเหล่าวีรบุรุษนิรนามที่เสียสละสืบต่อกันรุ่นสู่รุ่นเช่นนี้ จึงได้มีชีวิตอันสงบสุขของประชาชนนับร้อยนับพันหมื่น

ไม่ใช่แค่นักแสดงที่ร่วมถ่ายทำเท่านั้น แม้กระทั่งทีมงานทุกคนโดยรอบต่างก็พลอยอินไปกับอารมณ์ของฉากนี้จนขอบตาแดงก่ำไปตามๆ กัน

ผู้กำกับยังคงไม่สั่งคัตเสียที กระทั่งเจียงเฉียวอดรนทนไม่ไหวขยับตัวเล็กน้อย เขาเปิดตาข้างที่แต่งเอฟเฟกต์ให้บอดสนิทขึ้น แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "เอ่อ... ขยับได้หรือยังครับเนี่ย ผมจะโดนถุงพลาสติกนี่อบจนขาดใจตายอยู่แล้ว"