บทที่ 86 ปาร์ตี้บาร์บีคิวมื้อค่ำ

ไม่ว่าในบทจะเขียนไว้อย่างไร คืนแรกตามธรรมเนียมเดิมคือทุกคนต้องมาร่วมกินข้าวด้วยกันเพื่อสร้างความคุ้นเคย

เพียงแต่วิธีการกินเลี้ยงครั้งนี้ค่อนข้างพิเศษหน่อย เพราะจัดขึ้นในลานบ้านพักที่พวกเขาเช่าไว้ ผู้กำกับตั้งเตาย่างบาร์บีคิวล้อมเป็นวงกลม

วัตถุดิบเพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ ส่วนบาร์บีคิวก็ต้องลงมือย่างกันเอง เน้นให้ทุกคนได้ขยับไม้ขยับมือ ไม่มีใครนั่งว่าง

"เดี๋ยวสิ เฉินอีฟาน นี่เหรอมื้อรวมตัวที่นายว่าน่ะ"

บรรดานักแสดงรุ่นเก๋าต่างคุ้นเคยกับผู้กำกับเฉินอีฟานเป็นอย่างดี เวลาแซะกันเลยไม่ไว้หน้ากันสักนิด

พูดถึงเฉินอีฟาน คนคนนี้ก็นับเป็นคนน่าสนใจทีเดียว เขายังหนุ่ม ปีนี้เพิ่งจะอายุสามสิบต้นๆ เท่านั้น ทว่าชื่อเสียงกลับโด่งดังมาก ละครโทรทัศน์เรื่องแรกที่เขากำกับก็ฮิตถล่มทลาย เรียกได้ว่าก้าวเข้าสู่สายตาของสาธารณชนในพริบตาเดียว

แต่หลังจากนั้นเขากลับเงียบหายไปสองสามปี ไม่มีผลงานที่พอจะเอ่ยชื่อได้เลย ขณะที่ทุกคนต่างพากันพูดถึงว่าเขาหมดมุกแล้วหรือเปล่า ภาพยนตร์เรื่อง "ถิ่นเถื่อน" ก็เปิดตัวสร้างความฮือฮาขึ้นมา ซึ่งนั่นก็คือผลงานแจ้งเกิดของเสิ่นชิงซวี่นั่นเอง

ภาพยนตร์เรื่องนั้นกวาดรางวัลต่างๆ มาได้มากมาย ทั้งผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงยอดเยี่ยม และภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ส่งให้เฉินอีฟานทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในอาชีพอย่างแท้จริง

ทว่าน่าแปลกตรงที่ หลังจากถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนั้นเสร็จ จนถึงตอนนี้เฉินอีฟานก็ไม่เคยกำกับภาพยนตร์อีกเลย กลับหันไปถ่ายทำละครโทรทัศน์แทน

ผู้กำกับที่เจียงเฉียวประทับใจที่สุดก็คือเขานี่แหละ เขากับเฉินอีฟานอายุไล่เลี่ยกัน ตอนถ่ายทำเรื่อง "ถิ่นเถื่อน" ความคิดหลายอย่างตรงกันอย่างน่าประหลาด ภาพยนตร์เรื่องนั้นเขาเล่นได้อย่างเต็มที่และเข้าถึงบทบาทได้อย่างยอดเยี่ยม

ดังนั้นคราวนี้ตอนที่เห็นบทเรื่อง "ม่านดำ" ท่ามกลางบทมากมาย เขาจึงตัดสินใจไปคัดตัวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เฉินอีฟานยังคงเหมือนเดิม ไม่ค่อยดูแลภาพลักษณ์ตัวเองเท่าไร ทั้งที่หน้าตาหล่อเหลาแถมรูปร่างสูงใหญ่แท้ๆ แต่ดันชอบใส่เสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง หนวดเคราก็ขึ้นรกรุงรัง พลางอ้างว่าเป็นความงามเชิงศิลปะ

เจียงเฉียวไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพในรสนิยมนั้น

พอเฉินอีฟานได้ยินคำบ่นของพวกเขา ก็ไม่โกรธเลยสักนิด เขากลับหยิบไม้เสียบมาพวงใหญ่แล้วไปนั่งยองๆ อยู่ข้างเตาย่าง

"อาจารย์เซียวครับ นี่เขาเรียกว่าได้บรรยากาศชีวิตชาวบ้าน ทุกวันนี้กินข้าวตามร้านยังไม่เบื่ออีกเหรอครับ ทำแบบนี้แหละช่วยกระชับความสัมพันธ์ได้ดี ถือโอกาสให้ทุกคนได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกัน คุยกันสบายๆ ลองพูดถึงความเข้าใจที่มีต่อบทบาทของตัวเองดูก็ได้ครับ"

"เจ้าเด็กนี่ รู้จักหาเรื่องประหยัดแรงจริงนะ ไม้ที่มือนายนั่นน่ะ ฉันจองแล้วนะ"

"ไม่ได้ครับ ไม้นี้ผมจะให้อาเหวิน"

อาเหวินที่เฉินอีฟานพูดถึงมีชื่อเต็มว่าเซี่ยโย่วเหวิน เป็นคนเขียนบทของภาพยนตร์เรื่องนี้ และเป็นคนเขียนบทเรื่อง "ถิ่นเถื่อน" เมื่อตอนนั้นด้วย ทั้งสองคนเรียกได้ว่าตัวติดกันเป็นตังเม ส่วนจะเป็นความสัมพันธ์แบบไหน ก็สุดแล้วแต่คนอื่นจะคิดกันไปเอง

"อาจารย์เซียวอยากกิน ก็ต้องให้อาจารย์เซียวก่อนสิ ฉันมีมือมีเท้าทำเองได้"

เซี่ยโย่วเหวินนั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่ด้านข้าง พลางพลิกไม้เสียบในมือกลับไปกลับมาเรื่อยเปื่อย

เฉินอีฟาน "อาเหวิน นายจะขัดคอฉันทำไมเนี่ย"

เซี่ยโย่วเหวินเตะเขาไปทีหนึ่ง "หุบปากไปเลย เจ้าทึ่ม"

เซียวเซิ่งกั่วยกมือขึ้นปิดตา ใบหน้าหันไปทางเจียงเฉียวพอดี ก่อนจะถอนหายใจเอ่ยว่า "ทนดูไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ว่าผีตัวไหนเข้าสิงฉัน ถึงได้ยอมตกลงมาเล่นเรื่องนี้เนี่ย"

เจียงเฉียวย่างเนื้อวัวเสร็จไปสองสามไม้พอดี เขาจึงยื่นให้เซียวเซิ่งกั่วพร้อมรอยยิ้ม "อาจารย์เซียวครับ ที่คุณยอมตกลงมาเล่น ก็ต้องเป็นเพราะเชื่อมั่นในฝีมือผู้กำกับเฉินแน่นอนอยู่แล้ว นี่ครับ ไม้นี้ย่างเสร็จแล้ว"

เซียวเซิ่งกั่วรับไม้เสียบไปอย่างยิ้มแย้ม "ฉันล่ะชอบเด็กหนุ่มรุ่นใหม่อย่างพวกเธอจริงๆ โดยเฉพาะคนที่รู้มารยาทแบบเธอนี่แหละ"

เจียงเฉียวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นี่มันช่วยเรียกแขกให้เขาชัดๆ

เฉินอีฟานกวาดตามองรอบวงแล้วถามขึ้นว่า "จูชินล่ะ ไม่ใช่ว่ามาถึงแล้วเหรอ แล้วสวีเฝิงชิงอีกล่ะ"

เจียงเฉียวชะงักไป สวีเฝิงชิงเหรอ

หรือว่าหมอนี่จะเป็นพระรองของเรื่องนี้

ก็นับว่าเป็นคนคุ้นเคยกันอยู่ ก่อนหน้านี้พวกเขายังเคยไปออกรายการวาไรตี้ "บินกันเถอะ" ด้วยกัน

แน่นอนว่าเจียงเฉียวเชื่อในสายตาของเฉินอีฟาน จะว่าไปแล้ว ฝีมือการแสดงของสวีเฝิงชิงก็ถือว่าใช้ได้ ถ้าเขารู้จักระงับอารมณ์ลงบ้าง ก็ไม่ใช่คนที่จะเข้าหน้ากันไม่ติด

เพียงแต่พอนึกย้อนไปถึงบทละคร การจะเอาคนหน้าเด็กมาเล่นเป็นนักสืบที่เด็ดขาดเลือดเย็น ความแตกต่างขั้วตรงข้ามนี้มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

กำลังคิดอยู่นั้น เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วก็ดังใกล้เข้ามาทางนี้

"สภาพที่พักที่นี่ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่ ห้องผมแคบเกินไปหรือเปล่าเนี่ย"

มาแล้วๆ เจ้าตัวหาเรื่อง พกเอานิสัยคุณชายเอาแต่ใจมาแผลงฤทธิ์อีกจนได้

ด้านหลังสวีเฝิงชิงมีผู้ช่วยเดินตามมาถึงสามคน คนหนึ่งถือกระเป๋า คนหนึ่งถือพัดลมพกพา อีกคนถือชานม ชื่อเสียงไม่ได้โด่งดังเท่าไร แต่อวดเบ่งฟอร์มใหญ่ไม่เบาเลย

คนที่เดินตามมาข้างหลังคือจูชิน

จูชินทำหน้าบูดบึ้งราวกับใครไปเหยียบตาปลาเข้า สายตาที่มองไปยังสวีเฝิงชิงดูขัดหูขัดตาเต็มทน

เอาละสิ ดูออกเลย สองนักแสดงนำยังไม่ทันได้เข้าฉาก ก็เริ่มจะงัดข้อกันเข้าให้แล้ว อารมณ์ความเป็นศัตรูคู่อาฆาตนี่มาเต็มเป๊ะ

เฉินอีฟานกวักมือเรียก "เหลือที่ไว้ให้พวกนายสองคนแล้ว"

สวีเฝิงชิงไม่ได้บ่นงึมงำอะไรอีก เขาไม่ใช่คนไม่รู้จักดูกาลเทศะ ที่นี่มีทั้งนักแสดงรุ่นพี่มากมาย ทั้งผู้กำกับและคนเขียนบทก็อยู่กันพร้อมหน้า จะเบ่งทำตัวเป็นดาราดังก็ต้องดูตาม้าตาเรือด้วยเหมือนกัน

เพียงแต่นายคนนั้นนั่งลงแล้ว จูชินกลับไม่อยากนั่งข้างๆ เขาแม้แต่น้อย แต่หันไปมองเจียงเฉียวที่อยู่ด้านข้างแล้วถามว่า "ขอแลกที่นั่งกับนายหน่อยได้ไหม"

ชั่วพริบตาเดียว สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขา

เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

เจียงเฉียวลุกขึ้นขยับตัว แล้วไปนั่งลงตรงกลางระหว่างพ่อคุณทูนหัวทั้งสองคน

เฉินอีฟานวางไม้บาร์บีคิวในมือลงแล้วตบมือ "ในเมื่อมากันครบแล้ว งั้นฉันขอพูดอะไรสั้นๆ สักสองสามคำ กองถ่ายเราไม่มีข้อกำหนดตายตัวอะไรหรอก ตอนถ่ายทำแค่คนอยู่ให้พร้อมหน้าก็พอ แต่ถ้าเล่นไม่ดีละก็ ฉันด่าเละแน่"

"หลังจากพิธีบวงสรวงเปิดกล้องพรุ่งนี้ พวกเราก็จะเริ่มถ่ายทำจริง เวลามีน้อย ภารกิจหนักหนา แต่ยังไงความปลอดภัยก็ต้องมาก่อนอันดับหนึ่ง"

"เอาละ ฉันพูดจบแล้ว พวกนายมีใครอยากพูดอะไรไหม"

สไตล์แบบนี้ สมกับเป็นเฉินอีฟานคนเดิมไม่มีเปลี่ยนจริงๆ

อันที่จริงทุกคนไม่มีอะไรจะพูด ถึงแม้จะคุ้นหน้าคุ้นตากันดีในฐานะนักแสดง แต่นักแสดงแต่ละคนก็ไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น จึงทำได้แค่ทักทายพูดคุยปราศรัยกันไปก่อน

ต้องยอมรับว่าการที่เขาเลือกจัดปิ้งย่างบาร์บีคิวนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ของแบบนี้เรียบง่ายเป็นกันเอง ช่วยกระชับระยะห่างระหว่างกันได้ดีมาก

ในลานบ้านจึงคึกคักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เจียงเฉียวฟังเสียงพูดคุยเฮฮาของคนคุ้นเคยที่แว่วเข้าหู ความกังวลใจตอนเพิ่งมาถึงกองถ่ายกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

"ฉันจำนายได้ นายชื่อเจียงเฉียวใช่ไหม ฉันชื่อจูชิน"

จูชินที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อน

เจียงเฉียวมองเพื่อนในอดีต ยิ้มบางๆ พลางยื่นมือไปจับ "อาจารย์จู..."

จูชินโบกมือห้าม "หยุดเลย อย่าเรียกแบบนี้"

อาจารย์จู ฟังแล้วเหมือนอาจารย์หมู เขาปวดหัวที่สุดเวลาได้ยินคำเรียกนี้

เจียงเฉียวนึกถึงตอนที่เจอจูชินครั้งแรกในอดีต ตอนเข้ากองถ่ายอีกฝ่ายก็มีท่าทางแบบนี้เหมือนกัน จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"แล้วผมควรเรียกว่าอะไรดีครับ พี่จู หรือว่าพี่ชินดี"

เดี๋ยวก็พี่หมู เดี๋ยวก็พี่ชายแท้ๆ จะเรียกอันไหนก็พิลึกทั้งนั้น

มือที่กำลังหมุนไม้เสียบของจูชินชะงักไป ภาพเหตุการณ์ที่เหมือนเคยเจอมาก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย "เรียกชื่อฉันก็พอ"

เจียงเฉียวได้รับคำตอบแบบเดียวกัน จึงพยักหน้าแล้วหันหน้าไปทางกองไฟ ยิ้มพลางเอ่ยเรียก "จูชิน"

ในวิดีโอคือภาพเจียงเฉียวกำลังยิ้มอย่างมีความสุขและเปิดเผย พอกลับมาอยู่ในพื้นที่ที่ตัวเองถนัด ทั้งเนื้อทั้งตัวก็ดูเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันตา

ฟู่เฉินเยว่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ เปิดดูวิดีโอที่โจวหยวนชวนส่งกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนที่พอเครื่องบินแตะพื้นแล้วส่งข้อความมาบอกแค่ว่าถึงปลอดภัยดี ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ติดต่อหาเขาอีกเลย

ประธานฟู่กัดฟันกรอด เขาไม่น่าปล่อยเจ้าตัวออกไปเลยจริงๆ!