บทที่ 84 ความรักอันลึกซึ้งของประธานฟู่

เจียงเฉียวแทบไม่เคยเห็นฟู่เฉินเยว่ในยามที่ต้องปฏิบัติต่อคนนอกมาก่อน ในความทรงจำของเขา หมอนี่เป็นพวกหน้าหนาไร้ยางอาย เวลาจะเล่นลูกไม้หน้าด้านขึ้นมา เพื่อให้บรรลุเป้าหมายแล้ว อะไรก็ยอมรับปากได้ทั้งนั้น

คืนนี้ทำให้เขาได้เห็นประธานฟู่ในอีกมุมหนึ่งอย่างแท้จริง

ดูสุขุมจริงจังเสียจนเขาสงสัยว่าข้างในร่างนี้ถูกสลับตัวคนไปด้วยหรือเปล่า

ตลอดทั้งมื้ออาหาร ฟู่เฉินเยว่พูดน้อยมาก นานๆ ทีจะตอบสักสองสามคำก็เพราะเจียงเฉียวเป็นฝ่ายเปิดปากถาม ภาพลักษณ์ท่านประธานเผด็จการผู้เย่อหยิ่งเย็นชาช่างตราตรึงใจผู้คนเสียเหลือเกิน

เจียงเฉียวไม่รู้เลยว่า ที่จริงแล้วนี่ต่างหากคือท่าทีตามปกติของฟู่เฉินเยว่ยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น คนอย่างเขาเวลาอยู่กับคนอื่นมักจะพูดน้อยอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังแทบไม่มีใครที่ทำให้เขาอยากเป็นฝ่ายเข้าหาผูกมิตรด้วยตนเอง

มื้ออาหารมื้อนี้จึงกินกันอย่างพิลึกพิลั่น

อวี๋ซานนั่งเหม่อลอยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฟู่เฉินเยว่เงียบกริบเป็นเป่าสาก ส่วนเจียงเฉียวกับโจวหยวนชวนกลับกลายเป็นฝ่ายช่วยสร้างบรรยากาศ คอยปล่อยมุกตลกเป็นระยะๆ

ตอนที่มาทานข้าวก็ไม่คิดว่าบรรยากาศจะเป็นแบบนี้สักนิด ทำไมถึงได้แปลกประหลาดขนาดนี้กันนะ

จุดประสงค์เดิมของเจียงเฉียวคือการแนะนำฟู่เฉินเยว่ให้อวี๋ซานรู้จัก ทั้งยังเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาจุกจิกมากมายที่จะตามมาในอนาคต แต่ในสายตาของอวี๋ซาน นี่มันคือประธานฟู่ที่กินเรียบไม่เหลือเศษ ล่อลวงเสิ่นชิงซวี่ไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ล่อลวงไปรอบเดียวยังไม่พอ ยังมาล่อลวงซ้ำเป็นรอบที่สอง โดยที่เธอไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย

การที่เจียงเฉียวฟื้นขึ้นมาแล้วสิ่งแรกที่ทำไม่ใช่มาหาเธอ แต่กลับไปหาฟู่เฉินเยว่ ชวนให้รู้สึกเหมือน "น้องชายแต่งออกไปเปรียบดั่งน้ำที่สาดออกไป" อยู่บ้าง

แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว ฟู่เฉินเยว่คนนี้กลับหาข้อเสียอื่นใดไม่เจอเลย นั่นต่างหากที่เป็นจุดที่ทำให้เธอรู้สึกท้อแท้ใจที่สุด

ผู้ชายคนนี้มีทั้งฐานะ มีทั้งตำแหน่ง มีเงิน ทั้งยังมีหน้าตา ดูแลเอาใจใส่เจียงเฉียวอย่างละเอียดรอบคอบ จะบอกว่ารักลึกซึ้งผูกพันแน่นแฟ้นก็ไม่เกินจริงเลย

ตอนที่เห็นฟู่เฉินเยว่ อวี๋ซานก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมไห่เซิ่งถึงยอมยกเลิกสัญญากับเธอง่ายดายขนาดนั้น สิ่งที่อีกฝ่ายหวาดกลัวก็คือผู้ชายคนนี้นี่เอง

หากมองจากมุมนี้ ฟู่เฉินเยว่ก็มีอำนาจมากพอจะปกป้องไม่ให้เส้นทางในอนาคตของเจียงเฉียวต้องเผชิญกับความอยุติธรรมหรือกฎลับวงในใดๆ

แต่ความรักแบบนี้จะยืนยาวไปตลอดชีวิตจริงหรือ

เขาจะปกป้องเจียงเฉียวไปได้ตลอดชีวิตงั้นหรือ

วันหนึ่งจะเบื่อหน่าย จะหมดรักหรือไม่ ถึงตอนนั้นคนที่เจ็บปวด ก็ไม่พ้นน้องชายคนนี้ของเธออยู่ดี

ในหัวของอวี๋ซานจินตนาการความเป็นไปได้สารพัดรูปแบบ จนตอนที่เดินออกจากร้านอาหาร สติเธอก็ยังคงเลื่อนลอยอยู่บ้าง

เจียงเฉียวเห็นเธออยู่ในสภาพนี้ก็รู้ว่าเธอยังทำใจยอมรับไม่ได้ในทันที จึงชะลอไว้ก่อน ยังไม่พูดเรื่องที่ทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกันแล้วออกไป ทั้งยังใส่ใจเป็นพิเศษด้วยการให้โจวหยวนชวนช่วยขับรถไปส่งเธอกลับบ้าน

พอรถแล่นไกลออกไปแล้ว เขาก็เอาศอกกระทุ้งเข้าที่หน้าอกของฟู่เฉินเยว่ "พอได้แล้ว เลิกเก๊กได้แล้ว เก็บมาดท่านประธานเผด็จการของคุณไปเถอะ"

ทำตัวเย็นชาขนาดนั้น เขาละไม่ชินเอาเสียเลย

ฟู่เฉินเยว่มองเขาเงียบๆ ไม่พูดไม่จา สีหน้าเย็นชาลุ่มลึกจนเจียงเฉียวเริ่มรู้สึกกดดันอยู่บ้าง จากนั้นเขาก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา พลางยกแขนโอบไหล่ของเจียงเฉียวแล้วดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

"ฮ่าๆๆๆๆๆ อย่าว่าแต่คุณจะอึดอัดเลย ผมเองก็เกร็งแทบตายมาตั้งนานเหมือนกัน"

"วันนี้ผมทำตัวเป็นยังไงบ้าง ดูสุขุมน่าเชื่อถือไหม ทำให้พี่สาวของคุณวางใจยอมมอบตัวคุณให้ผมหรือยัง"

เจียงเฉียวถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ หากเขาดูไม่ผิดละก็ ตอนนี้พี่ซานยังตั้งสติไม่ทันด้วยซ้ำ

ข้อสันนิษฐานของเจียงเฉียวถูกต้องทีเดียว อวี๋ซานยังคงรู้สึกเคว้งคว้างเลื่อนลอยอยู่จริงๆ แม้ว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเธอจะรู้ว่าเสิ่นชิงซวี่กับฟู่เฉินเยว่พัฒนาความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาขึ้นมาใต้จมูกของเธอ แต่ในตอนนั้นเธอได้ยอมรับการจากไปของเสิ่นชิงซวี่แล้ว ความรู้สึกที่มีต่อฟู่เฉินเยว่จึงเปรียบเหมือนชื่อชื่อหนึ่งบนป้ายหลุมศพเสียมากกว่า

แต่ในค่ำคืนนี้ เธอได้เห็นคนเป็นๆ ซึ่งมันไม่เหมือนกับการมองแค่ชื่อเลยสักนิด

เธอไม่ได้มองว่าผู้ชายสองคนคบหากันจะมีปัญหาอะไร เพียงแต่รู้สึกว่าคนที่มีนิสัยแบบเสิ่นชิงซวี่ การเลือกฟู่เฉินเยว่มาเป็นแฟนนั้นค่อนข้างเหนือความคาดหมายไปหน่อย

อวี๋ซานมองโจวหยวนชวนที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างอดไม่ได้ "ประธานฟู่ของพวกคุณ ไม่ได้ไปบีบบังคับขืนใจอะไรอาเฉียวใช่ไหมคะ"

โจวหยวนชวนหลุดขำ แต่ก็เข้าใจดีถึงสภาวะที่เพราะเป็นห่วงมากเกินไปจนฟุ้งซ่านของอีกฝ่าย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยช้าๆ "คุณอวี๋รู้เรื่องที่คุณเจียงไปออกรายการวาไรตี้เมื่อครึ่งปีก่อนไหมครับ"

อวี๋ซานเคยไปหาข้อมูลเรื่องนี้ในภายหลัง ย่อมเข้าใจดี

โจวหยวนชวนกล่าว "ตอนนั้นคุณเจียงไม่มีผู้ช่วย ผู้จัดการก็ไม่ช่วยเขา ในบริษัทเรียกได้ว่าก้าวเดินแต่ละก้าวยากลำบากมาก แต่ประธานฟู่กลับไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะส่งผมไปเป็นผู้ช่วยให้คุณเจียงครับ"

คงเพราะกลัวว่าอวี๋ซานจะไม่เข้าใจดีพอ โจวหยวนชวนจึงเสริมต่อ "ผมเป็นผู้ช่วยพิเศษคนสนิทของประธานฟู่ ตำแหน่งในบริษัทเทียบเท่ากับรองประธาน พูดแบบนี้อาจจะดูเหมือนยกหางตัวเองไปหน่อย แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้นครับ"

อำนาจในมือของเขากับฉินมู่มีมากเสียจนไม่ใช่สิ่งที่ผู้ช่วยทั่วไปจะได้รับ

แน่นอนว่า เงินของเจ้านายก็ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ เช่นกัน

อวี๋ซานมองเขาด้วยความตกใจอย่างยิ่ง นอกจากจะตกใจกับสถานะของอีกฝ่ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือการที่ฟู่เฉินเยว่ส่งผู้ช่วยพิเศษระดับนี้มาอยู่ข้างกายเจียงเฉียว เพียงเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น

เธอยังจำได้ดีว่า วันที่โจวหยวนชวนพาคนไปปรากฏตัวที่ไห่เซิ่ง บรรดาผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นพูดจาง่ายและเกรงอกเกรงใจกันขนาดไหน

โจวหยวนชวนเอ่ยปลอบ "คุณอวี๋จะสงสัยอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่สงสัยในความรู้สึกของประธานฟู่พวกเรานะครับ หากมองจากมุมของคนนอก ในความสัมพันธ์นี้ ประธานฟู่ต่างหากที่เป็นฝ่ายรู้สึกไม่มั่นคง"

สีหน้าของอวี๋ซานเต็มไปด้วยความสับสน พอนึกถึงผู้ชายหน้าตาย กลิ่นอายทรงพลังจนเธอต้องรวบรวมความกล้าถึงจะกล้าตั้งคำถามใส่คนนั้นเมื่อค่ำนี้แล้ว ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

คนอย่างฟู่เฉินเยว่เนี่ยนะจะรู้สึกไม่มั่นคง?

สิ่งที่โจวหยวนชวนพอจะพูดได้ก็พูดไปหมดแล้ว อวี๋ซานจะเชื่อหรือไม่ และจะยอมรับได้มากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะทำความเข้าใจอย่างไรแล้ว

ก่อนลงจากรถ อวี๋ซานกลับคืนสู่สภาวะปกติ แม้ในใจจะมีความคิดนับร้อยพัน แต่สีหน้าก็ยังคงเป็นผู้จัดการผู้สุขุมเยือกเย็นคนเดิม

เธอยื่นถุงกระดาษใบนั้นให้ "คุณโจว ของขวัญชิ้นนี้ ตอนนี้รับไว้ได้หรือยังคะ"

โจวหยวนชวนประหลาดใจเล็กน้อย "คุณก็รู้แล้วนี่ครับว่าใครเป็นคนช่วยคุณ"

อวี๋ซานตอบ "ถึงอย่างไรก็ถือว่าได้อานิสงส์จากอาเฉียวอยู่ดีค่ะ ของขวัญชิ้นนี้เดิมทีก็เตรียมไว้ให้คุณอยู่แล้ว คราวก่อนที่บริษัท ฉันเห็นปากกาของคุณมีปัญหา เลยซื้อด้ามใหม่มาให้ ไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากมาย ถือเสียว่าเป็นคำขอบคุณที่คุณโจวยืนอยู่เคียงข้างฉันในวันที่ฉันไร้หนทางแล้วกันนะคะ"

โจวหยวนชวนไม่ปฏิเสธอีก เขารับของขวัญไว้และยิ้มบอกลาเธอ

ระหว่างทางกลับ เขามองกล่องของขวัญตรงเบาะข้างคนขับ พลางนึกอิจฉาเจียงเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย

เจียงเฉียวรู้สึกกดดันไม่น้อย เพราะเขากำลังลาก 'วิญญาณเกาะหลัง' ตนหนึ่งเดินไปเดินมาอยู่ในห้องแต่งตัว

"คุณทำแบบนี้ ผมก็เก็บเสื้อผ้าไม่ได้กันพอดี"

ฟู่เฉินเยว่กอดเขาจากด้านหลัง "อาซวี่ เลื่อนไปอีกสักสองวันไม่ได้เหรอ"

เสิ่นชิงซวี่ปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่ได้หรอก มะรืนนี้ก็ต้องเปิดกล้องแล้ว ยังไงพรุ่งนี้ผมก็ต้องไป"

ฟู่เฉินเยว่จ้องเขาด้วยสายตาเข้มลึกอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะโน้มตัวลงอุ้มเขาพาดบ่า แล้วก้าวขายาวๆ ตรงไปยังห้องน้ำ

"พรุ่งนี้ก็จะไปแล้ว งั้นคืนนี้ผมจะปรนนิบัติคุณเอง"