บทที่ 89 โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญ

"เจียงเฉียว ตรงนี้นี่แหละ หักพวงมาลัยเลย เร่งเครื่อง!"

"เดี๋ยวก่อน เชือกขาดแล้ว ช่วยคนก่อน!"

"เร็วเข้าๆ รถพยาบาลถึงไหนแล้ว"

"หลบไป คนข้างหลังหลบหน่อย เปลพยาบาลอยู่ไหน"

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งตลบอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก เสียงจอแจแว่วดังอยู่รอบศีรษะ เจียงเฉียวรู้สึกปวดหัวมากจนราวกับศีรษะจะระเบิดออก

รถยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงยิ่งทวีความเร็วขึ้น เหยียบเบรกไปก็ไร้การตอบสนอง ตรงหน้าเริ่มเกิดภาพหลอน แม้แต่ถนนที่ราบเรียบยังบิดเบี้ยวไปหมด

พวงมาลัยถูกหักเลี้ยวอย่างแรง ตัวรถพุ่งชนสะพานเข้าอย่างจังจนทะลุเสาสะพานริมขอบทาง

ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกโหวงเหวงไร้น้ำหนักพลันถาโถม ทุกสิ่งรอบกายมืดแปดด้านไปหมด

สำลักน้ำ หายใจไม่ออก ปอดที่กลั้นหายใจจนแทบจะระเบิด ผืนน้ำในทะเลสาบอันเย็นเยียบ

หนาวเหลือเกิน หนาวเกินไปแล้วจริงๆ

ใครก็ได้ช่วยเขาที

เจียงเฉียวเบิกตาโพลง ลมหายใจที่กลั้นไว้พลันหอบกระชั้นขึ้นมาทันที เขาสูดอากาศเข้าปากคำโตอย่างเร่งร้อน ราวกับจะกอบโกยออกซิเจนทั้งหมดเข้าไปในปอด

"หมอครับ หมอ เขาฟื้นแล้ว!"

"อาซวี่ อาซวี่ คุณเป็นยังไงบ้าง"

"เสิ่นชิงซวี่ คุณมองผมสิ"

ม่านตาที่ยังไม่ได้สติดูเหมือนจะโฟกัสภาพไม่ได้ เสียงข้างหูของเขาราวกับมีม่านหมอกเลือนรางขวางกั้นไว้ อู้อี้ขาดๆ หายๆ จนฟังดูไม่ชัดเจน

เจียงเฉียวคว้าแขนของคนที่อยู่ข้างกายไว้แน่น บีบจนแทบแหลก น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย "เบรก... ผมเบรกรถไม่อยู่ เบรกมันพัง มีคน... มีคนวางยาผม ไม่สิ เป็นน้ำแก้วนั้น ผมจำไม่ได้แล้ว ใครเอาให้ผม ปวดหัวจังเลย"

"อาซวี่ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ ชู่ว... ไม่ต้องพูดแล้ว"

มีคนเข้ามากอดเขาไว้ มือข้างหนึ่งตบหลังเขาเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ หัวใจที่เต้นระรัวเริ่มช้าลง ลมหายใจค่อยๆ สงบลงตามลำดับ

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น ในที่สุดก็มองเห็นคนที่กำลังกอดตนอยู่ เขากะพริบตา น้ำตาไหลรินออกจากหางตาโดยไม่อาจห้าม น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบเปล่งไม่ออก "ฟู่เฉินเยว่ เบรกมันพัง ผมเหยียบไม่อยู่ ผมไม่ได้ฆ่าตัวตายนะ"

ฟู่เฉินเยว่กอดเขาไว้ด้วยความลนลาน ขอบตาแดงก่ำไปหมด "ผมรู้ ผมรู้แล้ว ไม่เป็นไรแล้ว มันผ่านไปแล้วนะ ผมอยู่ตรงนี้ อย่ากลัวเลย อาซวี่ คุณอย่ากลัวเลย ทุกอย่างไม่เป็นไรแล้ว"

เจียงเฉียวกำเสื้อของเขาไว้แน่น ละล่ำละลักอย่างถึงที่สุด เขาราวกับยังไม่ตื่นจากฝันร้ายของการร่วงหล่นในคราวนั้น ทั้งตัวเอาแต่พูดจาสับสนวกวน

ไม่นานหมอก็เข้ามาฉีดยาระงับประสาทให้หนึ่งเข็ม แล้วตรวจดูม่านตารวมถึงค่าสัญญาณชีพต่างๆ

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดจา รอจนหมอตรวจทุกอย่างเสร็จสิ้น ถึงได้เอ่ยถาม "เขาเป็นยังไงบ้างครับ"

หมอ "บาดแผลภายนอกไม่ร้ายแรงอะไรครับ พักฟื้นสักสองวันก็ดีขึ้นแล้ว แต่ดูจากอาการเมื่อครู่นี้ เขาเคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อนหรือเปล่าครับ อุบัติเหตุรถยนต์เลยกระตุ้นให้เกิดความตระหนกขีดสุด ซึ่งก็คือ PTSD หรือโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญ"

ฟู่เฉินเยว่นั่งอยู่ข้างๆ พลางกุมมือนั้นไว้ "แล้วต้องรักษายังไงครับ"

หมอ "เรื่องนี้ต้องใช้ทั้งการบำบัดทางจิตและรักษาด้วยยาครับ แผนการรักษาค่อนข้างซับซ้อน แต่หลักๆ แล้วต้องดูการตอบสนองของคนไข้และระดับความรุนแรงของอาการ ปกติเขาจะกลัวการขับรถไหมครับ หรือกลัวเวลาต้องขับรถผ่านเส้นทางไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า"

ฟู่เฉินเยว่ "เรื่องขับรถเขาไม่เคยต่อต้านครับ เพียงแต่เวลาขับรถข้ามสะพาน เขาจะไม่กล้ามองน้ำ"

หมอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "เอาอย่างนี้นะครับ ผมคงต้องปรึกษาเรื่องนี้กับผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชดูอีกที เพราะนี่ไม่ใช่ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของผม หากคุณฟู่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับอาการของคนไข้ได้มากกว่านี้ ก็จะช่วยให้เขาฟื้นตัวได้ดีขึ้นครับ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่มองคนที่หลับใหลอยู่ แววตาค่อยๆ ดุดันขึ้นเรื่อยๆ

เขาไม่ควรปล่อยให้อีกฝ่ายก้าวพ้นประตูบ้านไปเลย ควรจะขังไว้ข้างกาย ไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว เช่นนี้แล้ว ก็จะไม่มีใครทำร้ายเขาได้อีก

ของล้ำค่าที่เขาอุตส่าห์ได้กลับคืนมาอย่างยากลำบากแท้ๆ

"อาซวี่ คุณจะให้ผมทำยังไงดี"

……

ตอนที่เจียงเฉียวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บป่วยตรงไหนแล้ว เขาขยับแขนเล็กน้อย รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนทับอยู่ เมื่อหันหน้าไปมองก็เห็นใบหน้ายามหลับสนิทของฟู่เฉินเยว่

ไฟในห้องพักผู้ป่วยดับหมดแล้ว เหลือเพียงโคมไฟดวงเล็กหัวเตียงที่ส่องแสงสลัว

เขาไม่ได้ส่งเสียง ได้แต่มองดูผู้ชายคนนี้เงียบๆ รวมถึงไรเคราเขียวจางๆ ที่เริ่มผุดขึ้นมารอบคางของอีกฝ่าย

เจียงเฉียวมองอยู่นาน ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะขยับแขน

พอเขาขยับ ฟู่เฉินเยว่ก็ตื่นทันที

"อาซวี่ เป็นยังไงบ้าง อยากดื่มน้ำไหม เดี๋ยวผมเรียกหมอนะ"

เจียงเฉียว "อย่าเพิ่งเรียก"

มือที่กำลังจะกดกริ่งของฟู่เฉินเยว่ชะงักไป "คุณจะทำอะไร"

เจียงเฉียว "เข้าห้องน้ำ"

หลังวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ เจียงเฉียวก็ถูกอุ้มกลับมาวางลงบนเตียงอีกครั้ง

ฟู่เฉินเยว่แทบอยากจะลูบคลำสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อให้แน่ใจว่าคนคนนี้ยังอยู่ตรงนี้จริงๆ

"คุณรู้ตัวบ้างไหม...คุณ..."

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่โน้มตัวลงกอดอีกฝ่ายไว้แน่น รัดแน่นเสียจนแทบอยากจะหลอมรวมเข้าสู่กระดูกและเลือดเนื้อ

ตอนที่กำลังประชุมอยู่แล้วได้ยินข่าวว่าเจียงเฉียวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองบึ่งรถมาจากที่นั่นได้ยังไง

โชคดีที่เขายังอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิง โชคดีที่เขาตามมาด้วย ไม่อย่างนั้น ช่วงเวลาอันยาวนานทรมานนี้จะทนผ่านไปได้อย่างไร

เจียงเฉียวตบหลังเขาเบาๆ พลางเอ่ยอย่างยากลำบาก "ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ผมคงได้โดนคุณรัดตายเป็นรอบที่สองแน่"

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดอะไร ยอมผ่อนแรงแขนลงเล็กน้อย ทว่าศีรษะที่ซบอยู่บนไหล่ของเขากลับไม่ยอมเงยขึ้นมาเลย

เจียงเฉียวสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาอุ่นร้อนบนไหล่ เขาผ่อนจังหวะมือลง "ไม่เป็นไรแล้ว ผมก็อยู่ดีตรงนี้แล้วไง มีแค่แผลถลอกภายนอกนิดหน่อย ตอนรถพุ่งลงไปผมก็เอาแขนกันหัวไว้ แล้วตรงนั้นมันก็ไม่ได้สูง ความเร็วรถก็ไม่เร็ว ผมรู้ว่าต้องไม่เป็นอะไร"

ฟู่เฉินเยว่ถูไถใบหน้าไปมา แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงไฟสลัวเกินไปจนมองไม่ออกถึงเงาดำมืดในดวงตาของเขา

เจียงเฉียวขยับตัวด้วยความรู้สึกว่าตัวเองสบายดีมาก "ดูสิ นอกจากรอยถลอกตรงแขนนี่แล้ว ที่อื่นก็ปกติดีหมด ผมดูแลตัวเองได้น่า"

ฟู่เฉินเยว่กัดฟันกรอด "การดูแลตัวเองของคุณ คือการปล่อยให้ผมนั่งมองคุณนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงคนไข้ เหมือนตอนนั้นงั้นเหรอ"

ร่างกายอันเย็นเยียบไร้ซึ่งไออุ่น ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด และแผงอกที่ไม่กระเพื่อมขึ้นลงอีกต่อไป

ฟู่เฉินเยว่เป็นคนสวมใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่ายทีละชิ้นด้วยมือตัวเอง มันคือชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงที่เขาเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ชุดที่เขาสั่งดีไซเนอร์ออกแบบให้เป็นพิเศษเพื่อรอวันที่อีกฝ่ายคว้ารางวัล

ทว่าจนกระทั่งวาระสุดท้าย เสิ่นชิงซวี่ก็ไม่เคยได้รับรู้เลย

เจียงเฉียวถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "เฉินเยว่ คนที่เป็น PTSD น่ะคือคุณต่างหาก"