บทที่ 91 ทำได้ตามใจชอบ

ประธานฟู่ผู้ร่ำรวยและใจป้ำ ห้องพักพิเศษ VIP ที่เขาเตรียมไว้ให้นั้นใหญ่และสะดวกสบายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ใช่แค่เตียงที่ผู้ป่วยนอนเท่านั้น แม้แต่โซฟาก็ยังกว้างขวางเพียงพอที่จะให้ผู้ใหญ่หนึ่งคนนอนลงไปได้สบาย ๆ

ร่างสองร่างที่เกยทับกันรวมเป็นหนึ่งเดียว ทอดเงาที่แนบชิดสนิทสนมลงบนผนังห้อง

ลมหายใจของฟู่เฉินเยว่เริ่มถี่กระชั้น มือซุกซนข้างนั้นดูเหมือนจะตั้งใจทำให้เขาจมดิ่งลงไปในสถานที่แห่งนี้จริงๆ

เจียงเฉียวเริ่มจูบเขาจากหน้าผากอย่างละเอียดลออ ไม่ปล่อยผ่านแม้แต่จุดเดียว ไล่ลงมาตามแก้ม ลำคอ ไหปลาร้า จนถึงแผงอก เหมือนกับที่อีกฝ่ายเคยทำกับเขา

ผิวบนตัวของฟู่เฉินเยว่ขาวจัดแต่กลับไม่ดูบอบบาง เป็นความขาวแบบสุขภาพดีที่มีพลัง รูปร่างที่ผ่านการออกกำลังกายมาตลอดทั้งปีได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม

เจียงเฉียวนิ้วจิ้มลงบนแผงอกเขา "ประธานฟู่ ถ้าหุ่นคุณไปถ่ายหนังเรทอาร์ ค่าตัวต้องห้าหลักอัปแน่นอน"

ฟู่เฉินเยว่ถูกเขาปรนเปรอจนไฟลุกท่วมตัว เขาไม่มีความต้านทานต่อคนคนนี้อยู่แล้ว ยิ่งคนตรงหน้าเล่นยั่วแบบเนิบนาบเหมือนคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจแบบนี้ ทุกการกระทำล้วนเป็นการท้าทายความอดกลั้นของเขา

อาซวี่เพิ่งจะหายดี เขาไม่อยากทำแบบนี้ที่นี่ ไม่อยากแกล้งเขา เขาหวาดกลัวว่าภายใต้อารมณ์แบบนี้เขาจะเผลอไผลปล่อยตัวเกินไป จะควบคุมแรงของตัวเองไม่ได้ และจะกลายเป็นมีดเล่มนั้นที่ทำร้ายเขา

แต่เจียงเฉียวเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดแบบนั้น ถ้าจะบอกว่าตอนแรกทำไปเพียงเพื่อปลอบประโลมอารมณ์อีกฝ่าย ก็คงใช่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อเขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ของร่างกายนี้ที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเขา เจียงเฉียวก็กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด

เขาก่อเกิดความต้องการเอาชนะขึ้นมาจนตัวเองก็ควบคุมไม่ได้

การลองทำสิ่งนี้เป็นครั้งแรก แม้จะไม่ค่อยสบายตัวนัก แต่กลับไม่มีความรู้สึกขยะแขยงอย่างที่เคยคิดไว้

ฝ่ามือใหญ่ที่กดท้ายทอยเขาไว้อาจจะขยุ้มผมเขาแน่นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ แต่เดี๋ยวเดียวก็คลายออก เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น จากมุมนี้เขามองเห็นสันกรามของอีกฝ่าย เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงตามแก้มจนทำให้เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่เปียกชุ่ม

ฟู่เฉินเยว่ส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคออย่างไม่อาจอดกลั้น "พอแล้ว อาซวี่"

"ยังไม่พอ"

เสียงอู้อี้ของเจียงเฉียวดังแว่วมาเป็นระยะ

พูดตามตรง การทำเรื่องแบบนี้ในห้องพักผู้ป่วยอดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ แต่ในเมื่อห้องนี้ถูกประธานฟู่เหมาไปแล้ว ทั้งประตูยังล็อกไว้ จึงไม่ต้องกังวลเลยว่าจะมีใครบุกเข้ามา

เมื่อหมดความกังวลใจเช่นนี้ ความรู้สึกตื่นเต้นเร้นลับบางอย่างก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ฟู่เฉินเยว่ไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน ร่างกายที่เกร็งแข็งผ่อนคลายลงจนทิ้งตัวลงบนโซฟาในเวลาไม่นาน เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วรีบลุกขึ้นนั่ง หยิบกระดาษทิชชูเข้าไปหาอีกฝ่าย

เจียงเฉียวนวดกรามที่เมื่อยขบของตัวเองพลางมองเขาอย่างไร้เดียงสา "หมดแล้ว"

ฟู่เฉินเยว่ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไรกับเขาดี "อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะ..."

เจียงเฉียวโน้มตัวลงไปจูบเขา

ฟู่เฉินเยว่ "ตัดใจเถอะ ผมไม่ปล่อยให้คุณออกไปไหนหรอก..."

เจียงเฉียวจูบเขาอีกที

ฟู่เฉินเยว่จ้องเขาด้วยความโกรธที่ผสมความเขินอาย "เสิ่นชิงซวี่!"

เจียงเฉียวกะพริบตา "อืม ว่ามาสิ"

หน้าอกของฟู่เฉินเยว่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเขาก็ก้มลงอุ้มอีกฝ่ายพาดบ่าแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ

เจียงเฉียวขยับขา "คุณจะทำอะไร ปล่อยผมลงนะ"

ฟู่เฉินเยว่แค่นเสียง "ไม่ใช่คุณหรอกเหรอที่บอกว่าให้ทำตามใจชอบน่ะ?"

......

ในที่สุดประตูห้องพักผู้ป่วยก็เปิดออกในเช้าวันต่อมา โจวหยวนชวนที่ยืนรออยู่หน้าประตูถือถุงช้อปปิ้งใบหนึ่งยื่นส่งให้คนที่มาเปิดประตู

"ประธานฟู่ เสื้อผ้าอยู่ที่นี่ครับ แล้วรถก็จอดรออยู่ข้างล่างแล้วด้วย"

ฟู่เฉินเยว่รับเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน เจียงเฉียวนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้ จากมุมมองด้านหลังนี้ จะเห็นรอยจาง ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนลำคอของอีกฝ่าย

เขาหยิบชุดผ้าฝ้ายที่ส่งกลิ่นหอมของน้ำยาซักผ้าออกมาจากถุงช้อปปิ้งแล้วเดินเข้าไปหา

"เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ"

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง "สรุปคือ คุณก็ยังไม่คิดจะปล่อยให้ผมไปกองถ่ายสินะ?"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ตอบ เพียงแค่ลงมือถอดชุดผู้ป่วยที่อยู่ในสภาพรุ่งริ่งของอีกฝ่ายออก แล้วสวมชุดใหม่ให้

"ขึ้นรถ คุณจะเลือกเดินขึ้นไปเอง หรือจะให้ผมอุ้มขึ้นไป"

เจียงเฉียวยังรักหน้าตาอยู่บ้าง จึงเลือกที่จะเดินเอง เพียงแต่ตอนที่ต้องรวบรวมพลังใจลุกขึ้นยืน สีหน้ากลับดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่า ไอ้หมาแก่ฟู่เวลาทำตามใจชอบนั้น เจ็บยิ่งกว่าโดนหมากัดเสียอีก

เขาเดินตามอีกฝ่ายลงไปชั้นล่างเงียบ ๆ แล้วขึ้นรถตู้สีดำคันหนึ่ง

เบาะรถมีระบบนวด พอเอนตัวลงไป เอวและหลังที่ปวดเมื่อยก็พลอยผ่อนคลายลง

เจียงเฉียวถอนหายใจออกมา "ต่อให้คุณไม่ยอมให้ผมกลับกองถ่าย แต่อย่างน้อยก็ต้องให้โอกาสผมไปอธิบายกับพวกผู้กำกับเฉินให้เข้าใจก่อนสิ อยู่ ๆ ก็ทิ้งงานไปแบบนี้ มันไม่รับผิดชอบต่องานเลยนะ"

"ฟู่เฉินเยว่ ต่อให้คุณจะขังผมไว้จริง ๆ ก็ควรให้โอกาสผมออกมาสูดอากาศบ้างสิ"

เจียงเฉียวรู้ดีว่าอาการกำเริบของฟู่เฉินเยว่ในครั้งนี้คงไม่หายในเวลาอันสั้นแน่ เขาคิดทบทวนดูอย่างรอบคอบแล้ว งานน่ะสำคัญก็จริง ทว่าผู้ชายตรงหน้ากลับสำคัญต่อเขามากกว่านิดหน่อย

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาทำตัวไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้ ในใจจึงยังรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เฉินอีฟานทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับซีรีส์เรื่องนี้ไปมากแค่ไหน เขาก็เห็นมาตลอด

ถ้าเป็นแบบนี้ นอกจากฉากช่วงแรกที่เกี่ยวกับเขาจะต้องถ่ายทำใหม่ทั้งหมดแล้ว ยังต้องหานักแสดงที่เหมาะสมให้ได้ก่อนด้วย ด้วยมาตรฐานที่จู้จี้จุกจิกของผู้กำกับเฉิน จะไปหาตัวได้จากที่ไหนในเวลาสั้น ๆ กัน

เจียงเฉียวบ่นพึมพำต่อ "กองถ่ายผลาญเงินไปทุกวัน ผมทำเสียเวลาไปตั้งสามสี่วัน ความเสียหายตรงนี้คุณต้องชดเชยให้เขานะ แล้วก็ค่าผิดสัญญาต้องจ่ายให้มากกว่าเดิมห้ามให้น้อยกว่าเด็ดขาด ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คุณก็ลงขันเพิ่มสักหน่อย ถือว่าร่วมลงทุนไปเลย ยังไงก็อย่าให้เขาต้องขาดทุนล่ะ"

กลับไปคราวนี้ เขายังไม่รู้เลยว่าจะต้องถูกขังไว้อีกนานแค่ไหน ยังดีที่คฤหาสน์กว้างขวางพอ ถือเสียว่าให้วันหยุดพักผ่อนกับตัวเองก็แล้วกัน

เจียงเฉียวบ่นงึมงำไปตลอดทาง รู้ตัวอีกทีก็เผลอหลับไปเสียแล้ว

กระทั่งมีคนมาแตะปลุกที่ไหล่ เขาจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง รถจอดอยู่บนถนนสายหนึ่งหน้าโฮมสเตย์ของพวกเขา

ช่วงเวลานี้เขาเดินผ่านที่นี่อยู่ทุกวัน ย่อมจำได้เป็นอย่างดี

เจียงเฉียวถามอย่างสะลึมสะลือ "ถึงแล้วเหรอ งั้นผมไปบอกลาพวกผู้กำกับก่อนนะ"

ทว่าเพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้น แขนก็ถูกใครบางคนคว้าล็อกเอาไว้แน่น

ภายในรถตู้เหลือเพียงพวกเขาสองคน คนขับรถกับโจวหยวนชวนลงไปแล้ว

เจียงเฉียวเริ่มตื่นเต็มตา พลางหัวเราะออกมา "คุณอย่าทำหน้าแบบนี้สิ ผมก็ยอมตกลงกลับไปกับคุณแล้วนี่ วางใจเถอะ ผมเต็มใจเอง ไม่โทษคุณ แล้วก็ไม่โกรธคุณด้วย"

ฟู่เฉินเยว่เอาแต่มองเขาอยู่อย่างนั้น เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยปากออกมาราวกับเพิ่งตัดสินใจได้ "ผมยอมปล่อยให้คุณไปถ่ายละครต่อก็ได้"

แววตาของเจียงเฉียวเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นก็ระแวงว่าอีกฝ่ายจะแค่พูดล้อเล่น จึงมองเขาอย่างระมัดระวัง

"ผมไม่เป็นไรจริง ๆ คุณไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยก็รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนเถอะ"

ต่อให้จะต้องออกไปข้างนอก ก็ต้องรอให้อารมณ์ของฟู่เฉินเยว่สงบลงเสียก่อน

ฟู่เฉินเยว่ยกมือข้างหนึ่งลูบเรือนผมของเขา ฝ่ามือเผลอลงน้ำหนักไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ขอโทษนะ ผมแค่... อาซวี่ ผมแค่อยากให้ต่อไปนี้ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ก็จำไว้เสมอว่าตอนนี้คุณไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว ยังมีผมที่รอคุณอยู่ตลอดเวลา"