บทที่ 87 เจียงเฉียวที่น่าประหลาดใจ

วันแรกของการถ่ายทำ เฉินอีฟานไม่ได้ไปหาใครคนอื่นเลย เขาตรงดิ่งมาหาเจียงเฉียวเพียงคนเดียว

ละครเรื่องนี้เป็นแนวสืบสวนสอบสวนที่เขาไม่ได้แตะมานาน แต่เขาเตรียมงานไว้นานมาก บทละครผ่านการขัดเกลามาอย่างพิถีพิถัน เพื่อรับประกันคุณภาพของละคร นักแสดงที่เชิญมาทุกคนล้วนเป็นผู้ที่มีฝีมือการแสดงไว้ใจได้ จะมีก็แต่เจียงเฉียวเท่านั้นที่หลังจากวันออดิชั่น เฉินอีฟานและจูชินตัดสินใจยืนหยัดคัดค้านเสียงส่วนใหญ่เพื่อเก็บเขาไว้

เฉินอีฟานเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา พูดจาตรงไปตรงมา ไม่ชอบอ้อมค้อม ตอนที่เขาถือบทละครเดินเข้ามา เจียงเฉียวก็เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่ง กางเกงขายาวสีดำที่ดูมอมแมมเล็กน้อย แถมเข่ากางเกงยังขาดเป็นรูสองข้าง ผมก็ถูกตัดสั้นตามความต้องการของบทบาท เผยให้เห็นหน้าผากที่โหนกนูน

ตอนที่เฉินอีฟานเห็นเขา ก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

พอดูจนชินตากับลุคที่ดูเรียบร้อยเหมือนเด็กดีของเจียงเฉียว พอจู่ ๆ เห็นเขาทำท่าทางกะล่อนเหลาะแหละแบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกสะดุดตาไม่น้อย

ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่กลิ่นอายบนตัวคน ๆ นี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ราวกับว่าเขาคือ……เสวี่ยโหลว

เฉินอีฟานมองเขาด้วยความเหลือเชื่อ "ผมกะว่าจะมาคุยกับคุณสักหน่อย"

เจียงเฉียวเสยผมไปด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ เขาดึงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างคล่องแคล่ว เคาะก้นซองบุหรี่เบาๆ ดีดบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน คีบมันออกมาด้วยสองมือ ก่อนจะคาบไว้ที่ริมฝีปาก "คุยเรื่องอะไรครับ?"

เฉินอีฟานหัวเราะ ตบไหล่เขาเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอก ไปซ้อมบทกันเถอะ"

เพื่อให้เหล่านักแสดงเข้าสู่โหมดการทำงานได้อย่างรวดเร็ว ฉากแรกจึงมีความขัดแย้งที่รุนแรงมาก จางอวี่เฉิงพระเอกของเรื่องที่แสดงโดยจูชินได้พบกับเสวี่ยโหลวที่ยังเป็นพ่อค้ายาเสพติดอยู่ ในเวลานี้เขายังไม่รู้ว่าเสวี่ยโหลวเป็นสายลับ ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการจับกุม

ทั้งสองไล่กวดกันอย่างบ้าคลั่งไปตามตรอกซอกซอย มีแม้กระทั่งฉากที่กระโดดลงมาจากบ้านหลังเล็กๆ สุดท้ายฉากก็จบลงที่จางอวี่เฉิงเผลอไปชนเข้ากับเฮ่อหยุ่น นักสืบเอกชนที่มาสืบคดีที่เมืองอวิ๋นเฉิงเช่นกัน ซึ่งรับบทโดยสวี่เฟิงชิง

อากาศที่เมืองอวิ๋นเฉิงร้อนอบอ้าว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลง ซึ่งตรงกับสิ่งที่บรรยายไว้ในบทเป๊ะๆ ว่าเป็นการไล่ล่ากลางสายฝน

"หลังจากวิ่งออกมาจากตรอกนี้แล้ว นายต้องปีนขึ้นไปบนกำแพงเตี้ยนั่น……"

พูดจบ ผู้กำกับเฉินก็มองเจียงเฉียวอย่างไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่ "ปีนขึ้นไปไหวไหม ลองดูกันก่อนนะ"

เจียงเฉียวประเมินความสูงของกำแพงนั้นแล้วพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ"

ผู้กำกับเฉินบอก "อย่ากดดันไปเลย ลองซ้อมดูก่อน"

เจียงเฉียวตอบจากใจจริง "ไม่กดดันเลยครับ"

ทุกคนเตรียมพร้อม เมื่อผู้กำกับสั่งแอ็กชัน เจียงเฉียวก็วิ่งออกไปในทันที จูชินรีบวิ่งตามไปติดๆ

"อย่าหนี หยุดเดี๋ยวนี้……"

เมฆดำทะมึนดูเหมือนว่าฝนห่าใหญ่กำลังจะตกลงมา จางอวี่เฉิงอุตส่าห์ได้เบาะแสนี้มาอย่างยากลำบาก เขาจะปล่อยให้คนหนีไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง

ในหมู่บ้านในเมืองที่ทรุดโทรมแห่งนี้มีตรอกซอกซอยเยอะมาก เผลอแวบเดียวก็อาจจะคลาดกับอีกฝ่ายได้ เขาจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก

ทว่าต่อให้เร็วแค่ไหน ก็ยังเทียบไม่ได้กับเสวี่ยโหลวที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้เป็นอย่างดี

เสื้อเชิ้ตสีดำบนตัวเสวี่ยโหลวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ปลายขากางเกงเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน เมื่อวิ่งมาจนสุดทางก็เจอกับกำแพงเตี้ยๆ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหยียบก้อนอิฐที่ยื่นออกมาข้างๆ ใช้สองมือยันกำแพงแล้วกระโดดตัวขึ้นไป ก่อนจะข้ามไปได้อย่างลื่นไหลและนุ่มนวล

โดรนหลายตัวที่บินอยู่เหนือศีรษะคอยเก็บภาพในหลายมุมมองก็บินตามติดไป

เฉินอีฟานยกมือขึ้น "คัต"

เจียงเฉียวโผล่หัวออกมาจากอีกด้านของกำแพงเตี้ย เขากำลังหอบหายใจ คนที่เมื่อกี้ยังทำหน้าดุร้ายอยู่กลับกลายเป็นคนว่าง่ายอีกครั้ง "ผู้กำกับเฉินครับ? ตรงไหนต้องถ่ายใหม่หรือเปล่าครับ?"

เฉินอีฟานเปิดย้อนกลับไปดูภาพเมื่อครู่แล้วส่ายหน้า "ไม่มีนะ ทำได้ดีมาก เพียงแต่ว่า……"

พูดพลางเขาก็มองไปที่จูชิน "เมื่อกี้คุณวิ่งตามช้าไปหน่อย อารมณ์ยังไม่ดุดันพอ อุตส่าห์เจอเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ นี้แล้ว ใจของคุณที่อยากจะจับเขาให้ได้ควรจะแสดงออกมาให้เห็นว่ารีบร้อนมากกว่านี้"

จูชินพูด "งั้นเอาอีกรอบครับ"

เจียงเฉียวปีนข้ามกลับมาจากอีกฝั่งของกำแพงเตี้ย

จูชินมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ไม่นึกเลยว่านายจะมีแรงเยอะขนาดนี้"

เจ้าเด็กนี่ดูผอมบาง แต่ไม่ได้อ่อนแอจนลมพัดปลิว

เจียงเฉียวตอบอย่างถ่อมตัว "ปกติผมออกกำลังกายบ้างนิดหน่อยครับ"

ตลอดครึ่งปีมานี้ เขาไม่เคยละทิ้งการออกกำลังกายเลยแม้แต่น้อย หาเรื่องฟิตหุ่นได้ทุกที่ทุกเวลา ก็แค่หวังว่าสักวันจะมีกล้ามท้องแบบฟู่เฉินเยว่บ้าง

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งต้องขอบคุณประธานฟู่ ถ้าไม่มีแรงกายติดตัวไว้บ้าง บางเวลาคงทนรับไม่ไหวจริงๆ

ผู้กำกับสั่งเริ่มถ่ายทำอีกครั้ง

ถ่ายทำกันไปแบบนั้นจนกระทั่งเลิกกองตอนดึก

ฝนตกหนักราวฟ้ารั่ว ตอนที่เจียงเฉียวกลับเข้ามาในสตูดิโอก็เปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว เสื้อผ้าแนบติดกาย หยดน้ำยังคงไหลริน โจวหยวนชวนรีบถือผ้าขนหนูเข้ามาคลุมร่างเขาไว้ทันที

นักแสดงนำสองสามคนล้อมรอบตัวผู้กำกับเพื่อดูฟุตเทจที่เพิ่งถ่ายเสร็จ

เพราะนี่เป็นวันแรกของการเปิดกล้อง ทั้งยังเป็นฉากไล่ล่าต่อสู้อีกด้วย ทุกคนจึงอยากให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด

คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดยังคงเป็นเจียงเฉียว เพราะสำหรับคนกลุ่มนี้แล้ว เจียงเฉียวถือเป็น "หน้าใหม่" อย่างแท้จริง จึงกลัวว่าเขาจะตามจังหวะไม่ทัน

ทว่าผิดคาด ในฉากนี้ คนที่มีการแสดงชวนให้ประหลาดใจที่สุดกลับเป็นเจียงเฉียว ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งการยืน สีหน้า หรือท่วงท่า เขาก็ทำออกมาได้ดีเยี่ยมทั้งสิ้น ทั้งยังไม่มีอาการประหม่าในฉากต่อสู้กับจูชินเลยแม้แต่น้อย แม้จะเป็นแค่การประมือกันไม่กี่กระบวนท่าสั้นๆ แต่ก็ดูออกว่าฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบางฉากที่เขากระโดดลงมาจากที่สูง ตอนตกกระทบพื้นเห็นได้ชัดว่าล้มกระแทกอย่างแรง แต่เขากลับลุกขึ้นมาวิ่งต่อได้ในทันที

เฉินอี้ฟานยืนพิงอยู่ข้างๆ กระซิบคุยกับเซี่ยโย่วเหวินเบาๆ "อาเหวิน ฉันรู้สึกเหมือนได้สมบัติล้ำค่ามาอีกแล้ว ครั้งสุดท้ายที่มีความรู้สึกแบบนี้ ก็ตอนแดนร้างโน่นเลย ที่ได้เห็นเสิ่น..."

พูดไม่ทันจบ เขาก็เงียบเสียงลง ความตื่นเต้นยินดีพลันจางหายไปหลายส่วน

เซี่ยโย่วเหวินตบหลังเขาเบาๆ "มัน... ผ่านไปแล้ว"

เฉินอี้ฟานส่ายหน้า "ช่างเถอะ ฉันแค่รู้สึกว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย คนดีๆ อย่างเขา ทำไมถึง..."

เซี่ยโย่วเหวินถอนหายใจ "ถ่ายเรื่องนี้เสร็จ พวกเราค่อยกลับไปเยี่ยมเขากัน"

เจียงเฉียวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ตลอดทั้งบทสนทนาขยี้ตา มองฟ้า มองดิน มองสายฝนที่เทกระหน่ำ มองทุกอย่างยกเว้นผู้กำกับกับคนเขียนบท เส้นผมที่เปียกชุ่มมีหยดน้ำไหลรินลงมา ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำฝนกันแน่

ที่แท้... ก็ยังมีคนอีกมากมายที่จดจำเขาได้

วันเวลาในการถ่ายทำมักจะเต็มไปด้วยความคึกคักและผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ เขาขลุกอยู่ในกองถ่ายทุกวัน เนื่องจากมีฉากที่ต้องใช้แรงค่อนข้างมาก แทบทุกวันพอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย จนแทบไม่ได้คุยกับฟู่เฉินเยว่สักกี่ประโยค

ประธานฟู่ทำได้เพียงดูรูปถ่ายที่โจวหยวนชวนส่งมาให้ทุกวันเพื่อคลายความคิดถึง

เผลอเพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งค่อนเดือนแล้ว

ช่วงสองวันนี้ไม่มีฉากของเจียงเฉียว แต่เขาก็ไม่ได้ว่างอยู่ดี อวี๋ซานคุยงานถ่ายแบบภาพนิ่งโฆษณาชิ้นหนึ่งไว้ให้เขา ซึ่งต้องบินไปที่ปักกิ่ง

ในที่สุดเจียงเฉียวก็ได้ถอดชุดเข้าฉากที่ใส่มานานกว่าครึ่งเดือนออก แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง

ปักกิ่งยังคงหนาวเหน็บ ตอนก้าวลงมาจากเครื่องบิน ลมหนาวที่พัดปะทะใบหน้าทำเอาคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

เจียงเฉียวอดตัวสั่นไม่ได้ แม้ก่อนลงจากเครื่องบินจะสวมเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตไว้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี

หลังจากลงจากเครื่องบิน โจวหยวนชวนก็พาเขาขึ้นไปบนรถบ้านคันหนึ่ง

เจียงเฉียวยืนอยู่หน้ารถด้วยความสงสัยเล็กน้อย "พี่ซานบอกว่าเป็นรถตู้ธุรกิจไม่ใช่เหรอครับ"

โจวหยวนชวนยิ้มพลางเปิดประตู "จุดหมายปลายทางเหมือนกันครับ บนนี้อุ่นกว่า แถมยังอาบน้ำอุ่นได้ด้วย"

เจียงเฉียวมองรอยยิ้มไร้ที่ติของผู้ช่วยโจวแล้วก้าวขึ้นรถ ทว่ายังไม่ทันปิดประตูให้สนิทดี ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมากระชากตัวเขาเข้าไป

เจียงเฉียวทิ้งไหล่ศอกกลับตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไป เสียงครางอึดอัดดังขึ้นคำหนึ่ง เขารีบชักมือกลับทันทีแล้วถามอย่างร้อนรน "โดนตรงไหน เจ็บหรือเปล่า"

ช่วงนี้ที่อยู่ในกองถ่าย เวลาว่างเขามักจะฝึกทักษะการต่อสู้กับผู้กำกับคิวบู๊ เมื่อครู่นี้จึงเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณล้วนๆ ตอนที่ลงมือไปแล้วนั่นแหละถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าผู้มาเป็นใคร

ฟู่เฉินเยว่กุมหน้าอก มองเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด น้ำเสียงทุ้มต่ำและสะกดกลั้น "อาซวี่ ผมไม่เป็นไร ไม่เจ็บหรอก"

เจียงเฉียวลงมือดึงเสื้อผ้าของเขาออกทันที "เมื่อกี้ผมซัดไปไม่เบาเลยนะ รีบให้ผมดูหน่อยเร็ว"

ฟู่เฉินเยว่ยืนนิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้อีกฝ่ายถอดเสื้อโค้ตของตนออก ทั้งยังรักษาน้ำเสียงแหบพร่านั้นไว้ "อาซวี่ ผมไม่เจ็บจริงๆ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

เจียงเฉียวเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาต่อ ทว่ายิ่งร้อนใจ มือไม้ก็ยิ่งเหมือนไม่ยอมฟังคำสั่ง เขาออกแรงดึงคอเสื้อ เสียงดังเปรี๊ยะ กระดุมก็ดีดหลุดออกทันที

แววตาของฟู่เฉินเยว่พลันเข้มลึกขึ้นมาทันที "อาซวี่ ถ้าอยากดูตัวผม ก็ไม่ต้องใจร้อนขนาดนี้ก็ได้นะ"

เจียงเฉียวแหวกสาบเสื้อออก มองสำรวจตั้งแต่บนจรดล่าง ตรวจดูทั้งนอกทั้งในจนทั่ว นอกจากกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและสวยงามแล้ว จะมีร่องรอยบาดเจ็บตรงไหนกัน

ฟู่เฉินเยว่ยกแขนรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด หัวเราะเบาๆ ออกมาคำหนึ่ง "อาซวี่ เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่เจ็บจริงๆ"

ถึงตอนนี้เจียงเฉียวจะไม่รู้ตัวได้ยังไง ไอ้หมอนี่จงใจหลอกเขาชัดๆ แถมยังแสร้งทำเป็นอดกลั้นอีกด้วย

"ประธานฟู่ สนุกมากไหม"

ฟู่เฉินเยว่ตอบ "สนุกสิ"

วินาทีถัดมา เขาก็ประคองศีรษะของอีกฝ่ายไว้ ก้มลงจูบลงไปทันที

รถบ้านเริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างโคลงเคลง พื้นที่ด้านในไม่ได้กว้างขวางนัก คนตัวสูงใหญ่อย่างฟู่เฉินเยว่จึงกินพื้นที่ไปแล้วถึงครึ่งหนึ่ง

เจียงเฉียวถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังแนบชิดกับเบาะหนังภายในรถ ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอสองสามคำ คำพูดที่อยากจะพูดถูกกลืนหายไปจนหมด

ฝ่ามือใหญ่ที่เปี่ยมด้วยไอร้อนลูบไล้ไปมาตรงเอว สอดผ่านเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตตัวหนาเทอะทะ เข้าไปวางทาบบนเสื้อไหมพรมตัวบาง

โต๊ะปรับระดับเลื่อนต่ำลงจนราบเสมอกับโซฟา เจียงเฉียวถูกกดลงบนโต๊ะ

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ออกแรงดันตัวอีกฝ่ายออก "อย่า... ไม่ได้ เดี๋ยวผมต้องไปถ่ายโฆษณาต่อ ห้ามทิ้งรอยเด็ดขาด"

ฟู่เฉินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอุ้มคนขึ้นมาแล้วนั่งลงบนโซฟา แขนที่โอบรัดตัวเขาไว้กระชับแน่นขึ้น "งั้นก็ไม่ทิ้งรอย ผมจะรีบทำเร็วๆ"

เจียงเฉียวเอ่ยประท้วง "ไม่... ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น... คุณ... อื้อ"

การเดินทางจากสนามบินไปถึงสตูดิโอถ่ายทำใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่ง เมื่อรถจอดสนิท โจวหยวนชวนต้องนั่งรออยู่ที่ที่นั่งข้างคนขับต่ออีกครึ่งชั่วโมง ประตูห้องโดยสารด้านหลังถึงได้เปิดออก

เจียงเฉียวยังคงห่อหุ้มร่างกายอยู่ในเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตสีดำตัวใหญ่ ฮู้ดแต่งขอบขาวของเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตคลุมอยู่บนศีรษะ บดบังใบหน้าของเขาไปครึ่งหนึ่ง

อวี๋ซานรีบวิ่งออกมาหา "ในที่สุดนายก็มาถึงเสียที ช่างแต่งหน้ากำลังรอนายอยู่เลยค่ะ"

เจียงเฉียวส่งเสียงอืมในลำคอแผ่วเบา

อวี๋ซานทักขึ้น "ทำไมเสียงนายฟังดูแปลกๆ คะ"

เจียงเฉียวกระแอมไอเคลียร์ลำคอ "เมืองอวิ๋นเฉิงอากาศร้อน พอมาที่นี่ก็หนาวเกินไป ร่างกายเลยปรับตัวไม่ค่อยทัน เมื่อกี้ผมเพิ่งอาบน้ำอุ่นไป ไม่เป็นไรหรอกครับ ไปกันเถอะ"

อวี๋ซานมองเขาด้วยความคลางแคลงใจอยู่บ้าง ทว่าใบหน้าที่แดงก่ำและไอร้อนที่แผ่ออกมานั้น ดูเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ จริงๆ

"นายระวังตัวหน่อยนะ อย่าให้เป็นหวัดเด็ดขาดเชียว ช่วงนี้ไข้หวัดระบาดหนักมากเลยค่ะ"

เจียงเฉียวกลับมาสุขุมสงบนิ่งดังเดิม "ไม่เป็นไรครับ ไปกันเถอะ"

กระจกหน้าต่างรถบ้านด้านหลังค่อยๆ เลื่อนลง ฟู่เฉินเยว่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมหลุดตัวนั้นนั่งอยู่ข้างเตียง มองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของอีกฝ่าย นิ้วมือของเขาลูบไล้ปลายนิ้วตัวเองไปมา ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ปลายนิ้วเบาๆ

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้จริงๆ ไอ้หมาแก่นี่เตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี มีการเตรียมการไว้หมดทุกอย่างแล้ว

เจียงเฉียวเงยหน้าปล่อยให้ช่างแต่งหน้ารังสรรค์บนใบหน้าตามใจชอบ ทว่าตอนที่ทาลิปสติก ช่างแต่งหน้าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "ริมฝีปากของคุณดูเหมือนจะบวมนิดหน่อยนะครับ"

เจียงเฉียวตอบด้วยสีหน้านิ่งสนิท "ตอนขากลับผมกินล่าเถียวมาน่ะครับ แบบหม่าล่าเผ็ดเป็นพิเศษ"

ช่างแต่งหน้า : "..."

ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่ แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อ

ยังดีที่ริมฝีปากของเจียงเฉียวค่อนข้างบาง พอลงรองพื้นรอบๆ ไปชั้นหนึ่งก็ช่วยกลบได้มิด

การถ่ายทำโฆษณาดำเนินไปจนถึงช่วงดึกดื่นถึงเลิกกอง อวี๋ซานกลับไปแล้ว เหลือเพียงโจวหยวนชวนที่ยังอยู่เป็นเพื่อนเขา และแน่นอนว่ายังมีอีกคนที่เฝ้ารออยู่ในรถตลอดเวลา

เมื่อเจียงเฉียวก้าวขึ้นรถ เขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยอยู่ใต้แสงไฟทันที จนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "เวลาตั้งนานขนาดนี้ คุณไปเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตไม่ได้หรือไง"

ฟู่เฉินเยว่ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเป็นอย่างยิ่ง "อาซวี่ ผมจน ไม่มีเงิน คุณซื้อให้ผมสิ"

เจียงเฉียวหัวเราะหึๆ สองเสียง "คุณลองฟังดูซิว่าตัวเองกำลังเล่นมุกตลกอะไรอยู่"

ภายในรถอบอุ่นมาก เขาง่วนอยู่กับงานมาครึ่งค่อนวันจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไร พอหย่อนตัวลงนั่ง ใครบางคนก็หยิบกล่องเก็บความร้อนออกมาจากด้านข้าง "กินก่อนสิ"

เจียงเฉียวไม่สนใจมือปลาหมึกที่คอยหาเศษหาเลยข้างนั้น รีบลงมือกินก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเขาหิวมากจริง ๆ

พอกินอิ่มหนำสำราญ เขาก็ง่วงขึ้นมาทันที

ฟู่เฉินเยว่เพิ่งจะเก็บของเสร็จ พอหันกลับไปก็เห็นว่าเจียงเฉียวพิงกระจกหน้าต่างหลับไปเสียแล้ว

จากเมืองอวิ๋นเฉิงถึงปักกิ่ง วิ่งวุ่นไม่ได้พัก ทำงานลากยาวมาจนถึงป่านนี้ ต่อให้ร่างกายทำด้วยเหล็กก็ยังทนไม่ไหว

ฟู่เฉินเยว่เท้าโต๊ะไว้ โน้มมองเขาในระยะประชิด รอยคล้ำใต้ตา ขนาดเมคอัพที่ยังไม่ได้ล้างออกก็ยังกลบไว้ไม่อยู่

"ตกลงใครกันแน่ที่เป็นพวกบ้างาน"

เขาเดินอ้อมโต๊ะ โน้มตัวลงอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วพาไปวางบนเตียงนอนด้านหลังรถบ้าน ถอดเสื้อตัวนอกออกให้ แล้วห่มผ้านวมผืนบางคลุมไว้

ฟู่เฉินเยว่เคาะกระจกด้านหน้า "ไปคฤหาสน์"

เจียงเฉียวหลับตื่นนี้สนิทเป็นพิเศษ พอลืมตาตื่นขึ้นมาถึงได้ยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือมึนงง

ช่วงถ่ายทำหลายวันนี้ เขาแทบไม่ได้นอนหลับเต็มตื่นเลยสักวัน หลังจากถ่ายทำอย่างหนักหน่วงในตอนกลางวัน เช้าตรู่ก็ต้องตื่นแต่เช้า หากมีคิวถ่ายกลางคืนก็ต้องลากยาวต่อเนื่อง ยังดีที่ยังหนุ่มแน่นถึงยังพอทนไหว

ด้านนอกประตูมีเสียงคนกำลังคุยกัน

เจียงเฉียวกวาดสายตามองไปรอบๆ ถึงพบว่าที่นี่คือคฤหาสน์ เขาลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า แล้วย่องไปข้างประตูอย่างเงียบเชียบ

สุ่มเสียงที่เจือแววกรุ่นโกรธของฟู่เฉินเยว่ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา

"อืม ฉันรู้แล้ว ตามสืบเบาะแสสายนี้ต่อไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

ประตูห้องเปิดออกกะทันหัน เจียงเฉียวชะโงกหน้าออกไป "สืบอะไร ต้องแลกด้วยอะไร ฟู่เฉินเยว่ คุณแอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังผมใช่ไหม"

ไอ้หมาแก่ฟู่ยังมีสีหน้านิ่งสงบดั่งขุนเขา เอ่ยด้วยท่าทีเยือกเย็น "เรื่องงานน่ะ เจอสายลับทางธุรกิจเข้า"

ทว่ารูปถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือซึ่งทิ้งอยู่ข้างลำตัว กลับเป็นรถคันที่เสิ่นชิงซวี่ขับตกน้ำในตอนนั้นอย่างชัดเจน ตัวถังรถบิดเบี้ยวผิดรูป ซ้ำยังถูกรื้อชิ้นส่วนจนกระจัดกระจายไปหมด

หน้าจอมือถือดับลงอย่างรวดเร็ว ซ่อนเร้นเรื่องราวที่เขาไม่อยากให้ใครล่วงรู้เอาไว้