บทที่ 85 เข้ากองถ่ายแล้ว

ซีรีส์ที่เจียงเฉียวรับเล่นเรื่องนี้เป็นแนวสืบสวนสอบสวนปราบปรามยาเสพติด บทบาทที่เขาได้รับคือ 'เซวียโหลว' สายลับตำรวจที่ยังไม่ทันเรียนจบจากโรงเรียนตำรวจก็ถูกส่งตัวเข้าไปแฝงตัวในรังค้ายา และต้องติดอยู่ที่นั่นนานถึงหกปี

ตลอดหกปีนี้ เซวียโหลวแอบส่งเบาะแสให้ตำรวจมากมาย และช่วยทลายแหล่งผลิตกับค้ายาเสพติดไปได้หลายแห่ง ทว่าการเป็นสายลับย่อมไม่มีทางไร้ร่องรอยร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งเบาะแสถูกเปิดเผยออกไปมากเท่าไร ฐานะของเขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ท้ายที่สุดเพื่อปกป้องเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายสิบนายให้ถอนกำลังอย่างปลอดภัยในปฏิบัติการครั้งหนึ่ง ตัวตนของเขาจึงถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ก่อนจะถูกพวกค้ายาทรมานจนตายและสละชีพอย่างสมเกียรติ

ตัวละครนี้เป็นฝ่ายธรรมะแบบเต็มตัว ตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจเป็นสายลับจนถึงวันที่ยอมสละชีพอย่างเด็ดเดี่ยว ชีวิตอันแสนสั้นของเซวียโหลวนั้นกล่าวได้ว่ายิ่งใหญ่อย่างแท้จริง

แม้จะเป็นเพียงพระรองอันดับสอง ทว่าในซีรีส์เรื่องนี้ เขากลับเป็นตัวละครที่สะเทือนอารมณ์และกินใจที่สุด หากเล่นได้ดี ย่อมสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้แก่ผู้ชมได้อย่างแน่นอน

เพื่อให้เข้าถึงบรรยากาศจริง ผู้กำกับจึงเลือกถ่ายทำในสถานที่จริง นั่นหมายความว่าเขาต้องบินลงใต้ไปที่เมืองอวิ๋นเฉิงพร้อมกับกองถ่าย

ระยะเวลาถ่ายทำกินเวลาราวสามเดือน ส่วนคิวของเซวียโหลวก็ต้องใช้เวลาเกือบสองเดือน หากไม่มีอะไรผิดพลาด นอกเสียจากฟู่เฉินเยว่จะถ่อไปเยี่ยมกองถ่ายที่เมืองอวิ๋นเฉิง ไม่อย่างนั้นเขาก็จะไม่ได้เจอเสิ่นชิงซวี่นานอย่างน้อยสองเดือนเต็ม

สำหรับประธานฟู่ผู้ชอบเกาะติดเป็นตังเมแล้ว เรื่องนี้แทบไม่ต่างอะไรกับการลงแดงเลยสักนิด

เจียงเฉียวขยับคอไปมา พลางมองโจวหยวนชวนที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วอดเอ่ยแซวไม่ได้ "ฉันว่านายไม่ได้มาเป็นผู้ช่วยให้ฉันหรอก แต่มาคอยจับตาดูฉันมากกว่ามั้ง"

โจวหยวนชวนยิ้มบางๆ "คุณเจียงครับ ผู้ช่วยที่รับเข้ามาใหม่ยังปรับตัวไม่ค่อยเข้าที่ แถมยังใช้งานได้ไม่คล่องมือเท่าผม ประธานฟู่เลยไม่วางใจจริงๆ ครับ"

เจียงเฉียวหาวหวอดหนึ่งที "มีอะไรต้องไม่วางใจ ตอนที่ฉันวิ่งรอกไปทั่วคนเดียว ก็ยังอยู่ดีมีสุขไม่ใช่หรือไง"

โจวหยวนชวนเอ่ย "นั่นไม่เหมือนกันครับ"

นอกจากผู้ช่วยคนสนิทอย่างเขาแล้ว ใครจะยอมรายงานคำพูดและการกระทำทุกฝีก้าวของคุณเจียงกลับไปกันเล่า

ในเวลานี้ ฉินมู่ซึ่งอยู่ไกลถึงไห่เฉิงกำลังมองกองเอกสารที่สุมกันเป็นพะเนิน พลางเอ่ยถามอย่างดิ้นรน "ประธานฟู่ครับ คราวหน้าให้ผมไปเป็นผู้ช่วยให้คุณเจียงแทนไม่ได้เหรอครับ"

เขาก็อยากสัมผัสชีวิตในกองถ่ายดูบ้างเหมือนกัน

ฟู่เฉินเยว่กำลังหงุดหงิดอารมณ์บูดเต็มอกเพราะ 'ภรรยา' เพิ่งจากไป พอได้ยินคำนั้นก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มกึ่งขำกึ่งไม่ขำ "อยากพักร้อนขนาดนั้นเลยเรอะ"

ฉินมู่รีบแสดงเจตจำนงทันทีว่าเปล่าเลย เขาทุ่มเทให้งานสุดหัวใจและรักงานเป็นที่สุด

ฟู่เฉินเยว่แค่นหัวเราะ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่มีโอกาสได้ไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวให้อาซวี่เลยสักนิด

"งานไปดูงานต่างถิ่นที่คั่งค้างอยู่ก่อนหน้านี้ จัดตารางลงไปให้หมด"

ฉินมู่เปลี่ยนเข้าสู่โหมดคนเก่งระดับแนวหน้าในหนึ่งวินาที "รับทราบครับ ประธานฟู่"

......

นักแสดงทุกคนไม่ได้ออกเดินทางพร้อมกัน เจียงเฉียวซื้อตั๋วเครื่องบินเอง เมื่อลงเครื่องแล้วก็ตรงไปยังโฮมสเตย์ที่กองถ่ายจัดเตรียมไว้ทันที

ทางกองถ่ายเช่าโฮมสเตย์ขนาดใหญ่เอาไว้ สูงสามชั้น ทั้งยังมีลานกว้างขวาง แถมยังเช่าตึกข้างๆ อีกสองหลังเอาไว้ด้วย เพื่อใช้เป็นที่พักชั่วคราวสำหรับเหล่านักแสดง

ตอนที่เจียงเฉียวไปถึง คนยังมากันไม่มากนัก ทว่าผู้กำกับ คนเขียนบท รวมถึงทีมงานเบื้องหลังอีกหลายคนล้วนมาถึงกันแล้ว

เขาไปพบผู้กำกับก่อน พูดคุยทักทายกันครู่หนึ่ง จากนั้นทีมงานในกองก็พาเขาไปยังห้องพัก

บรรดานักแสดงนำล้วนพักอยู่ในอาคารที่มีลานกว้าง เจียงเฉียวได้ห้องพักบนชั้นสอง ห้องไม่ใหญ่นัก มีเตียง มีตู้เสื้อผ้า และมีห้องน้ำในตัว เพียงพอต่อการใช้ชีวิตประจำวัน

ทว่าเมื่อโจวหยวนชวนสำรวจดูแล้วก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "คุณเจียงครับ ต้องการเปลี่ยนที่พักไหมครับ"

เจียงเฉียวกวาดตามองรอบด้าน "ที่นี่ก็ดีออกนี่"

เมื่อก่อนตอนไปถ่ายหนังในหมู่บ้านกลางหุบเขา เขาเคยอยู่กระท่อมซอมซ่อยิ่งกว่านี้เสียอีก แม้แต่จะเข้าห้องน้ำยังต้องเดินไปตั้งไกล บุกป่าฝ่าดงนอนกลางดินกินกลางทรายเขาก็เคยผ่านมาหมดแล้ว

สภาพแวดล้อมแค่นี้เมื่อเทียบกันแล้ว ถือว่าสมบูรณ์แบบมากทีเดียว

สภาพแวดล้อมของโฮมสเตย์ดีจริงอย่างที่ว่า อีกทั้งเมืองอวิ๋นเฉิงยังเป็นมณฑลท่องเที่ยวขนาดใหญ่ สภาพอากาศเย็นสบายรื่นรมย์ ไม่เหมือนกับไห่เฉิงที่ยังคงอยู่ในฤดูหนาวเลยสักนิด

ในลานยังมีแปลงดอกไม้เล็กๆ สองแปลง ยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินก็สามารถมองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของหมู่มวลดอกไม้บานสะพรั่งอยู่เบื้องล่างได้

ฝั่งผู้ช่วยเองก็มีที่พักจัดสรรไว้ให้โดยเฉพาะเหมือนกับพวกทีมงาน เพียงแต่อยู่ชั้นหนึ่งกันหมด เป็นห้องพักแบบสามเตียง พักรวมกันห้องละสามคน

เตียงไม่ได้ใหญ่นัก กว้างเพียงหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตร แต่นอนคนเดียวได้สบายเหลือเฟือ

หลังจากจัดการข้าวของเรียบร้อย เจียงเฉียวก็เดินตามโจวหยวนชวนลงมาข้างล่าง เมื่อเห็นสภาพห้องพักของอีกฝ่าย เขาก็ขมวดคิ้ว "หรือนายจะมานอนห้องฉันล่ะ ยังไงเตียงก็ใหญ่อยู่แล้ว"

โจวหยวนชวนมองเจียงเฉียวด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ นิ่งไปพักใหญ่ถึงเอ่ยขึ้นว่า "คุณเจียงครับ ผมยังไม่อยากอายุสั้น ห้องนี้ดีมากแล้วครับ จริงๆ นะ"

เจียงเฉียวยกมือกุมขมับ "นายเนี่ยนะ... ช่างเถอะ แล้วก็ เลิกเรียกฉันว่าคุณเจียงได้ไหม ฟังดูแปลกๆ เรียกชื่อเฉยๆ ก็ได้"

โจวหยวนชวนคล้อยตามทันที "งั้นผมเรียกคุณว่าพี่เจียงแล้วกันครับ"

เจียงเฉียวที่อายุน้อยกว่าโจวหยวนชวนตั้งหลายปี : ...

เจียงเฉียวลองคำนวณอายุทางจิตใจดูแล้ว เขาก็โตกว่าโจวหยวนชวนหนึ่งปีจริงๆ เรียกแบบนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ยังดีกว่าได้ยินคำว่าคุณเจียงวนไปวนมาอยู่ตลอด

พอจัดแจงที่พักเข้าที่เข้าทางแล้ว เจียงเฉียวก็เดินเล่นรอบกองถ่ายเพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ทั้งยังได้เจอนักแสดงร่วมกองอีกสองสามคน ทุกคนจึงล้อมวงนั่งคุยสัพเพเหระและทำความรู้จักกัน

ความจริงแล้วมีหลายคนที่เจียงเฉียวรู้จักดี เพราะกองถ่ายเชิญนักแสดงรุ่นใหญ่มากฝีมือมารับบทสมทบไม่น้อย ซึ่งล้วนแต่เคยร่วมงานกับเสิ่นชิงซวี่มาก่อนทั้งนั้น เขาจึงพอจะรู้นิสัยใจคอของคนเหล่านี้อยู่บ้าง

เจียงเฉียวอาศัยความที่อายุน้อยกว่ากลมกลืนเข้าไปในกลุ่ม ปากก็เรียกคนนั้นว่ารุ่นพี่ คนนี้ว่าอาจารย์ วางตัวพอเหมาะพอดี ไม่นอบน้อมจนเกินงามและไม่หยิ่งผยอง ทั้งยังออกความเห็นได้ตรงประเด็นอยู่บ่อยครั้ง ทำให้เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย เพียงแค่ครึ่งวัน ทุกคนก็จำชื่อเขาได้ขึ้นใจแล้ว

เรื่องที่ทุกคนพูดคุยกันมากที่สุดยังคงเป็นบทภาพยนตร์ เพราะอย่างไรเสียทุกคนก็มารวมตัวกันเพราะหนังเรื่อง "ม่านดำ"

เจียงเฉียวเป็นฝ่ายรับฟังเสียส่วนใหญ่ มีเพียงบางจังหวะเท่านั้นที่เอ่ยแสดงความคิดเห็นของตัวเอง คุยกันไปคุยกันมาจนกระทั่งฟ้ามืด นักแสดงนำทั้งสองคนก็เดินทางมาถึง

หนังเรื่องนี้ไม่มีนางเอก มีเพียงพระเอก พระรอง และนักแสดงนำชายคนที่สาม หรือจะพูดให้ถูกก็คือนางเอกมีชีวิตอยู่แค่ในความทรงจำตั้งแต่แรก มีแอร์ไทม์ปรากฏตัวบนจอไม่มากนัก

เนื้อเรื่องเล่าถึงมิตรภาพลูกผู้ชายเป็นหลัก พระเอกกับพระรอง คนหนึ่งเป็นตำรวจตงฉิน ส่วนอีกคนเป็นนักสืบเอกชน ทั้งสองต้องโคจรมาเกี่ยวข้องกันเพราะสืบสวนคดีเดียวกัน

ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนรักกันเรื่อยมาจนถึงมัธยมปลาย ทว่าหลังจากนั้นก็เกิดความขัดแย้งเพราะเรื่องเข้าใจผิดบางอย่าง จนกระทั่งช่วงมหาวิทยาลัยจึงต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

ภาพยนตร์เปิดเรื่องด้วยการแบ่งครึ่งหน้าจอเพื่อเล่าเรื่องราวของแต่ละคน

พระเอกได้รับคำสั่งย้ายจากเบื้องบนให้เดินทางมาสืบคดีที่เมืองอวิ๋นเฉิง ส่วนพระรองก็รับงานว่าจ้างมาตามหาคนหายที่เมืองอวิ๋นเฉิงเช่นกัน เมื่อเครื่องบินลงจอด ทั้งสองคนก็เดินสวนกันที่สนามบินในจังหวะที่คลาดกันไปอย่างเฉียดฉิว

เจียงเฉียวมองบทพลางลูบคาง สีหน้าดูประหลาดพิกล พล็อตเพื่อนสมัยเด็ก เติบโตมาแบบทั้งรักทั้งเกลียด การเดินสวนคลาดกันที่แสนคุ้นเคย... นี่มันใช่มิตรภาพลูกผู้ชายจริงๆ เหรอเนี่ย