บทที่ 88 ฉากขับรถไล่ล่า

วันหยุดของเจียงเฉียวสั้นมาก ตอนบ่ายก็ต้องขึ้นเครื่องบินรีบไปเมืองอวิ๋นเฉิงแล้ว เขาทำได้เพียงกินมื้อเที่ยงกับฟู่เฉินเยว่ได้แค่มื้อเดียวก็ต้องรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

เพียงแต่ระหว่างทางก็หนีไม่พ้นที่จะนัวเนียกันอีกยก ยังดีที่ไอ้หมาแก่ฟู่ไม่ได้สุนัขสมชื่อขนาดนั้น ทั้งยังไม่กล้าทิ้งรอยอะไรไว้จริง ๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเจียงเฉียวเมินเขาขึ้นมา คนที่ต้องเสียเปรียบก็คือตัวเขาเองอยู่ดี

ตอนจะขึ้นเครื่อง เจียงเฉียวถือสัมภาระผ่านจุดตรวจความปลอดภัย หันกลับไปเห็นฟู่เฉินเยว่ยังคงเดินตามหลังตนมา เขาจึงโบกมือไล่ "คุณกลับไปเถอะครับ"

ประธานฟู่โบกโทรศัพท์มือถือไปมา "ดูเที่ยวบินสิ"

เจียงเฉียวทำหน้าประหลาดใจระคนยินดี "คุณจองตั้งแต่เมื่อ... ไม่สิ คุณจะไปเมืองอวิ๋นเฉิงทำไม?"

ฟู่เฉินเยว่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "ผมไปเมืองอวิ๋นเฉิงเพราะมีเรื่องงานไม่ได้หรือไง"

กระทั่งขึ้นมาบนเครื่องบินแล้ว เจียงเฉียวถึงได้ยืนยันแน่ชัดว่าฟู่เฉินเยว่อยู่เที่ยวบินเดียวกับเขาจริง ๆ ไม่ใช่ว่าเขาขี้ระแวงหรือหลงตัวเองหรอกนะ แต่หมอนี่ต้องบินไปที่นั่นเพราะเขาอยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิงอย่างแน่นอน

ประธานฟู่ยืนกรานหนักแน่นว่ามาทำงาน เจียงเฉียวจึงพยักหน้าส่ง ๆ "ครับ ๆ ผมรู้ คุณไม่ได้มาเพราะผมแน่นอน"

ฟู่เฉินเยว่ : ...

พลาดท่าเสียแล้ว

หลังจากเครื่องบินลงจอด ท้องฟ้าก็มืดแล้ว ฟู่เฉินเยว่มีทริปไปทำงานที่เมืองอวิ๋นเฉิงจริง ๆ คนจากบริษัทที่เดินทางมาทำงานด้วยกันมาถึงโรงแรมล่วงหน้าหนึ่งวันแล้ว พวกเขาจึงแยกย้ายกันที่สนามบิน

โจวหยวนชวนพาเจียงเฉียวกลับเข้ากองถ่าย แล้วเข้าสู่โหมดการทำงานอีกครั้ง

เมื่อเทียบกับตอนถ่ายเรื่อง "อวิ๋นอิ๋น" คราวก่อน บรรยากาศการทำงานในกองถ่าย "ม่านดำ" ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายกว่าเห็น ๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมาก่อน เขารู้นิสัยใจคอดี จึงคุยกับใครก็เข้าขากันได้หมด

แถมเขายังเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในกองถ่ายนี้อีกด้วย

นอกจากนักแสดงประกอบตัวเล็ก ๆ ที่โผล่มาเป็นครั้งคราวแล้ว ในหมู่นักแสดงนำหลายคน อายุของเจียงเฉียวนับว่าน้อยที่สุด ประกอบกับเขาหน้าตาดี ช่างพูดช่างจา ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม ทั้งยังทำงานจริงจังสู้งานหนัก คนทั้งกองถ่ายจึงเอ็นดูและคอยดูแลเขาเป็นอย่างดี

ยกเว้นเจ้าเด็กแสบสวีเฝิงชิงไว้คนหนึ่ง หมอนี่ฝีมือการแสดงใช้ได้ แต่อารมณ์ไม่เบาเลย แถมยังชอบวางท่าเบ่ง บังเอิญมีตรงไหนที่ทำให้ไม่สบอารมณ์เข้าหน่อย เขาก็มักจะอดบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้

เขาไม่กล้ามีเรื่องกับจูชิน และไม่กล้าวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ผู้กำกับ พอดิบพอดีกับที่ยังจำฝังใจเรื่องที่เจียงเฉียวทำให้เขาเผยกางเกงในสพันจ์บ็อบต่อหน้ากล้องไลฟ์สด จึงมักจะชอบพูดจากระทบกระเทียบแดกดันใส่เจียงเฉียวอยู่เรื่อย

พอเจียงเฉียวไม่สนใจ เขาก็ยิ่งเสนอหน้าเข้ามาหา สรุปก็คือจงใจหาเรื่องนั่นแหละ

เพิ่งจะกลับมาถึงกองถ่าย พอเช้าวันรุ่งขึ้นเริ่มงาน สวีเฝิงชิงก็ถือบทละครนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูสถานที่ถ่ายทำแล้ว พอเห็นเจียงเฉียวเดินมา ก็เปิดปากแขวะทันที "นายนี่เก่งจริง ๆ ทั้งกองมีนายได้หยุดอยู่คนเดียว"

เจียงเฉียวยิ้มบาง ๆ "อิจฉาเหรอครับ อิจฉาก็ลองไปขอกับผู้กำกับสักสองวันดูสิ?"

สวีเฝิงชิง: "ฉันไม่ได้ว่างเหมือนใครบางคนหรอกนะ ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาซะเลย"

เจียงเฉียว: "ครับ ๆๆ คุณพูดถูกทุกอย่าง คนไม่เป็นมืออาชีพอย่างผมจะไปแต่งหน้าแล้ว คุณจะไปด้วยกันไหมครับ?"

สวีเฝิงชิงมองเขาด้วยความอับอายปนโมโห "ใครจะอยากไปกับนาย!"

เจียงเฉียวโบกมือแล้วเดินเข้าไป โจวหยวนชวนรับข้าวของจิปาถะจากตัวเขาไปถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเรื่อยเปื่อย "พี่เจียงนี่ใจเย็นจริง ๆ เลยนะครับ เขาชอบมากวนใจพี่แบบนี้ พี่ไม่โกรธบ้างเหรอครับ"

เจียงเฉียวไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมาจึงหัวเราะออกมา "ระดับอย่างหมอนั่นที่ใส่สพันจ์บ็อบเนี่ยนะ?"

โจวหยวนชวนพลอยนึกอะไรขึ้นมาได้เหมือนกัน จึงหัวเราะตาม

เสียงคำรามอย่างเดือดดาลของสวีเฝิงชิงดังมาจากหน้าประตู "เจียงเฉียว ฉันได้ยินนะ! นายกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่ เรื่องนั้นมันเพราะใครกันล่ะ นายยังกล้าพูดอีกเหรอ!"

เจียงเฉียวไหวไหล่ "เห็นไหม เมื่อกี้ยังบอกว่าจะไม่เข้ามาอยู่เลย"

สุดท้ายก็เดินตามเข้ามาด้วยกันอยู่ดี

ถ้านี่เป็นซีรีส์ศึกชิงบัลลังก์วังหลัง คนที่มีไอคิวแบบสวีเฝิงชิงคงโผล่มาฉากแรกก็โดนประทานอี้จ้างหงตายไปแล้ว จนคนอยากจะโกรธยังไม่รู้จะเริ่มโกรธจากตรงไหนดี

แต่อย่างไรก็ตาม ในกองถ่ายมีคนหนึ่งที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาจริง ๆ นั่นก็คือจูชิน

จูชินเป็นคนค่อนข้างดื้อรั้น เมื่อเขาปักใจเชื่อเรื่องใดแล้ว ก็ยากที่จะเปลี่ยนมุมมองของตัวเอง เหมือนกับวันแรกที่เขามาถึง แล้วเห็นสวีเฝิงชิงมีผู้ช่วยสามคนคอยห้อมล้อมหน้าหลัง นั่นก็สร้างรากฐานความไม่ชอบหน้าในตัวคนคนนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว

เพราะมีพื้นฐานความรู้สึกเช่นนี้ ฉากการแสดงในเรื่องบางฉากจึงเล่นได้อย่างถึงพริกถึงขิงสะใจเป็นพิเศษ

เพื่อนที่ไม่ได้พบกันมานานกลับมาปรากฏตัวพร้อมกันในที่เกิดเหตุของคดีเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างพกพาความเคลือบแคลงสงสัย คอยหยั่งเชิงกันทีละก้าว

ในช่วงกลางถึงท้ายเรื่อง ทั้งสองคนร่วมทุกข์ร่วมสุข คลี่คลายคดี เปิดใจให้แก่กัน แล้วยังสอดแทรกความทรงจำสมัยมัธยมปลายที่เคยแอบชอบผู้หญิงคนเดียวกัน จนกระทั่งสุดท้ายถึงได้คลี่คลายความเข้าใจผิดระหว่างกัน

ไม่มีใครได้ลงเอยกับผู้หญิงคนนั้น เรื่องราวทั้งหมดในตอนนั้นเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

เพียงแต่ว่า เจียงเฉียวซึ่งรับบทตัวละครชายลำดับสามไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงตอนที่พวกเขาปรับความเข้าใจกัน ในช่วงท้ายเรื่อง หลังจากเขาส่งข่าวสารชิ้นสุดท้ายและสละชีพอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องกลุ่มตำรวจปราบปรามยาเสพติดแล้ว เขาก็กลายเป็นเพียงรูปถ่ายผู้ล่วงลับที่แขวนอยู่บนฝาผนัง

แม้จะไม่มีบทของตนเอง แต่เนื้อเรื่องหลังจากนั้นเจียงเฉียวก็อ่านจนจบ ทั้งยังลองขบคิดดูว่าหากเป็นตนมาแสดง จะถ่ายทอดออกมาอย่างไร

ทว่าบทเรื่องนี้น่ะ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกทะแม่ง ๆ นี่มันเพื่อนซี้จริง ๆ หรือเป็นมิตรภาพลูกผู้ชายสายวายกันแน่

ด้วยความรู้สึกเคลือบแคลงอยู่ในใจเช่นนี้ เจียงเฉียวจึงอาศัยช่วงพักจัดฉาก ถือบทเดินเข้าไปหาผู้กำกับ

เฉินอี้ฟานกำลังมืออยู่ไม่สุขดึงผมของเซี่ยโย่วเหวินเล่น เซี่ยโย่วเหวินผมค่อนข้างยาว ปกติมักจะใช้ยางรัดรวบไว้เป็นจุกเล็ก ๆ ด้านหลังศีรษะ แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าหลุดตั้งแต่เมื่อไหร่ เส้นผมจึงปล่อยสยายอยู่บนบ่า

เซี่ยโย่วเหวินกำลังศึกษาบทอยู่ ยกมือฟาดหลังมือนั้นดังเพียะ "อย่ามากวน ว่างนักทำไมไม่ไปติวเข้มให้สองนักแสดงนำนั่นล่ะ"

ความขัดแย้งในช่วงแรก ทั้งสองคนแสดงได้เข้าถึงบทบาทจนน่าทึ่ง ทว่าเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป แม้ระหว่างทั้งคู่จะยังมีเรื่องขัดแย้ง แต่เนื้อแท้แล้วยังคงช่วยเหลือเกื้อกูลกัน อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี ความเข้าขารู้ใจย่อมต้องมีอยู่

ทว่ากลับมองไม่เห็นความเข้าขาของสองคนนี้เลย มีแต่แนวโน้มว่ายิ่งเล่นก็ยิ่งอยากซัดหน้ากันให้คว่ำเสียมากกว่า

เฉินอี้ฟานไม่ได้ร้อนใจเลยสักนิด "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจัดให้พวกเขาวางมวยกันสักยกก็ใช้ได้แล้ว"

เซี่ยโย่วเหวินถีบเขาไปทีหนึ่ง "ไอเดียห่วยแตกอะไรเนี่ย ไสหัวไปเลย"

เจียงเฉียวยืนรออยู่ข้างหลังครู่หนึ่ง จนกระทั่งผู้กำกับไสหัวไปจริง ๆ ถึงได้ขยับเข้าไปใกล้เซี่ยโย่วเหวิน แม้ผู้กำกับจะเป็นผู้กำกับเฉิน แต่ใครมีอิทธิพลสูงสุดในกองถ่ายนี้ย่อมเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เซี่ยโย่วเหวินพอเห็นเขา ใบหน้าที่บูดบึ้งเมื่อครู่ก็พลันคลี่ยิ้มออกมาทันที "เจียงเฉียว มานี่ ๆ ฉันกำลังมีเรื่องจะคุยกับนายพอดี"

เจียงเฉียวแปลกใจ "หาผมเหรอครับ"

เซี่ยโย่วเหวินชะโงกหน้าเข้าไป "พรุ่งนี้มีฉากขับรถ ขอถามก่อนเลย นายขับรถเป็นใช่ไหม"

เจียงเฉียว "เป็นครับ สิงห์นักขับเลยล่ะ"

เซี่ยโย่วเหวินเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์นี้ชอบพูดจาแก่แดดแก่วัดอยู่เรื่อย ก็รู้สึกเอ็นดูจนทนไม่ไหว ยื่นมือไปบีบแก้มเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง "ยังจะมาทำเป็นสิงห์นักขับ นายเพิ่งหัดขับได้กี่ปีกันเชียว เอ้า กลับเข้าเรื่อง นายอ่านบทตอนนี้แล้วใช่ไหม"

เจียงเฉียวเงียบไปครู่สั้น ๆ "อ่านแล้วครับ"

นี่คือฉากไล่ล่าด้วยรถ เพื่อให้พวกพ่อค้ายาเสพติดปักใจเชื่อในตัวตนของเขามากขึ้น เขาต้องขับรถพาพี่น้องร่วมแก๊งที่ถูกตำรวจจับได้ว่ามีพิรุธหลบหนี จากนั้นก็ซิ่งรถไปบนถนนจนโดนฝูงรถตำรวจปิดล้อมสกัดจับ

สุดท้ายรถยนต์อาศัยความมืดพุ่งชนขอบทางตกลงไปในหุบเขา ทั้งสองคนจึงอาศัยความชุลมุนหนีรอดไปได้สำเร็จ

เซี่ยโย่วเหวินตบบ่าเขา "นายไม่ต้องกังวลนะ ไม่มีอันตรายหรอก หน้างานเซตระบบไว้พร้อมหมดแล้ว ถึงเวลาจะมีคนคอยบรีฟผ่านหูฟัง บอกว่าต้องเลี้ยวไปทางไหน"

เจียงเฉียวเงยหน้าหัวเราะเบา ๆ "เรื่องแค่นี้มีอะไรต้องกังวลล่ะครับ"