บทที่ 90 กลืนกินลงท้อง

บาดแผลตามตัวของเจียงเฉียวไม่ได้รุนแรงจริงๆ นั่นแหละ เส้นทางที่กองถ่ายเลือกก็จัดว่ารัดกุมมาก ทั้งยังเตรียมมาตรการรักษาความปลอดภัยรอบด้านเพื่อรับรองความปลอดภัยของนักแสดง

ทว่า...

"ผมเอง ผมเป็นคนขับรถเลยไปเอง เรื่องนี้โทษผู้กำกับเฉินไม่ได้นะ คุณอย่าพาลใส่เขาเลย"

นอนโรงพยาบาลมาสองวันแล้ว รอยถลอกแค่นั้นของเจียงเฉียวตกสะเก็ดไปตั้งนานแล้ว มีแต่ฟู่เฉินเยว่นั่นแหละที่ดึงดันจับเขาตรวจร่างกายอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม หากไม่ใช่เพราะเขาคัดค้านไว้ ประธานฟู่ก็คงสั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพากลับไห่เฉิงไปแล้ว

ในเมื่อแผลหายดีแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปย่อมเป็นการออกไปถ่ายละครต่อ

แต่พอพูดถึงคำว่าถ่ายละครขึ้นมาทีไร ฟู่เฉินเยว่ก็คล้ายจะเกิดอาการต่อต้านขึ้นมาทันที เขาไม่พูดจา ไม่โมโหโวยวาย ทำตัวราวกับกำลังทำสงครามเย็น นั่งเงียบกริบอยู่บนโซฟาจัดการงานเอกสารของตัวเองไปเรื่อย แม้แต่การประชุมก็ยังใช้การวิดีโอคอล

แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้ใครมาเยี่ยม และไม่อนุญาตให้เจียงเฉียวก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยนี้แม้แต่ก้าวเดียว กระทั่งโทรศัพท์มือถือก็ยังถูกยึดไป

เจียงเฉียวไม่ได้รับข่าวสารจากโลกภายนอกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความคืบหน้าในการถ่ายทำไปถึงไหนแล้ว กองถ่ายใหญ่โตขนาดนี้ จะมาเสียเวลาเพราะเขาคนเดียวไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเฉินอี้ฟานจริงๆ

เจียงเฉียวเอนตัวไปเบียดข้างฟู่เฉินเยว่ พอประธานฟู่ขยับหนีไปข้างๆ เขาก็ขยับตามไปติดๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายนั่งจนชิดขอบโซฟา หมดทางจะถอยหนี

ฟู่เฉินเยว่เตรียมจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกเจียงเฉียวที่มือไวตาไวกอดหมับเข้าให้เสียก่อน "เดี๋ยวๆๆ คุณอย่าเพิ่งไป เรามาคุยกันก่อน"

เพื่อให้ควบคุมสถานการณ์ได้อย่างอยู่หมัด เจียงเฉียวจึงขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนตัวเขาไว้ สองมือกดไหล่อีกฝ่ายแน่น โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามือของฟู่เฉินเยว่ได้โอบรอบเอวตนเองไว้อย่างแผ่วเบาแล้ว

ในมุมนี้ เจียงเฉียวมองลงไปสบสายตากับอีกฝ่ายได้ในที่สุด เขาหลุบตาลง ชะงักคำพูดไป แล้วก้มลงจุมพิตหน้าผากของฟู่เฉินเยว่อย่างอ่อนโยนเพื่อเป็นการปลอบประโลม รออยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "เฉินเยว่ คุณคงไม่คิดจะขังผมไว้ในห้องนี้ไปตลอดชีวิตหรอก ใช่ไหม"

ฟู่เฉินเยว่มองเขาโดยไม่พูดอะไร

เจียงเฉียวเคยคิดมาตลอดว่าคนคนนี้เป็นคนไม่มีอารมณ์โกรธ ยามอยู่กับเขาเรียกว่าตามใจจนแทบไม่มีขอบเขต นึกไม่ถึงเลยว่าพอเกิดดื้อดึงขึ้นมาจะกลายเป็นลาหัวรั้นได้ถึงเพียงนี้ ปฏิเสธการพูดคุยสื่อสารกับคนอื่นไปโดยสิ้นเชิง

เขาข่มความอดทนอธิบาย "วันที่รถเสียการควบคุม เป็นเพราะว่า...เพราะระหว่างที่รถกำลังแล่นอยู่ จู่ๆ ผมก็นึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมา ถึงผมจะไม่ได้บอก แต่คุณก็น่าจะรู้สึกได้ว่าเรื่องในวันนั้น ผมแทบจะลืมมันไปหมดแล้ว"

อาจเพราะการชนรุนแรงเกินไป หรืออาจเป็นเพราะความหวาดกลัวในจิตใต้สำนึก ตั้งแต่วันที่ฟื้นขึ้นมา เรื่องราวในวันที่เกิดอุบัติเหตุก็เลือนรางมาโดยตลอด ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

จนกระทั่งวันที่ถ่ายทำ ตอนที่รถกำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงและถูกไล่ล่า ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวของเขาอย่างกะทันหัน

เบรกที่เหยียบลงไปแล้วไม่ตอบสนอง ภาพหลอนที่บิดเบี้ยวตรงหน้า เดิมทีเขาตั้งใจจะหักรถพุ่งชนขอบทางเท้าเพื่อให้หยุด ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าตรงนั้นคือสะพาน ความเร็วรถที่สูงเกินไปทำให้พุ่งทะลุเสาสะพาน จนต้องทิ้งชีวิตไปหนึ่งชาติ

ความกลัวที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ เข้าครอบงำความคิดจิตใจโดยไร้สัญญาณเตือน เสียงของผู้กำกับในหูฟังคล้ายจะแว่วไกลออกไป จนกระทั่งเขาไม่ได้ยินคำสั่งให้ชัดเจน และขับรถเตลิดออกนอกขอบเขตควบคุม ก่อนจะพุ่งชนขอบทางเข้าอย่างจัง

ในเสี้ยววินาทีนั้น เขายกมือขึ้นปกป้องศีรษะไว้ตามสัญชาตญาณ

อันที่จริงแรงกระแทกไม่ได้รุนแรงอะไร การหมดสติไปเป็นเพียงกลไกการป้องกันตัวเองของร่างกาย ความทรงจำเก่าๆ หลั่งไหลซัดกระหน่ำเข้ามาจนเขารับไม่ไหวและล้มป่วย จึงได้หลับใหลไม่ได้สติอยู่นานเช่นนั้น

เจียงเฉียวใช้มือข้างหนึ่งลูบข้างแก้มของเขา ก่อนจะค่อยๆ เชยคางอีกฝ่ายขึ้น "ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วง แล้วก็รู้ว่าคุณกำลังกลัว ในเมื่อตอนนี้ผมนึกออกแล้ว ก็หนีมันไม่ได้อีกต่อไป เฉินเยว่ เราสองคนต่างต้องได้รับการรักษานะ"

ฟู่เฉินเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก "คนที่ต้องรักษาคือคุณต่างหาก"

ประธานฟู่ไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองป่วย เขาก็แค่อารมณ์หวงแรงไปหน่อย ความรู้สึกอยากปกป้องล้นเหลือไปนิด ขอแค่คนตรงหน้านี้อยู่ดีมีสุขต่อหน้าสายตาเขา เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น

เจียงเฉียวพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น เราก็ควรมาคุยเรื่องแผนการรักษากันหน่อยไหม เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่ตีความเอาเองตามใจชอบ "ถ้าคุณไม่ชอบที่นี่ งั้นเราก็กลับไห่เฉิงกัน ถ้าไม่ชอบไห่เฉิงก็ไปปักกิ่ง คุณชอบคฤหาสน์หลังนั้นไม่ใช่เหรอ งั้นเราก็ไปอยู่ที่นั่นกัน คฤหาสน์ออกจะกว้างขวาง"

เจียงเฉียวรู้สึกปวดหัวตุบๆ ตอนนี้เขารู้สึกว่าคนที่ต้องรีบรักษาไม่ใช่เขาจริงๆ นั่นแหละ

"ฟู่เฉินเยว่!!"

น้ำเสียงของเจียงเฉียวเริ่มติดแววโมโห ทว่าวินาทีถัดมาฟู่เฉินเยว่กลับกอดเขาไว้แน่น ทั้งที่เป็นคนตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น แต่ในเวลานี้กลับดูสิ้นหนทางเหลือเกิน

เจียงเฉียวใจอ่อนยวบลงทันที เขายกมือขึ้นลูบผมของอีกฝ่ายแผ่วเบา "ฟู่เฉินเยว่ วิธีรักษาโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจหมอก็บอกไปแล้ว ผมจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ใช่คอยแต่หนีปัญหา คุณเองก็เหมือนกัน"

ท่านประธานฟู่ไม่ยอม ยังคงไม่ยอมท่าเดียว ไม่ยอมโอนอ่อนตามเลยสักนิด

เจียงเฉียวจนปัญญาไปชั่วขณะ เลยปล่อยตัวตามสบายทิ้งน้ำหนักทั้งร่างพิงแนบไปกับตัวเขา ทั้งสองกอดกันนิ่งๆ หน้าชนหน้าอยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

จนกระทั่ง... เจียงเฉียวมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ฟู่เฉินเยว่ ขนาดนี้คุณยังมีอารมณ์อีกเหรอ"

ฟู่เฉินเยว่เงยหน้าขึ้น "กับคุณน่ะ ผมเป็นแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว"

เจียงเฉียวรู้สึกว่าคุยต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาถามอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "งั้นต่อไปผมก็ไม่ต้องถ่ายหนังแล้วเหรอ ไม่ต้องทำอะไรเลยงั้นสิ"

ฟู่เฉินเยว่ตอบ "ผมมีเงินเยอะ เลี้ยงคุณไปอีกกี่ชาติก็ไม่มีปัญหา"

เจียงเฉียว "แต่ถ้าเป็นแบบนั้น การมีชีวิตอยู่ของผมจะไปมีความหมายอะไร"

เขาประคองใบหน้าของฟู่เฉินเยว่เอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่สุด "คุณก็รู้ว่าการแสดงสำคัญกับผมมากแค่ไหน ถ้าผมกลายเป็นแค่นกน้อยในกรงทองที่ถูกคุณขังไว้ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง คุณจะยังรักผมอยู่ไหม สิ่งที่คุณต้องการคือเสิ่นชิงซวี่แบบนั้นจริงๆ เหรอ"

ฟู่เฉินเยว่สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "อาซวี่ แค่คุณมีชีวิตอยู่ สำหรับผมมันก็มีความหมายที่สุดแล้ว คนที่ผมรักมาตลอดคือคุณ ไม่ว่าคุณจะเป็นแบบไหนก็ตาม"

"อาซวี่ คุณอย่าใจร้ายกับผมนักเลยนะ"

"ผมทนไม่ไหวหรอกนะ... ถ้าต้องทำคุณหายไปอีกครั้ง"

"เสิ่นชิงซวี่ ผมอยากจะฉีกคุณเป็นชิ้นๆ แล้วกลืนกินลงท้องไปให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ ถ้าทำแบบนั้น คุณจะได้อยู่กับผมตลอดไป"

สายตาของเจียงเฉียวฉายแววซับซ้อน เขาพลิกตัวกดอีกฝ่ายลงกับโซฟา จากนั้นก็เริ่มดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขา

ฟู่เฉินเยว่ยังไม่ทันหลุดจากอารมณ์เศร้าโศก ก็ถูกการกระทำนี้ทำเอาเหวอไปหมด

เจียงเฉียวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนหมดแล้ว ขณะที่มือยังปลดอยู่ก็โน้มตัวลงไปจูบอย่างสะเปะสะปะ "กินเหรอ อยากกินแบบไหนล่ะ บอกวิธีมาสิ จะให้คุณกินให้หนำใจเลย พอใจหรือยัง"

หัวเข็มขัดโลหะถูกปลดออกดังคลิก ฟู่เฉินเยว่รีบคว้ามือเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

"อาซวี่ คุณเป็นอะไรไป"

คราวนี้ประธานฟู่ถึงกับลนลานขึ้นมาจริงๆ

เจียงเฉียวยืดตัวนั่งตรง ไม่สนใจคำถามของเขา จัดการถอดชุดคนไข้บนตัวออกในสองสามจังหวะ เผยให้เห็นช่วงเอวที่เพรียวกระชับทว่ายังคงเห็นลายกล้ามเนื้อชัดเจน

บนผิวมีรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำจางๆ หลงเหลืออยู่บ้าง ซึ่งล้วนเกิดจากการกระแทกโดยไม่ระวังตอนถ่ายทำช่วงหลายวันมานี้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เสน่ห์อันงดงามของเรือนร่างนี้ลดลงแม้แต่น้อย

เจียงเฉียวโยนเสื้อผ้าทิ้งไปข้างๆ แล้วโน้มตัวทาบทับลงมา "เรื่องนี้โทษผมเอง เป็นความผิดของผม... ผมให้ความมั่นใจกับคุณไม่มากพอ"

"ฟู่เฉินเยว่ ตอนนี้คุณจะทำอะไรกับผมก็ได้ตามใจชอบ จนกว่าคุณจะมั่นใจว่าผมยังอยู่ตรงนี้เสมอ"