บทที่ 92 ผู้กำกับเฉินสองมาตรฐาน

เมื่อเจียงเฉียวกลับมาที่กองถ่ายก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทุกคน คนกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามามองซ้ายคลำขวาเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ

เฉินอี้ฟานมองเจียงเฉียวพลางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไร สุดท้ายก็ทำเพียงตบไหล่เขาเบา ๆ "กลับมาได้ก็ดีแล้ว คนปลอดภัยก็พอ เรื่องอื่นไม่สำคัญหรอก"

หลายวันมานี้ เจียงเฉียวได้รับการคุ้มกันแน่นหนาจนมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม คนในกองถ่ายทั้งไม่ได้เจอและติดต่อเขาไม่ได้ ราวกับขาดการติดต่อไปเลย

ทุกคนรู้ว่าเจียงเฉียวพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลไหน แต่กลับไม่มีใครเข้าไปเยี่ยมเขาได้เลย

บอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนเรียงเป็นแถวอยู่หน้าประตู คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงนึกว่ากองถ่ายไม่ได้กำลังถ่ายหนังมาเฟีย แต่คนกลุ่มนี้ต่างหากที่เป็นมาเฟียตัวจริง

เรื่องเหล่านี้ทุกคนต่างเห็นกับตา ตัวตนของเจียงเฉียวจึงกลายเป็นปริศนาข้อใหญ่ที่สุดในกองถ่าย ทุกคนพากันเดาว่าเขาเป็นนายน้อยบ้านไหนที่มาหาประสบการณ์ในวงการบันเทิงหรือเปล่า ประเภทที่ว่าถ้าเอาดีไม่ได้ก็ต้องกลับไปสืบทอดมรดกธุรกิจแสนล้านทำนองนั้น

มีคนอยากรู้อยากเห็นเริ่มขุดคุ้ยประวัติของเจียงเฉียวในอดีต แล้วก็พบว่า... ขุดอะไรไม่เจอเลย นอกจากผลงานซีรีส์เรื่องแรก ๆ ที่ยังมีภาพเขาปรากฏอยู่แล้ว ภาพถ่ายหรือคลิปวิดีโอในชีวิตประจำวันทั่วไปกลับหาไม่เจอเลยสักชิ้นเดียว

นี่จึงยิ่งตอกย้ำว่าภูมิหลังของเจียงเฉียวไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่อย่างนั้นใครจะมีอิทธิพลมากพอที่จะปกปิดเรื่องราวในอดีตของเขาได้มิดชิดขนาดนี้ แถมยังจัดกำลังคุ้มกันเอิกเกริกปานนั้น

ก่อนที่เจียงเฉียวจะกลับมา เฉินอี้ฟานได้กำชับคนในกองถ่ายไว้แล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องพวกนี้อีก และห้ามไปซักไซ้ถามอะไรจากเขา ทุกคนทำงานในกองถ่ายเดียวกัน สิ่งสำคัญที่สุดคือร่วมมือกันทำงานนี้ให้เสร็จลุล่วง พอปิดกล้องแล้วใครอยากจะถามอะไรก็ค่อยว่ากันตามสบาย

ทุกคนต่างตอบตกลง

พูดก็พูดเถอะ แต่ว่า...

ทุกคนมองกล่องของขวัญแบรนด์เนมแพ็กเกจหรูหราที่วางเรียงเป็นตับอยู่บนพื้นไม่ไกล พลันพากันตกอยู่ในความเงียบงัน

กล่องของขวัญนี้แจกให้คนในกองถ่ายคนละหนึ่งชุด แม้แต่คุณป้าแม่บ้านทำความสะอาดยังได้ด้วย ความเท่าเทียมกันถ้วนหน้าจริง ๆ

ทุกคนไม่ใช่คนขัดสนเงินทอง แต่การทุ่มทุนสร้างระดับนี้ช่างน่าตื่นตะลึงเหลือเกิน คนที่เดิมทีคิดว่าจะไม่ซักไซ้ ตอนนี้จิตใจเริ่มคันยุบยิบขึ้นมาอีกแล้ว

เจียงเฉียวมองกล่องของขวัญพวกนั้นแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะเช่นกัน

โทรศัพท์มือถือส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี

——เห็นกล่องของขวัญหรือยัง

——การชดเชยแบบนี้พอใจไหม

เจียงเฉียวมองสายตาที่ลอบสอดส่องเข้ามาอย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้างของคนรอบข้าง พลางหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน "หลายวันนี้ทำให้ทุกคนเสียเวลา ก็... ก็แค่... เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับ ทุกคนอย่ารังเกียจเลยนะครับ"

บรรยากาศเงียบลงไปสองสามวินาที ก่อนจะมีเสียงเฮดังลั่นตามมา

"ขอบคุณนะเสี่ยวเฉียว ไม่เสียเวลาเลย ไม่เสียเวลาสักนิด"

"โธ่ อาจารย์เจียงเกรงใจเกินไปแล้ว"

"เจียงเฉียว นายเป็นคนดีจริง ๆ คนดีมาก ๆ โคตรคนดีเลย!!!"

ต่างคนต่างแย่งกันเอ่ยปากเยินยอ พอเจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นอีกที ทุกคนก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว กอดกล่องของขวัญไว้ในอ้อมอกพลางยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

เดิมทีเขายังคิดว่าทุกคนจะมองว่าเขาอวดรวย หรือไม่ก็รู้สึกหมั่นไส้เสียอีก

ดูท่าว่าเขาจะคิดระแวงไปเองฝ่ายเดียวเสียแล้ว

ผู้กำกับเห็นว่าทุกคนคงไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานแล้ว จึงตัดสินใจปล่อยให้หยุดพักผ่อนครึ่งวัน ก่อนจะหิ้วกล่องของขวัญในส่วนของตนเองเดินยิ้มร่าไปสมทบกับเซี่ยโย่วเหวิน

เจียงเฉียวแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากลัวแทบแย่ว่าจะมีใครถามขึ้นมาว่าหลายวันมานี้เขาอยู่กับใคร

เพียงแต่ว่า เขายังวางใจเร็วเกินไป

เฉินอี้ฟานสั่งห้ามคนทั้งกองถ่ายเรียบร้อย จากนั้นก็แอบย่องมาหาเจียงเฉียวลับหลังทุกคน

ตอนนี้เจียงเฉียวกำลังขดตัวอ่านบทอยู่บนเก้าอี้ เพราะความเอาแต่ใจตามอำเภอใจของใครบางคน ทำให้ตอนนี้เขาหมดเรี่ยวแรงจนแทบขยับไม่ไหว ยังดีที่ผู้กำกับมีความเมตตา ไม่สั่งให้เขาเข้าฉากทันทีที่กลับมา

พอเห็นผู้กำกับเดินเข้ามา เจียงเฉียวก็กำลังจะเอ่ยขอบคุณ เขารู้เรื่องแล้วว่าผู้กำกับเป็นคนสั่งห้ามไม่ให้ทุกคนมาซักไซ้เรื่องของเขา

ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก เฉินอี้ฟานที่คาบบุหรี่ยังไม่จุดไฟไว้ที่มุมปากก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ขยิบตาทำหน้าทะเล้นถามขึ้นว่า "แง้มให้ฟังสักนิดสิ นายน้อยเจียง สรุปว่าเดินสายไหนกันแน่เนี่ย"

เจียงเฉียว : ...

ผู้กำกับเฉิน คุณนี่เล่นบทสองมาตรฐานได้ถึงแก่นจริง ๆ